۱۱ مهر ساعت ۲۳:۵۱
چندیست که از مسلخ اجرای منظومهی پیامبر بدیها رخت بربستهام. اجرا، منظومهی ذهنی مرا در هم کوفت و شالودهاش را فرو ریخت. سید را در بیپدر بود که بازشناختم. شکوفههای گیلاساش، بار میوهی کال مشقهای اجرایی مرا بر دوش میکشید. منظومهی زندانی دانمارک، برایم حکم قصیدهای در ستایش عجز داشت و شکسپیر را -که گمان میبردم استخوانهایش را جویده و هضم کردهام- دیگر نمیشناختم. منظومهی نخستش چونان مرکبی بیافسار و تشنهکام، حتی در تفت دمادم سحرگاه، پس از ساعتها جانکندن در تمرینات تئاتر، رهایم نمیکرد. عمرم در دالیزهای تئاتر سپری شده و دیری است که هیچ اجرایی مرا از ساحت خویش نربوده است؛ اما هرگز پیش نیامده بود که نمایشی، مرا از درون چنین به هدم و فنا سپارد. شعر شاعری تشنهلب، که مخاطب را تا لب سرچشمه میکشاند و تنها از حلاوت آن لبهای تشنه، سخن میراند. شکسپیر را نیز چنین قلمی در چنتهی مکبثاش است؟ مگر وی نیز میتوانست تراژدیاش را چونان به سوگ بنشاند و مخاطب را، جرعهجرعه، از سرچشمهی گوارایش، مست فنا کند؟ چه گورستانم باشی و چه آستانم، تقدیر این پیاله، محتوم است؛ خواه گیلاسی لبریز از بادهی وصل، و خواه کاسهای تهی از سراب. سیدا! در ساحت این جنون، قلم من در برابر دستانی که مرگ را چنین حیات میبخشند، جز به نشانهی احترام، بر زمین نخواهد نشست.
ارادتمند؛ هومن