«مون واک» برای من بیش از یک روایت، مواجهه‌ای با مفهوم حرکت در درام است؛ تناقضی میان میل به پیشروی و نیرویی که مدام شخصیت را به نقطه‌ی آغاز بازمی‌گرداند. انتخاب این ایده و امتداد آن در جهان اثر، ظرفیت تأمل‌برانگیزی برای پرداخت به روابط انسانی و تأثیر آن‌ها بر مسیر رشد و هویت فردی ایجاد کرده است.

در اجرای تک‌پرسوناژ، بازیگر امکان پنهان شدن پشت بده‌بستان‌های متعارف صحنه را ندارد؛ اینجا حفظ ریتم، تسلط بر بیان، مدیریت سکوت‌ها و ساختن ارتباط زنده با مخاطب، اهمیت دوچندانی پیدا می‌کند. برای من، مواجهه با چنین اجرایی، بیش از هر چیز یادآور دشواری و ظرافتِ حمل یک جهان دراماتیک به‌تنهایی روی صحنهاست.

خسته نباشید به محمد شعبان‌پور و گروه اجرایی «مون واک»