تالار وحدت
تئاترشهر تهران
تماشاخانه ایرانشهر
مجموعه تئاتر لبخند
خانه نمایش مهرگان
عمارت هما
عمارت نوفل لوشاتو
تئاتر هامون
تالار مولوی
تماشاخانه سنگلج
تالار هنر
تماشاخانه هیلاج
خانه هنرمندان ایران
تماشاخانه طهران
خانه نمایش دا
بلک باکس ایرانمالSB > com/org | (HTTPS) localhost : 14:01:01
با خرید بلیت از تیوال، برای رفت و برگشت با تپسی، تخفیف میگیرید! ... اطلاعات بیشتر
نقد فیلم هجوم
همیشه گفتم شهرام مکری کارگران قابلی محسوب میشود.دزدی سکانس که توسط او گاهی به چشم میخورد،باید قشنگ باشد که وسط فیلم به دل بنشیند.جایی ... دیدن ادامه ›› میخواندم تمام نویسنده ها از نویسنده های قبلی که تاثیر گرفتن،ناخودآگاه دزدی میکنند.پس میشود از این ایراد مکری گاهی چشم پوشید.
بعد از فیلم ماهی و گربه،اشکان را ساخت که به دل ننشست اما فیلم هجوم برای من یک روانکاوی زیبای انسان بود.
مکری در شکستن زمان تبحر دارد،سکانسهای بی کات و این از خصایص فیلمهایش هست که حتی دید جدیدی به انسان برای زندگی میدهد.و تفکرات پیچیده اش من را یاد کارهای دیوید لینچ میاندازد.هرچند کسی که اکثر فیلمهای دیوید لینچ را دیده باشد،فیلم مکری را ضعیف میبیند اما برای سینمای تکرار پشت تکرار ایران،سینمایی که تقریبا یک بعدی شده و نهایت دو بعدی،برای افرادی مثل من که روز به روز از سینما فاصله ی بیشتری میگیرند،فیلم هجوم حس خوبی به وجود میآورد.در کنار فیلمبرداری های زیبا،بازیهای یک دست،فضاسازی عالی،موضوع وایده ی فیلم ستودنیست.
ابتدای فیلم با شهری مواجه میشویم کثیف،مه آلود با حصاری که حق خروج نمیدهد مگر با چمدانی.و اکثر فیلم میشنویم اینور حصار با اونور حصار شبیه هم است.
پلیس برای بازسازی صحنه ی جرمی که گویا توسط علی رخ داده به باشگاهی در این شهر تاریک وارد میشود.سامان کشته شده و پیش از او دو نفر دیگر.
تا وسط فیلم فکرمیکردم نقد اجتماعی و فرهنگی راجع به کشورها و سیاستهای غلط است و فیلم را طور دیگری میدیدم اما کم کم فهمیدم تمام این اتفاقات در ذهن علی رخ میدهد.تمام افراد علی هستند.سامان و نگار که هر بار به شکلی سر راهش قرار میگیرند،مجموعه ای از قدرت تفکرات سیاه و منفی او هستند که باید انتخاب کند.
از دید روانشناسی تمام بیماران افسرده نشخوار فکری دارند،یک فکر را بارها و بارها تکرار میکنند،یک فکرمنفی را و این افکار منفی هجوم می آورد به ذهن فرد و دنیای درون او را تیره و تاریک میکند.این باشگاه دنیای علی هست،علی میداند درون حصار تا وقتی تیره و تاریک است بیرون هم تغییری نمیکند.و شاید در حال درمان و مبارزه با تفکرات منفی ست.
وقتی فردی به پیش یک روانشناس مراجعه میکند تا از دست بدبینی و افکار منفی بگریزد و جلوی افسردگی را بگیرد،دکتر از او میخواهد تا بنویسد،همان کاری که علی انجام میداد،بنویسد تا بعد به آن فکر کند.علی مینوشت اما نشخوار فکری میگفت تنها یک نقش دیگر بازی کنم و بعد نشخوار فکر ادامه پیدا میکرد...
تمام این شخصیتها علی بودند،علی بود که صادق را میکشت،علی بود که تصمیم میگرفت،چاقو میخرید و ... اما سامان و نگار،مظهر قدرت،که خون آشام بودند،چرا شهرام مکری آنها را مکنده ی خون نشان داد؟چون افکار منفی مثل خوره،مثل زالو به بدن میچسبند و تا آخرین قطره ی خون فرد را می مکند.و در این دنیای کثیف و پر درد،علی دنبال راه نجاتی میگشت.دلداده ی او سامان بود اما در لحظه ای علی میفهمد اینهمه سال دنبال شمسی بود که نتوانست او را به من وجودی اش،به آرامش درونی اش برساند.علی پتانسیل عشق را در سامان میدید و او را از همه پنهان میکرد اما اون چیزی که علی را به آرامش میرساند نبود حتی در سکانسی به هدیه ی علی گوش نداده بود.نگار بود که ذهن علی میخواست.
