یادداشتی برایِ استاد سیامک صفری به بهانه نمایش A.l/اِی آی❤🎭

مرد صحنه در آستانه تنهایی مدرن؛
سیامک صفری نیاز به معرفی ندارد. متولد ۲۲ فروردین ۱۳۴۳ در تهران، کارشناسی ارشد کارگردانی تئاتر، و از آن بازیگرانی است که بیش از سه دهه تئاتر را خانه اصلی خودش دانسته، حتی وقتی سینما و تلویزیون می‌توانستند او را ببلعند.او که بازیگری را به‌صورت رسمی از سال ۱۳۶۷ در تئاترشهر با نمایش «آن‌ها زنده‌اند» آغاز کرد و اولین تجربه نویسندگی و کارگردانی‌اش را در ۲۱ سالگی تجربه کرد، در تمام این سال‌ها یک خط را حفظ کرده: وفاداری به صحنه.کارنامه تئاتری او به‌تنهایی یک کلاس درس بازیگری است. همکاری با علی رفیعی در «شکار روباه»، «خاطرات و کابوس‌های یک جامه‌دار از زندگی و قتل میرزا تقی‌خان فراهانی» و «در مصر برف نمی‌بارد»، حضور در «می‌سی‌سی‌پی نشسته می‌میرد» همایون غنی‌زاده، «مردی برای تمام فصول» بهمن فرمان‌آرا، «مرغابی وحشی» و «رمولوس کبیر» نادر برهانی‌مرند، «اهل قبور» حسین کیانی و تجربه‌های متفاوت با داوود رشیدی و کوروش نریمانی، نشان می‌دهد صفری بازیگر نقش‌های پیچیده، دشوار و چندلایه است؛ نه بازیگر گیشه، بلکه بازیگر اندیشه.در کنار آن، او همیشه مؤلف هم بوده: از «مونولوگ بام تهران»، «پسران آفتاب»، «صد سال پیش از تنهایی ما» تا «لامبورگینی ۱ و ۲»، «سر میز شام» و «گورخواب‌ها». همین سابقه در نوشتن و اجرای مونولوگ و نمایش‌های تک‌نفره، او را به یکی از معدود بازیگرانی تبدیل کرده که می‌تواند ۵۰ دقیقه به‌تنهایی صحنه را نگه دارد، بی‌آنکه ریتم بیفتد.در سینما هم همین دقت را دیده‌ایم: از شروع با «ماهی‌ها عاشق می‌شوند» تا «اعترافات ذهن خطرناک من» و «آخرین ... دیدن ادامه ›› بار کی سحر را دیدی؟» که هر دو برایش نامزدی سیمرغ بلورین جشنواره فجر را آوردند. در تلویزیون و نمایش خانگی هم با «مختارنامه»، «دندون طلا»، «آنام»، «هم‌گناه» و «در انتهای شب» ثابت کرد بازیگری فنی و متفاوتی دارد که به هر نقشی شناسنامه می‌دهد. و نباید فراموش کرد که او سال‌هاست مدرس بازیگری است و نسلی از بازیگران جوان از کلاس‌های او بیرون آمده‌اند.حالا او از ۱۹ آبان ۱۴۰۵ با نمایش A.I به سالن شماره ۳ پردیس تئاتر شهرزاد برگشته؛ نمایشی ۵۰ دقیقه‌ای، درام روان‌شناختی برای مخاطب +۱۶ سال، با خلاصه‌ای تکان‌دهنده: «مردی که تنهایی خود را با هوش مصنوعی پر کرده».نکته مهم فنی این‌جاست: نویسنده، طراح، کارگردان و تنها بازیگر این اثر خود سیامک صفری است. یعنی ما با یک تئاتر کاملاً مؤلف طرفیم. انتخاب فرم مونولوگ برای چنین موضوعی، انتخابی بسیار هوشمندانه و در عین حال پرریسک است. مونولوگ جایی برای پنهان شدن ندارد؛ نه پارتنری هست، نه میزانسن شلوغی. همه‌چیز به بدن، بیان، سکوت، مکث و توانایی بازیگر در ساختن یک جهان از هیچ برمی‌گردد. و اگر کسی در تئاتر امروز ایران از پس این آزمون بربیاید، آن یک نفر سیامک صفری است؛ مردی که صحنه را با جانش بلد است.موضوع هم به‌شدت امروزی است. A.I فقط درباره تکنولوژی نیست، درباره انسان تنهای معاصری است که به‌جای گفت‌وگو، به آغوش یک الگوریتم پناه برده. این‌که صفری در ۶۲ سالگی سراغ چنین دغدغه‌ای رفته، نشان می‌دهد هنوز جسارت تجربه دارد و از تئاتر آپارتمانی و امن فاصله می‌گیرد.اجرا را ندیده‌ام و قضاوتی درباره نور، موسیقی و ریتم نهایی ندارم، اما با تکیه بر کارنامه‌اش می‌توانم با اطمینان بگویم: بازگشت او با A.I یک اتفاق مهم برای تئاتر تک‌نفره ایران است. باید قدر چنین هنرمندانی را پیش از تشویق پایانی دانست، نه بعد از آن.به احترام همه این سال‌ها ماندن، جنگیدن و صحنه را خالی نکردن؛ منتظر دیدن A.I هستم و به احترام‌ همه ی این سالها که صحنه را خالی نکردی بیصبرانه مشتاق تماشایِ اجرای شما هستم❤❤🎖
خسته نباشی استاد🎭❤
(دوستدار همیشگی تئاتر-حسین)🎭