تیوال نمایش وقتی کبوترها ناپدید شدند
S3 : 08:56:35
تولید تازه تئاتر مستقل تهران
خرید بلیت
۵۰,۰۰۰ تومان
٪۱۰ تخفیف
٪۱۰ تخفیف
  ۲۲ شهریور تا ۱۹ مهر
  ۲۱:۰۰
  ۱ ساعت و ۳۰ دقیقه
 بها: ۵۰,۰۰۰ تومان

: سُفی اکسانن
: محسن ابوالحسنی
: هستی حسینی
: (به ترتیب حروف الفبا) الهه افشاری، عباس خداقلی زاده، امیررضا دلاوری، شهروز دل افکار، سارا زینلی، مهدی کوشکی، رویا میرعلمی، مجید نوروزی
: تئاتر مستقل تهران

: حسن جودکی
: مصطفا کوشکی
: هستی حسینی
: سارا اسکندری
: علی کوزه گر
: کسرا پاشایی
: بهرام رامه
: مهدی دوایی
: ریحانه رنجبر
: هدیه بختیاری
: بابک احمدی
: ساینا قادری، تانیا یزدانی
: شادی آزموده
: ایمان عبدی، عباس خدا‌قلی‌زاده، حمید عاشوری
: ملیکا گنجی
: امیرحسین سیر، رضا رضایی، هدا حسینی، حسن محمدی

شبکه‌های اجتماعی تئاتر مستقل تهران: اینستاگرام

شهر:
تهران

اخبار وابسته

» آغاز پیش فروش بلیت‌های نمایش «وقتی کبوترها ناپدید شدند»

» معرفی ۲ بازیگر جدید نمایش «وقتی کبوترها ناپدید شدند»

» معرفی دو بازیگر جدید نمایش «وقتی کبوترها ناپدید شدند»

» نمایش «وقتی کبوترها ناپدید شدند» به کارگردانی هستی حسینی از ۲۱ شهریورماه بار دیگر به صحنه بازمی‌گردد.

ویدیوهای وابسته

مکان

ضلع شرقی چهارراه ولیعصر (تئاترشهر)، خیابان رازی، نبش کوچه زندوکیل، پلاک ۵۰ (خیابان حافظ، خیابان نوفل‌لوشاتو، خیابان رازی، نبش کوچه زندوکیل، پلاک ۵۰)
تلفن:  ۶۶۹۷۹۷۴۱


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
در اجرای دیروز آقای کوشکی با جدیت خاصی در مورد خاموش کردن موبایل تذکر دادند اما باز هم صدای بلند زنگ موبایل فردی به گوش رسید.
میترا این را خواند
زرشک
۸ ساعت پیش
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
امروز یکشنبه/ ٢٤شهریور بلیت نمایش" وقتی کبوترها ناپدید شدند " با تخفیف عمومی ٠/٢٥ درسایت تیوال و به صورت حضوری در گیشه تئاتر مستقل تهران قابل خرید است .
احمال افشا یا کاهش جذابیت؟!!!
۹ ساعت پیش
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
یه کارِ خوب
همه چی به اندازه
بازیهای دلنشین و البته داستانی که تا انتها آدم رو دنبال خودش میکشونه
خسته نباشید به بازیگران و بقیه عوامل
امیر مسعود و لیلا مظاهری این را خواندند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سلام
خیلی با اجرای اردیبهشت فرقی نداشت و چون داستان را دوست داشتم دوباره دیدم اما بازی خانم ها شه پرست و حاتمی را هم دوست داشتم. البته خانم میرعلمی که همواره جایگاه خود را دارد.
امیر مسعود، سپهر و حمیدرضا مرادی این را خواندند
shima این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت روزهای تازه این نمایش، از چهارشنبه ۲۷ تا جمعه ۲۹ شهریور، به کارگردانی هستی حسینی و بازی عباس خداقلی‌زاده، امیررضا دلاوری، شهروز دل‌افکار و ... امروز (شنبه) ساعت ۱۲ آغاز خواهد شد.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
با سلام
چرا برای این نمایش تخفیف وفاداری در نظر گرفته نشده؟
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت روزهای تازه این نمایش، دوشنبه ۲۵ و سه شنبه ۲۶ شهریور، به کارگردانی هستی حسینی و بازی عباس خداقلی‌زاده، امیررضا دلاوری، شهروز دل‌افکار و ... چهارشنبه (۲۰ شهریور) ساعت ۱۲ آغاز خواهد شد.
سلام من دو عدد بلیط این نمایش رو در روز جمعه ۲۲ شهریور ساعت 21 (جایگاه B ردیف دوم صندلی 5 و 6)خریدم که نمی تونم برم در صورت تمایل به خرید با این شماره تماس بگیرین:09122309397
۱۸ شهریور
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
وقتی آدم‌خواران پدیدار می‌شوند / نگاهی به نمایش "وقتی کبوترها ناپدید شدند" به کارگردانی هستی حسینی
هومن نجفیان: نمایش "وقتی کبوترها ناپدید شدند" اثری موجه و قابل احترام است که با این شرایط نابسامان اقتصادی بدون پناه بردن به سلبریتی‌ها در بخش خصوصی تولید شده است

