ماع بکش، طغیان کن، شاخ بزن

متن جذابی داشت؛ گفتگوی دو گاو نر و ماده در حالی که تو کشتارگاه منتظر لحظه مرگشون هستن؛ گفتگوهایی که مشخصاً نماد انسانی هم دارن، ولی در خیلی جاها هم متن بیشتر به‌جای انسان‌انگاری حیوانات، بازیگران انسانی رو به جهان حیوانی وارد می‌کنه؛ و این دو وجه به خوبی تو نمایش هم نشون داده می‌شد. متن من رو یاد رمان «منگی» ژوئل اگلوف هم انداخت.

اجرا هم قابل قبول بود، ولی متن جلوتر از اجرا بود. امیدوارم توی اجرای عمومی دوباره و این‌بار درخشان‌تر ببینمتون

⭐⭐⭐⭐