آنلاین کمدی کودک و نوجوان
چیدمان
تیوال نمایش تنها چیز قطعی
S3 : 19:05:18 | com/org
امکان خرید پایان یافته
۰۱ تا ۲۸ آبان ۱۳۹۷
۱۹:۴۵
۵۰ دقیقه
بها: ۲۵,۰۰۰ تومان
هیچوقت زنده ازین دنیا بیرون نخواهیم رفت.

گزارش تصویری تیوال از نمایش تنها چیز قطعی / عکاس:‌ رضا جاویدی

... دیدن همه عکس‌ها ››

ویدیوها

آواها

مکان

حافظ، نوفل لوشاتو، بعد چهارراه رازی، نرسیده به خیابان ولیعصر، کوچه زیبا، پلاک ۱، عمارت نوفل‌لوشاتو
تلفن:  ۶۶۴۸۳۷۴۲

«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
کارگردانی و طراحی صحنش عالی بود
Negin Fooladi و سحرناز قاسم نژاد این را خواندند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
این نمایش دو روز تمدید و فروش روزهای یکشنبه ۲۷ و دوشنبه ۲۸ آبان، به نویسندگی دانکن مک لین، طراحی و کارگردانی سعید شیشه گر و با بازی مهرشاد شهسوار حقیقی، آغاز شد.
مریم شریعتی و مهدی (آرش) رزمجو این را خواندند
محمد لهاک و رسول غفوریان این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
نمایش شریف، شسته رفته و خیلی خوبی بود،جناب شهسوار حقیقی کاملا به متن و ذهن و بدنشون واقف بودند و عالی اجرا کردند،تک تک لحظه ها رو با تمرکز خیلی بالا بازی کردند و من خیلی لذت بردم،چقدر موسیقی دلنشین و به جا بود،نور هم که رکن اصلی اجرا بود رو خیلی دوست داشتم،کارگردانی کاملا آگاهانه و استاندارد بود،خسته نباشید عرض میکنم به تمام گروه اجرایی،مانا و سربلند باشید
من سپاسگزارم از متن شما و امیدوارم که واقعا شایسته این توصیفات شما بزرگوار باشیم
۲۱ آبان ۱۳۹۷
خانم اسمعیل پور عزیز
ممنونم از به اشتراک گذاشتن تجربه خوبتون
۲۲ آبان ۱۳۹۷
متشکرم از نظر مفیدتون
۲۵ آبان ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
مطمئن باشید پشیمان نمیشید از دیدن اجرا
فضا سازی های تاثیر گذار از لحاظ نور و موسیقی با وجود امکانات محدود سالن نمایش
و تنها بازیگر اجرا که بار کل اجرا بر دوشش بود به خوبی از پس کار بر می آید و اجرای بی نقصی را ارائه داد.
و در آخر تاسف بزرگ برای سانسور و حذف بازیگر زن اجرا امیدوارم تصمیم گیران این امر کمی بزرگتر شوند و با فهم بیشتری تصمیم بگیرند

نهان گشت کردار فرزانگان
پراکنده شد کام دیوانگان
هنر خوار شد جادویی ارجمند
نهان راستی آشکارا گزند
آدم چه هدفی می‌تونه داشته باشه که به خاطرش بره بیرون، بره این وَر اون وَر، همه شهرو سگ‌دو بزنه و بعدش سعی کنه خودشو با این چیزا گول بزنه؟ این اصلا مهم نیست، هیچ کمکی هم بهت نمی‌کنه. بمون تو خونه‌ت، تو اتاقت، روی اون صندلی راحتیِ کوفتیت. همه کارهای دیگه، که چی؟
«تنها چیز قطعی» شروع خوبی برای آشتی من با تئاتر بود. به عنوان یک مخاطب موسیقی‌محور، باید به انتخاب موسیقی این کار تبریک گفت. قطعه‌ی Eternity از گروه پرحاشیه‌ی The Tiger lilies اولین موسیقی‌یی بود که از بلندگوهای سالن پخش شد. در ادامه هم قطعه‌یی از Damian Rice پخش شد که می‌توانست کات بهتری داشته باشد. محتوای ترانه با کار همخوانی نداشت و همان بِه که به پخشِ بخشِ بی‌کلام آن اکتفا می‌شد. جای یکی دو قطعه هم خالی بود. یعنی اگر من قرار بود موسیقی‌های این اجرا را انتخاب کنم، آن‌ها را هم جا می‌دادم؛ مثلن theme from to kill a dead man از Portishead می‌توانست جایی درین کار داشته باشد؛ یا اوج death is the road to awe که در فیلم the fountain شنیده‌ایمش.
جدا از موسیقی، باید به اجرای رقص‌محور کار هم اشاره کرد. ایران، برهوت سینمای موزیکال است؛ اما در تئاتر، اوضاع کمی بهتر است. این تراژدی پر از رقص است. انتخاب رقص‌ها به مجموع کار، باری رومنتیک هم داده بود؛ هرچند در محتوای کار، هیچ عشقی جریان ندارد. یک مونولوگ نیهیلیستی که بر محور مرگ می‌چرخد، دلیلی نداشت بار رومنتیک داشته باشد؛ اما ترجیح کارگردان این بوده‌ست که در فضای سیاه سالن، سرخی بوسه‌های تک‌نفره را هم بگنجاند. نتیجه بد نبود. این رمنتیسیزم به سانتیمانتالیزم ختم نشد.
و اما اجرا:
اجرای مهرشاد قابل ستایش بود. این‌جا باید کمی به حواشی کار اشاره کنیم. پایه‌ی این نمایش دو بازیگر بود؛ یک زن و یک مرد. به دلایلی خنده‌دار و در عین حال، گریه‌دار، بازیگر زن اثر، پس از چند ماه تمرین، از اجرا به اجبار کنار گذاشته می‌شود. تلاش عوامل برای جایگزین کردن یک بازیگر دیگر به جایی نمی‌رسد و با ابتکاری پر از ریسک، مهرشاد به تنهایی به جای چهار کرکتر کار بازی می‌کند. جذاب بود. این فشار و محدودیت، نتیجه‌ی بهتری را رقم زد و کار را جذاب‌تر ... دیدن ادامه ›› کرد.
صدای رسا، بدن ورزیده، موهای کلافه و چشم‌های سرخ مهرشاد، یک هارمونی کامل را رقم زده بود و به خوبی پلی برای انتقال مشخصات یک مرد معمولی، ترسیده، خسته و شیزوفرنیک را مهیا کرده بود؛ مردی که از ترس مرگ، نمردن پس از مرگ و تجربه‌ی دردی فراتر از درد زندگان، در خواب و بیداری کابوس می‌‌بیند.
بازی مهرشاد تاثیرگذار بود. تعاملش با مخاطب قابل قبول بود. تنها نکته‌یی که یک لحظه آزارم داد، این بود که در اوایل اجرا، یک بار جلوی خروج تف از دهانش را گرفت. شاید به نظر شما مسئله‌یی عادی باشد؛ اما به عقیده‌ی من، سیلی محکمی‌ست توی گوش مخاطب:
هی! ببین! من دارم بازی می‌کنم!