وقتی آدم‌خواران پدیدار می‌شوند / نگاهی به نمایش "وقتی کبوترها ناپدید شدند" به کارگردانی هستی حسینی
سرویس تئاتر هنرآنلاین: نمایش "وقتی کبوترها ناپدید شدند" که از این پس برای گزیده‌نویسی آن را نمایش "وقتی کبوترها..." می‌نامم تاریخ‌نگاری کشور استونی و زندگی‌نامه ادگار پارتس فیلم‌ساز این کشور است.

مهدی کوشکی راوی و بازیگر نقش ادگار پارتس روزشمار زندگی هولناکش را از زمانی که به عنوان یک عکاس مزدور در خدمت هلموت هرتس، افسری آلمانی آغاز کرده بود تا هنگامی که با یاری یک افسر روس، پرکف، نخستین فیلمش را می‌سازد و راهی فستیوال کن می‌شود را با جزئیات بیان می‌کند.

در خلال این زندگی‌نامه پرآشوب، ادگار پارتس تاریخ سرزمینش استونی را بازگو می‌کند، سرزمینی که در قالب دو چهره رلاند سیمسون قهرمان و ادگار پارتس خائن تصویر می‌شود.

به راستی چرا ادگار پارتس خونسردانه پرده از راز جنایات بی‌شمارش بر می‌دارد؟ این پرسش تا پایان نمایش گریبانم را می‌گیرد و کوشیدم با نوشتن این نقد به آن بیشتر بیاندیشم شاید پاسخش را یافتم.

نمایش "وقتی کبوترها..." تصویرگر زندگی سرطانی و هولناک ادگار پارتس است که کامیابی او به ناکامی نزدیکانش همسرش یودیت، پسر خاله‌اش رلاند سیمسون و دیگر مردمان سرزمینش می‌انجامد. اما چرا ادگار پارتس؛ این زندگی را با این جزئیات روایت می‌کند، آیا او خواهان یک خود زنی است؟

من در تماشای بازی مهدی کوشکی هرگز شاهد ادگار پارتس مغبون نبودم. او هرگز اعتراف نمی‌کند بلکه با جزئیات از هیولای درون خویش چهره برمی‌دارد بی‌آنکه ناگزیر باشد یا احساس حزن و اندوه کند. کوشکی اندکی شتابزده و کلافه است اما به راستی چرا مهدی کوشکی بر فاش‌گویی اصرار می‌ورزد؟

کوشکی ... دیدن ادامه » –ادگارپارتس، با آن موهای بلوند، شلوار پاره و بند شلواری که آویخته، یک دلقک شاد و سرخوش است که پیوسته عکس می‌گیرد تنها در یک صحنه کوشکی – ادگار پارتس در نزد همسرش یودیت به اعترافی درناک می‌پردازد و می‌گوید که در کودکی دیگران او را دختربچه می‌نامیدند. همه به جز نامادریش آنا؛ بر هویت دخترانه او تاکید داشتند و ادگار پارتس از این قضاوت بی‌رحمانه خشمگین است.

در نمایش "وقتی کبوترها...." هنگامی که رسالیه؛ ادگار پارتس را متهم به رفتار غیراخلاقی می‌کند ادگار او را درنده‌خویانه می‌کشد، به گمانم کوشکی بحران هویت مردانه ادگار پارتس را بسیار هولناک و اندوه‌بار به نمایش می‌گذارد، بی‌آنکه این نمایش را تبدیل به پارودی کند تماشاگر را بخنداند و بر رونق گیشه نمایش بیافزاید.

