به آسمان که نگاه می کنم، ستاره‌ها در خیسی چشمانم پرسه می‌زنند.

به چشمانت خیره می‌شوم. ستاره‌های تو هم بیقرارند.

در این بیقراری ما و شب و ستاره‌ها، جای ماندن عجب خالیست.

شاید به هیچ آمدنی دل نباید بست که کویر ترک خورده ی رفتن، جاری ثانیه‌هایش را سر می‌کشد.

ستاره‌ها بیقرار،

کویر در انتظار،

این اشک آشام،تشنه تمام ستاره های من و توست!

بغضت را در گلو قرقره خواهم کرد که نبودنت تا ابد میهمان چشمهایم باشد.