شروع کار با ابتکار جذابی همراه بود: مردی روی تختی که بر زمین عمود شده بود. باید ضربه می‌زد. اما به دلایلی، گویا من هنوز آماده‌ی پذیرش آن ضربه نبودم. میخکوب نشدم.
اجرای هنروران هم در انتهای نمایش خوب بود؛ غیر از یکی. در پایان کار، چهار هنرور قطعاتی از اجرای فرشید را بازبازی می‌کردند (بازبازی؛ چه واژه‌ی جالبی!) و یکی از بازبازی‌کنندگان (بازبازی‌کننده؛ چه واژه‌ی جالب‌تری!) نتوانست همان اثر اجرای مهرشاد را به مخاطب القا کند. می‌ترسید مشتش را بکوبد توی سرش. وحشت صورتش کم بود.

گم‌شده در ترجمه
در این کار، دو پرسونای کودک هم وجود دارد؛ فرزندان مرد که دو پسر چهار و هشت ساله‌اند‌. چیزی که شاید کمی توی ذوق بزند، ‌سوالی‌ست که مرد از آن‌ها می‌پرسد:
تنها چیز قطعی چیه پسرای من؟
قطعی.
یک کودک چهار ساله، از کجا باید معنای «قطعی» را بداند؟!
راهکاری به ذهنم نمی‌رسد. من هم اگر جای مترجم بودم، ایده‌یی نداشتم؛ اما می‌دانستم یک جای کارم لنگیده‌ست.

مجموعن باید به عوامل این کار و کارگردانش آفرین گفت. به نظر من، محدودیت اعمال‌شده به نوعی به نفع آن‌ها تمام شد؛ اما به هر روی، شجاعت کارگردان ستودنی بود‌.
ممنون از این نقطه نظرات دقیق و این نقد همه جانبه و کامل به نمایش ما
۱۴ آبان ۱۳۹۷
سپاس از نگاه و نقد شما دوست عزیز.
۱۹ آبان ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
نمایشی فوق العاده با بازی تاثیرگذار بازیگر این مجموعه که بار نمایش را به دلیل سانسور یک تنه به دوش میکشید درباره ی قطعی ترین اتفاق زندگی که به شدت درسته!
تلفیق موسیقی، افکت، نورپردازی و پرفورمنس در فرمی درست شمار را از زمان جدا میکند و در فضایی نامعلوم با خود همراه میکند.
به همه دوستان پیشنهاد میکنم این اجرا را ببینند.
کاملا ارزش دیدن رو داره. مخصوصا برای عزیزان هنرمند بخاطر حس محور بودنش فوق العاده میتونه تو ایده دادن کمک کنه. بازیگریها هم خیلی دلچسب بود. تلفیق فضا و موسیقی رو هم خیلی پسندیدن. حس جدید و وهم آلودی بود. تنها نقدم هم به نوع پرداخت قصه بود.
نمایش بسیار عالی و مفهومی بود،با وجود دکور کم تاثیر گذاری خیلی زیادی داشت.
اجرای بسیار خوبی بود همچنین رنگ ها و افکت های صدا و نور بسیار هوشمندانه بود اجرای حرکات کیت توسط بازیگران و یادآوری نمایش برای تماشاچی در سکانس پایانی بسیار خلاقانه بود
یک موضوع سنگین در خصوص تنها چیز قطعی در زنذگی و به عبارت دیگر مرگ که کمتر کسی بهش فکر میکنه و شاید در این نمایش ذهن شما را درگیر آن کند. دیدن این نمایش توصیه میشود. ممنون از همگی
با اینکه تیغ بُرّای سانسور لت و پارش کرد امّا، محکم و استوااار رو پای خودش ایستاده «تنها چیز قطعی» .
...
کیت، عزیزم تو نباید این چیزا رو به بچه ها بگی....
خرید بلیت این نمایش، به نویسندگی دانکن مک لین، طراحی و کارگردانی سعید شیشه گر و با بازی مهرشاد شهسوار حقیقی، با تخفیف روزهای نخست، آغاز شد.