کارگردان این نمایش هستی حسینی و طراحی صحنه اثر مصطفی کوشکی به خوبی تخت زفاف ادگار پارتس و نوعروسش یودیت را به عنوان یک المان و شناسه از فقدان این هویت مردانه در تمام صحنه‌های نمایش به کار می‌برند.

تختی که ادگار بی‌آنکه به وصال یودیت برسد در شب عروسی‌اش از آن می‌گریزد. تختی که بستر خیانت یودیت و افسر آلمانی می‌شود و تختی که جسد افسر روس که در انظار عمومی ابلهانه اعتراف می‌کند عضو کا گ ب است را می‌پذیرد. افسر روس پرکف این سروان روس دهن لق را در حضور ادگار پارتس می‌کشد. این جنایت‌ها از نبودن وصال عاشقانه ادگار پارتس و یودیت آغاز می‌شود و به یک کشتار هولناک می‌انجامد. فقدان این بی‌هویتی مردانه و عاشقانه ادگار پارتس به هویت‌یافتگی هولناک جنایت می‌انجامد.

در لحظه‌ای از این نمایش افسر آلمانی هلموت هرتس غاصب یودیت به ادگار پارتس می‌گوید از روی تخت من بلند شو اما ادگار به گفتار او بی‌توجه است.

ادگار پارتس –مهدی کوشکی از آغاز این نمایش با رعایت فاصله در کنار همسرش یودیت بر روی این تخت می‌نشیند، همیشه میان ادگار و یودیت فاصله است مگر جایی که ادگار می‌خواهد اعمال خشونت کند و یودیت را زجر دهد. ادگار از یک بیماری هولناک مردانه رنج می‌برد؛ شاید این رنج و این فقدان هویت مردانه، منطق وجود این فاصله باشد.

نمایش "وقتی کبوترها..." بدون کثافت‌کاری، کثافت را نشان می‌دهد و بحران هویت مردانه ادگار پارتس را پدیدار می‌سازد. بیماری ادگار پارتس را در قالب یک تخت؛ شلوار پاره شده و بند آوایزان آن نشان می‌دهد و نشان دادن این ابتذال بدون آنکه مبتذل باشد از دستاوردهای این نمایش است که بدون شک نقش مهدی کوشکی به اندازه هستی حسینی کارگردان نمایش حایز اهمیت است.

نمایش "وقتی کبوترها ...." با استفاده از یک المان ساده؛ تخت در صحنه نمایش به ما نشان می‌دهد که حریم شخصی در برابر هجوم سیاست آسیب‌پذیر است. شاید بحران اختگی ادگار پارتس ناشی از این هجوم باشد؛ فراموش نکنید در کودکی ادگار به علت آنکه نتوانسته سر کبوتران را با دستانش از هم جدا کند از سوی دیگران به دختر بودن، متهم شده است و نام این نمایش هم از همان استعاره برگرفته شده است؛ "وقتی کبوترها ناپدید شدند".

آیا بحران اختگی ادگار پارتس ناشی از خشونت سیاسی چکمه‌پوشان نیست؟ مواجه ادگار پارتس با هلموت هرتس؛ غاصب همسرش یودیت و اتهام رسالیه نامزد پسرخاله‌اش رولاند سیسمون به ادگار را درباره دوستی غیراخلاقی ادگار با یک افسر آلمانی را به یاد بیاورید، اتهامی که منجر به قتل رسالیه می‌شود.

به گمانم مهدی کوشکی با رعایت اخلاق این ویژگی‌های روانشناسانه را در بازی‌اش رعایت می‌کند اما آیا شتابزدگی کوشکی در اجرای ادگار پارتس ناشی از این نکات نیست؟ به گمانم همین باید باشد اما باید بگویم این شتابزدگی بازی‌اش را مجروح می‌کند. شاید در زمانه ما هنرمندان باید شتابزده بگذرند و ژرف‌نگر نباشد؛ از این رو است که پارودی تئاتر ما را تسخیر کرده است؛ البته خوشبختانه با آنکه نمایش "وقتی کبوترها ناپدید شدند" می‌توانست یک پارودی پول‌ساز باشد، همچنان یک اثر فرهنگی هنری ارزشمند است.

شیوه کارگردانی هستی حسینی بر اساس این پیش فرض استوار است که کاراکترهای این نمایش با هم عجین و یکدله نمی‌شوند. پیشتر اشاره کردم که ادگار پارتس در آغاز این نمایش با رعایت فاصله در کنار همسرش یودیت بر روی تخت زفاف می‌نشیند و همیشه میان ادگار و یودیت فاصله است، مگر جایی که ادگار می‌خواهد اعمال خشونت کند و یودیت را زجر بدهد.

