درود برشما،از منظر تحلیلِ ساختارِ هنر، تئاتر همواره بر پایه تداوم و پیوند میانِ نسل‌ها استوار بوده است. آنچه امروز در فضای تئاتر مشاهده می‌کنیم، نوعی فاصله گرفتنِ ناخواسته از تجربه‌های ارزنده و نگاه‌های پخته‌ی سال‌های گذشته است که می‌تواند به معنای گسست در حافظه تاریخیِ این هنر باشد. تلاقیِ “نوآوری” و “تجربه”، تنها راه رسیدن به شکوفاییِ پایدار است؛ اگر این پیوند و قدرشناسی از ریشه‌های هنری سست شود، تئاتر با چالشِ بی‌هویتی روبرو خواهد شد. امیدوارم در مسیرِ پیشرفت و تغییر، جایگاهِ معرفت‌شناختیِ تجربه و خِردِ انباشته در این هنر، همواره محفوظ بماند.