برای بار دوم به تماشای نمایش اکتینگ نشستم. اینبار با تکیه بر تجربه ی گذشته نمایشی به مراتب پخته تر، روان تر و یکدست تر از دور قبل شاهد بودم.
اکتینگ نوشته ی زویه دورنژه فضایی در زندان خلق کرده که به محلی برای آموزش، تمرین و اجرای تئاتر تبدیل می شود. این تقابل پارادوکسیکال خود زمینه را برای خلق کمدی و درام فراهم می کند. تقابل هنرمندی با دانش و تجربه ی بالا در زمینه ی تئاتر با فردی که درک سطحی و عمومی از این هنر دارد، هم در جای خود می تواند علاوه بر خلق موقعیت کمدی برای اهالی هنر در جامعه ی امروزی همذات پنداری داشته باشد. ضمن اینکه بازی در بازی و حضور زندانی ناظر و ساکت می تواند در بستری که بخوبی فراهم شده لایه های جدیدی به این نمایش اضافه کنند و در مسیر رسیدن به هدف نقش موثر داشته باشند.
بازیگران خوش ریتم و پر انرژی ظاهر شدند. بیان ها کاملا متناسب با سالن است و در صرف انرژی و حفظ ارتباط اصلا خساست به خرج نمی دهند. نویسنده و همه ی عوامل اجرایی با همکاری یکدیگر ابتدا ما را وارد فضای زندان کرده و سپس از دل همین سلول به دنیای هنر عروج می کنیم.
شاید ماه ها زمان و انرژی نیاز است تا در یک کلاس بازیگری هنرجو بتواند با پروسه ی رسیدن بازیگر به کاراکتر آشنا شود، اما اینجا در قالب یک مستر کلاس بازیگری نود دقیقه ای، می تواند بخش قابل توجهی از این مسیر را به شکل تجربی بیاموزد.
پس تماشای این اثر را برای علاقه مندان و همه ی دست اندرکاران هنر توصیه می کنم.
برای کلیه ی عوامل اجرایی این گروه آرزوی موفقیت دارم