حسینی کارگردان این نمایش می‌کوشد تا آنجا که ممکن است تماشاگر با کاراکترهای این نمایش همذات‌پنداری نکند. نمایش "وقتی کبوترها..." از عمق صحنه آغاز می‌شود همه چیز به تماشاگر تا حد امکان دور است.

حسینی می‌کوشد تا آنجا که ممکن است کاراکترهای این نمایش را در لحظات عاطفی؛ دوستانه و عاشقانه از هم دور نگه دارد و اشخاص بازی در این نمایش تنها زمانی به هم نزدیک می‌شوند که می‌خواهند به هم آسیب برسانند. در این نمایش آدم‌ها تنها برای زخم زدن و مجروح کردن به همدیگر نزدیک می‌شوند و با وجود این که در نمایش "وقتی کبوترها..." ما شاهد موتیف‌های بی‌شمار عاشقانه هستیم مانند: ازدواج ادگار پارتس و یودیت؛ وصال یودیت و افسر آلمانی هلموت هرتس؛ نامزدی رلاندسیمسون و رسالیه و ازدواج مارتا و رلاند سیمسون و یک رفاقت دیرپا را در این نمایش مشاهده می‌کنیم؛ رفاقت ادگار پارتس و رلاند سیمسون اما با وجود این همه فرکانس عاطفی؛ نمایش "وقتی کبوترها..." به شدت سرد و بی‌روح است. اشخاص بازی از همدیگر تا حد امکان فاصله می‌گیرند و عاشقانه‌های آنها تاثیرگذار نیست، اما خشونت و شقاوت کاراکترها، نزدیکی و بی‌پروایی آنها برای آسیب رساندن به یکدیگر بسیار تاثیرگذار است.

شقاوت ادگار پارتس در قتل رسالیه (یک زن) شقاوت ادگار و بدرفتاری‌اش با همسرش یودیت بسیار تماشایی، هیجان‌انگیز و لذت‌بخش است همچنین خشونتی که همواره با چهره مسلط مردانه‌اش برصحنه غالب است. شاید بگویید به علت محدودیت‌ها عاشقانه‌های مردانه -زنانه در ایران منشوری می‌شود اما نمایش خشونت مردانه- زنانه ممنوعیتی ندارد؛ اما باید بگویم در این نمایش که ضد قهرمان آن بیماری به نام ادگار پارتس است این ممنوعیت‌ها و محدودیت‌ها کارساز شده است و این فضای سرد و عصبی تماشایی است. این فضای سرد و عصبی منبعث از روحیات ادگار پارتس – مهدی کوشکی که در این نمایش منتشر شده است.

مشکل اصلی من با نمایش "وقتی کبوترها..." در طراحی صحنه مصطفی کوشکی است. من فضای سرد و سنگی صحنه که می‌توان لایه‌های آهن را در دیوارها مشاهده کرد، بسیار دوست دارم زیرا صحنه نمایش مانند یک زندان است. اما در این زندان آدم‌ها امنیت ندارند. از سوی دیگر حضور همیشگی تخت زفاف ادگار پارتس بر روی این صحنه، پذیرفتنی است؛ اما من این حجم گسترده صحنه را نمی‌فهمم.

شاید بگوید این صحنه بزرگ باعث می‌شود آدم‌ها کوچک‌تر به نظر برسند و دور شدن آنها از تماشاگر که میزانسن قالب این نمایش است بر این کوچک شدن و کم اهمیت بودن آدم‌ها تاکید می‌کند. این استدلال هم منطقی است. اما به گمانم این گستردگی صحنه از زیبایی قاب‌بندهای کارگردان می‌کاهد و هجوم خیل بی‌شمار اشخاص بازی در این قاب‌بندی‌ها که گاهی حضور همزمان آنها بی‌دلیل است از زیبایی نمایش می‌کاهد.

