آیا انسان وجود خودشو از دست بده باز هم انسانه؟!
اگزیستانسیالیسم وجود انسان رو بالاتر از هویتش میدونه و شکل‌گیری هویت رو در طول زندگیش امکان‌پذیر می‌بینه، حالا پرسش اصلی اینه که آیا با از دست دادن وجود خودمون هویت‌مون، یعنی انسان بودن، رو هم از دست می‌دیم؟!
وقتی تصور انسان از خود واقعیش جلو میزنه و وقتی انسان نمیتونه به هماهنگی نسبی از خودش و جامعه برسه، به از دست دادن هویت دچار میشه. میشه یه دمپایی آویزون از مبل که از پیکره تازه خودش راضیه و نیازی به انسان بودن نداره!
وقتی انسان‌ها با نظریه‌ها و دیدگاه‌های مختلف تهش به این نتیجه می‌رسن که این بدن باید تکه‌تکه بشه برای رهایی و خلاص از بار زندگی و وقتی با آسیب رسوندن به بدن فرسوده، بدن تازه خودش هم آسیب می‌بینه، من میتونم اینجا بگم: شاید آذر و نیما و صدف سه وجود مستقل نبودن و سه تصور از یک وجود بودن؛ صورت‌هایی که با جابجایی و حذف هر کدوم مرز میان بازی و واقعیت، زندگی و مرگ، عشق و منطق جابجا می‌شد. پس اساسا مسئله این نیست که با این جنازه چه کنیم؟ مسئله اینه که وقتی بدن هست ولی هویت جابجا شده، با این انسانیت چه کنیم؟!