نمایش کوروش را برای بار دوم دیدمنکته‌ای که در تماشای این اجرا برایم پررنگ شد، این بود که بسیاری از شخصیت‌های دیگر نمایش، در سایه‌ی حضور قدرتمند کمبوجیه شکل می‌گرفتند و معنا پیدا می‌کردند. گویی نیروی روایی و کیفیت حضور این شخصیت، مرکز ثقلی ساخته بود که دیگر نقش‌ها نیز در نسبت با آن دیده می‌شدند. این تأثیرگذاری، بیش از آنکه صرفاً به میزان حضور بازیگر مربوط باشد، به کیفیت بازی و جایگاهی برمی‌گردد که شخصیت در ساختار روایت پیدا می‌کند.
محمودرضا رحیمی با تسلط و ظرافت خود، کمبوجیه را از یک شخصیت تاریخی فراتر می‌برد و به انسانی زنده روی صحنه تبدیل می‌کند؛ انسانی که حضورش تنها به روایت گذشته محدود نمی‌ماند، بلکه بر شیوه‌ی دیدن و درک ما از دیگر شخصیت‌ها نیز اثر می‌گذارد.
گاهی قهرمانِ عنوان یک نمایش، تنها کسی نیست که داستان درباره‌ی اوست؛ گاهی شخصیتی دیگر، با قدرت حضور و جایگاه روایی خود، مسیر فهم قهرمان اصلی را روشن می‌کند و به جهان نمایش عمق می‌بخشد.
برای من، در نمایش «کوروش»، کمبوجیه با بازی استاد محمودرضا رحیمی، همان شخصیتی است که ارزش مکث‌کردن، دقیق‌دیدن و دوباره اندیشیدن دارد.
#محمودرضا_رحیمی