مثال می‌زنم به گمانم به علت ممکن نبودن تعویض صحنه در این نمایش گاهی اوقات در صحنه ما شاهد یک مونتاژ موازی هستیم و دو رویداد همزمان در یک صحنه دیده می‌شود. یک گروه از بازیگران بی‌دلیل فیکس می‌شوند تا گروه دیگر بازی کنند؛ این تکنیک چه افزونه زیبایی‌شناسانه و معناشناسانه به نمایش می‌افزاید؟

ممکن است که بگوید حضور سیال ادگار پارتس به عنوان راوی در صحنه نمایش ضروری است اما دیگر بازیگرانی که در صحنه نیازی به حضورشان نیست چرا در برخی از صحنه‌ها؛ صحنه نمایش را ترک نمی‌کنند؟

دومین مشکل من باز هم به این طراحی صحنه بازمی‌گردد "وقتی کبوترها..." براین اساس شکل گرفته است که می‌باید گذر زمان تاریخی را نشان دهد؟ می‌پذیرم اما بیان تقویم تاریخ کشور استونی با جزئیات بی‌شمارش برای تماشاگر ایرانی چه ضرورتی دارد؟ مهدی کوشکی –ادگار پارتس هم ضرورت این تاریخ‌گویی را نمی‌داند؛ اگر می‌دانست برای زودن کسالت تماشاگر نمایش ضرورتی نمی‌دید که این تاریخ‌شماری را هجو کند و ناگهان و بی‌مقدمه به کودتای 28 مرداد اشاره کند تا تماشاگر را بخنداند و ملال نمایش را بکاهد.

به گمانم گذر تاریخ به آسانی می‌توانست از طریق فضاسازی و صحنه‌آرایی در نمایش تجلی یابد به همین سادگی. در حقیقت نمایش "وقتی کبوترها..." به جای یک صحنه بزرگ گسترده و همیشگی می‌توانست صحنه‌های کوچکی داشته باشد.

و در پایان این نقد به پرسش آغازینم بازمی‌گردم. چه ضرورتی دارد که ادگار پارتس – مهدی کوشکی می‌بایست درباره تبهکاری‌اش با تماشاگر سخن بگوید و به تاریخ‌نگاری این جنایات بپردازد؟

چرا این رویداد هولناک و این استحاله بشری تا این اندازه از منظر ادگار پارتس – مهدی کوشکی کم اهمیت جلوه می‌کند؟ منطق این خونسردی در روایت چیست؟ و فراتر این‌که چرا ما تماشاگران این نمایش که اکنون در هنر دچار عارضه آدم‌خواری؛ کانیبالیسم (Cannibalism) شدیم با دیدن ادگار پارتس از مواجه با خودمان و همکاران‌مان دچار وحشت نمی‌شویم؟ شاید به این علت که منطق این روایت از آغاز روشن نیست. لحن مهدی کوشکی لحن خاطره‌گویی است سرخوش آسان‌گیر و شتابزده، آیا هیولایی مانند آدگار پارتس می‌تواند از سر شوخی این خاطرات را بگوید؟ لحن آدگار پارتس و شیوه روایت او چگونه باید باشد تا من تماشاگر با او همذات‌پنداری کنم یا دوستم و همکارم را در قالب ادگار پارتس ببینم؟

با تمام این خرده‌گیری‌ها به گمانم نمایش "وقتی کبوترها..." اثر موجه و قابل احترام است که با این شرایط نابسامان اقتصادی بدون پناه بردن به سلبریتی‌ها در بخش خصوصی تولید شده است.
امیر مسعود و حمیدرضا مرادی این را خواندند
مهدی افروغ و پیام مقیمی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نگاهی به نمایش «وقتی کبوترها ناپدید شدند»
سینمای غبارآلود ایدئولوژیک
سید حسین رسولی

