من طرفدار تئاتر تجربی هستم. کم هم ندیدم و اتفاقا کارهای خیل‌نژاد رو هم دوس دارم. اما با معنازداییِ صرف شاید بشه به معنا رسید ولی با حس‌زداییِ صرف، نمیشه به حس رسید و این ماهیت خفن و عجیب هنره. هرچقدر هم که اثر رو عریان کنی و وجوه دراماتیکش رو ازش بگیری، هرچقدر هم که از رومانتیسم و سانتیمانتالیسم فاصله بگیری، تا نتونی حس تولید کنی، متاسفانه کاری نکردی. حتی اگه تمام هدفت اینه که مخاطب دچار هیچ حسی نشه، مخاطب باید دچار این حس بشه که دچار هیچ حسی نشده، نه اینکه خنثی و بی‌حس باقی بمونه. یه مرزی داره این حس‌زدایی. لامصب اگه تا ۹۹ درصد پُرِش کنی، اون ۱ درصد رو باید بذاری خالی بمونه وگرنه کلاهِ اثرت پسِ معرکه‌ست...