کاش گوشها و دست و بینیام را با چسب میبستم و بعد، توی صندلیام فرو میرفتم.
نمیخواهم تنفرم نسبت به این اثرِ جیمز جویس، نقدم را لکه دار
... دیدن ادامه ››
کند. پس از کنار رمانِ لگدمال شدهاش میگذرم. قبل از هرچیز، پایهترین چیزی که این تئاتر ندارد نگاه به سلامتِ تماشاگر است. گواهم صدای سرفههای یکی از تماشاگران است که دودِ عود را استشمام میکرد. و صدای هواکش زیر نتهای بعضا فالش و خودخواستهی گیتاریست، خود را پنهان کرده بود. اینجای نمایش میخواستم بینیام را چسب بزنم.
صدای گوشخراش فریادها، از درد و رنج، آنقدر واقعی اجرا میشود که یا مضحک میشود یا عذاب میدهد. تنها نکتهی این نمایش پرفورمنس بازیگران است که انگار به دست و پای تماشاگر میافتد تا این نمایش را یک تئاتر کامل ببیند. اما فرشتگانِ عذاب، بازیگران را دور میکنند و نمیگذارند این اتفاق بیافتد و دوباره بازیگران به بهترین شکل ممکن عذاب میکشند و عذاب میدهند. اینجای نمایش میخواستم گوشهایم را چسب بزنم.
اما برای دستهایم نیازی به چسب نبود. بعد از تمام شدنِ نمایش ایستادم و دستهایم از عقب به هم پیچیده شده بودند و توانی برای تشویق نبود. هنوز هم دستانم بستهاست و همچنان دارم این نقد را مینویسم. این نمایش یک مرد نحیف با یک بازوی پر قدرت بود. اما به جای اینکه آن بازو دستِ تماشاگر را بگیرد و به صحنه بیاورد مدام به او سیلی میزند. اینجا میخواستم دستش را چسب بزنم.