 
نمایش «وقتی کبوترها ناپدید شدند» به نویسندگی سفی اکسانن، ترجمه محسن ابوالحسنی و کارگردانی هستی حسینی به زودی برای بار دوم در تئاتر مستقل تهران زنده می‌شود. رویا میرعلمی و امیررضا دلاوری به جمع بازیگران نمایش «وقتی کبوترها ناپدید شدند» پیوسته‌اند و مهدی پاکدل هم جدا شده است. من وقتی اجرای این نمایش را دیدم با پاکدل گفت‌وگوی مفصلی داشتم که در همین روزنامه اعتماد چاپ شد و نوع بازی او و همچنین دلالت‌های صریح و ضمنی اجرا را بررسی کردیم. گرچه نمایش «وقتی کبوترها ناپدید شدند» در زمان جنگ جهانی‌‌دوم سپری می‌شود و روی شخصیت‌های خودباخته، وطن‌فروش و ایدئولوژی‌ز‌ده متمرکز است ولی به امر رنج انسان‌ها هم نیم‌نگاهی دارد و به‌طور قطع، رویکردی ضد جنگ هم ... دیدن ادامه » دارد. انسان‌های باری‌ به هر جهتی را شاهد هستیم که با هر نسیمی به سمت دیگر قدرت غش می‌کنند و زندگی و رنج «دیگران» برای آنان اهمیتی ندارد؛ البته شخصیت‌های میهن‌پرست و نیازمندی را هم می‌بینیم که مجبور می‌شوند با ساختار قدرت ساخت و پاخت کنند تا خود را از گزند مرگ و فقر نجات دهند. نویسنده هیچ روشنی‌ای در دل نظام‌های تمامیت‌خواه نمی‌بیند و برای او مهم نیست که کمونیسم را نقد کند یا نازیسم را. این نویسنده آرمان‌گرا به دنبال لیبرالیسم فردگرای قرن بیست‌ویکمی است که با اصطلاحاتی مانند جهانی‌شدن و سرمایه‌داری متاخر شناخته می‌شود ولی سود شخصی و فردگرایی را هم نقد می‌کند که به نوعی پارادوکسیکال است. بخش‌های زیادی از نمایشنامه و کاراکترهای اصلی تغییر داده شده و دراماتورژی پر و پیمانی هم روی متن انجام شده است و بر خلاف بسیاری از اجراهای تئاتر مستقل دیگر دکورهای سنگینی نمی‌بینیم ولی شاهد لباس‌ها و گریم‌های حساب ‌شده‌ای هستیم. یک تختخواب هم تبدیل به یکی از نشانه‌های اصلی اجرا شده است. البته اجرای «وقتی کبوترها ناپدید شدند» می‌تواند نگاهی انتقادی به وضعیت طبقاتی و مناسبات اجتماعی تولید در ایران داشته باشد و شیوه‌های دراماتورژی معاصر این اجازه را می‌دهد ولی در اجرای اول خبری از این کنش‌ها نبود و حالا باید منتظر باشیم و ببینیم کارگردان در اجرای تازه چه می‌کند. نکته بسیار مهم دیگر توجه به نشانه‌شانی «کبوتر» است و پیشنهاد نگارنده این است که این نشانه کلیدی نباید به هیچ عنوان از اجرا حذف شود. داستان نمایش به راوی‌ای می‌پردازد که زندگی خود دوستانش را به همراه تفسیرهایی تاریک از جنگ بیان می‌کند. او ابتدا به حمله آلمان‌ها می‌پردازد و در ادامه به شوروی سابق نظری انتقادی دارد. متن این نمایشنامه به ‌شدت و حدت هر چه تمام‌تر به مصایب انسانی اندیشه‌هایی چون هیتلریسم و استالینیسم در زمان جنگ جهانی دوم می‌پردازد و باید تاکید کنیم که یک متن تماما انسانی و سیاسی است. نویسنده حتی نگاه انتقادی جدی به سینما دارد و آن را ابزاری برای تبلیغ نظام‌های تمامیت‌خواه می‌داند و بیان می‌کند که آنان تاریخ را هم دگرگون می‌کنند. بیچاره انسان در زمینه و زمانه عصیان و عسرت و غبار.
وحید این را خواند
سحرناز قاسم نژاد و پیام مقیمی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
امیدوارم این بار خوب تمرین کرده باشند! :)
محمد جواد، NetHunter و نورا احمدی این را دوست دارند
آخ آخ آخ ....
یاد اجرای پیششون افتادم.
افتضاح بود یعنی.توی اجراهای آخر باز هم تپق داشتن.
۱۴ شهریور
حیف از اون داستان و حیف از بازی عالی مجید نوروزی واقعاً.
۱۴ شهریور
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت این نمایش به کارگردانی هستی حسینی و بازیگری الهه افشاری-عباس خداقلی زاده -شهروز دل افکار-امیررضا دلاوری-سارا زینلی -مهدی کوشکی-رویا میرعلمی و مجید نوروزی از ١٢ظهر امروز در سایت تیوال آغازشد.
علی ژیان این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت این نمایش به کارگردانی هستی حسینی و بازی عباس خداقلی‌زاده، امیررضا دلاوری، شهروز دل‌افکار، سارا زینعلی، الهه شه‌پرست، رویا میرعلمی، مهدی کوشکی و مجید نوروزی روز چهارشنبه ۱۳ شهریورماه ساعت ۱۲ آغاز خواهد شد.
mosi mosi، شقا یق و علی ژیان این را خواندند
محمد لهاک ( آقای سوبژه ) و نسیبه این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید