این روزها متأسفانه برخی آثار نمایشی بیش از آنکه بر متن و محتوا تکیه کنند،
به اجرای کلیشهای و کشدار وابستهاند.
این نمایش نیز از همان دقایق ابتدایی گرفتار ریتم کند و تکرار حرکات و میزانسنهایی شد که نه در خدمت روایت بودند و نه کمکی به انتقال یک ایده یا پیام مشخص
... دیدن ادامه ››
میکردند.
در نقطه مقابل، طراحی صحنه قابل قبول بود
و انتخاب بازیگران نیز هوشمندانه به نظر میرسید؛
اما وقتی متن و درام حرفی برای گفتن نداشته باشند، حتی بهترین دکور و بازیگران هم نمیتوانند
مخاطب را تا پایان همراه نگه دارند.
واکنش تماشاگران بهترین معیار برای سنجش موفقیت یک اثر است.
در طول اجرا، بیحوصلگی مخاطبان کاملاً مشهود بود و بسیاری تنها منتظر پایان نمایش بودند. این اتفاق نشان میدهد که نمایش نتوانسته ارتباط مؤثری با سالن برقرار کند.
پرسش اصلی اینجاست؛
وقتی برای تولید، طراحی صحنه و جذب بازیگران هزینه قابل توجهی صرف میشود،
چرا مهمترین رکن یک اثر نمایشی، یعنی متن و محتوا، تا این اندازه نادیده گرفته میشود؟
سرمایهگذاری بدون یک نمایشنامه قدرتمند، نتیجهای جز اتلاف ظرفیتهای هنری و مالی نخواهد داشت.