آنچه در این نقش برایم برجسته بود، وجه انسانی کمبوجیه و عشق او به فرزندش بود؛ شخصیتی که باید میان جایگاه پادشاهی، مسئولیت و عاطفه پدرانه تعادل برقرار کند. خود استاد نیز در گفت‌وگویی درباره این نقش، بر وجه عاشقانه شخصیت کمبوجیه تأکید کرده‌اند.
برای من، زیبایی بازیگری در چنین لحظه‌هایی آشکار می‌شود؛ وقتی احساس از مرز کلمات عبور می‌کند و تماشاگر، رابطه را نه فقط می‌بیند، بلکه آن را حس می‌کند. استاد، در این نقش فرصتی برای دیدن کمبوجیه ( محمودرضا رحیمی) نه فقط به‌عنوان یک شخصیت تاریخی، بلکه به‌عنوان پدری با عواطف و مسئولیت‌های دشوار فراهم کردند.
استاد عزیزم، دیدن شما روی صحنه برای من هم لذت تماشای تئاتر را داشت و هم لذت آموختن از هنرمندی که سال‌هاست در مسیر هنر و اندیشه قدم برمی‌دارد.
به احترام شما، به احترام بازیگری که می‌تواند تاریخ را به احساس پیوند بزند و به احترام تئاتری که هنوز قدرت زنده‌کردن انسان در ما را دارد. ❤️🎭