در لحظه ای که خرده فروش با علی حرف میزند،ماکتی از دنیای علی روبرویش میگذارد و میگوید ما آخر این ماکت هستیم،پس ذهن.و قرار نبود این شکلی شود.
علی مرتب در میانه ی فیلم به بعد مینویسد،نقش عوض میکند،بی نام میشود،پدرام میشود،همه کس میشود و این نشخوار فکری ادامه دارد.
اگر به عنوان بیمار پیش روانشناس رفته باشید از شما میخواهد توقف فکر ایجاد کنید،اصطلاحی که قابل توضیح نیست و خود فرد به آن بایدبرسد،توقف فکر.
چاقو تنها عاملی که علی را کمک میکند تا توقف فکر را ایجاد کند،لحظه ی زدن ضربه یعنی نابودی تمام افکار منفی و جلوی ادامه ی فکرمنفی را گرفتن.علی هربار بعد از زدن چاقو دوباره نقش عوض میکرد و نمیتوانست از پس بعد از توقف فکر بر بیاید.اما در پایان علی تصمیم میگیرد چاقو را در بیاورد و بعد از توقف به جای نشخوار فکر از گرمای دوست داشتن و مفهوم عشق برای ادامه ی راه استفاده کند،و میرسد به تابلویی پر نور که عکس خورشید تابان بالای آن میدرخشد.
همیشه گفتم شهرام مکری کارگران قابلی محسوب میشود.دزدی سکانس که توسط او گاهی به چشم میخورد،باید قشنگ باشد که وسط فیلم به دل بنشیند.جایی ... دیدن ادامه ›› میخواندم تمام نویسنده ها از نویسنده های قبلی که تاثیر گرفتن،ناخودآگاه دزدی میکنند.پس میشود از این ایراد مکری گاهی چشم پوشید.
بعد از فیلم ماهی و گربه،اشکان را ساخت که به دل ننشست اما فیلم هجوم برای من یک روانکاوی زیبای انسان بود.
مکری در شکستن زمان تبحر دارد،سکانسهای بی کات و این از خصایص فیلمهایش هست که حتی دید جدیدی به انسان برای زندگی میدهد.و تفکرات پیچیده اش من را یاد کارهای دیوید لینچ میاندازد.هرچند کسی که اکثر فیلمهای دیوید لینچ را دیده باشد،فیلم مکری را ضعیف میبیند اما برای سینمای تکرار پشت تکرار ایران،سینمایی که تقریبا یک بعدی شده و نهایت دو بعدی،برای افرادی مثل من که روز به روز از سینما فاصله ی بیشتری میگیرند،فیلم هجوم حس خوبی به وجود میآورد.در کنار فیلمبرداری های زیبا،بازیهای یک دست،فضاسازی عالی،موضوع وایده ی فیلم ستودنیست.
ابتدای فیلم با شهری مواجه میشویم کثیف،مه آلود با حصاری که حق خروج نمیدهد مگر با چمدانی.و اکثر فیلم میشنویم اینور حصار با اونور حصار شبیه هم است.
پلیس برای بازسازی صحنه ی جرمی که گویا توسط علی رخ داده به باشگاهی در این شهر تاریک وارد میشود.سامان کشته شده و پیش از او دو نفر دیگر.
تا وسط فیلم فکرمیکردم نقد اجتماعی و فرهنگی راجع به کشورها و سیاستهای غلط است و فیلم را طور دیگری میدیدم اما کم کم فهمیدم تمام این اتفاقات در ذهن علی رخ میدهد.تمام افراد علی هستند.سامان و نگار که هر بار به شکلی سر راهش قرار میگیرند،مجموعه ای از قدرت تفکرات سیاه و منفی او هستند که باید انتخاب کند.
از دید روانشناسی تمام بیماران افسرده نشخوار فکری دارند،یک فکر را بارها و بارها تکرار میکنند،یک فکرمنفی را و این افکار منفی هجوم می آورد به ذهن فرد و دنیای درون او را تیره و تاریک میکند.این باشگاه دنیای علی هست،علی میداند درون حصار تا وقتی تیره و تاریک است بیرون هم تغییری نمیکند.و شاید در حال درمان و مبارزه با تفکرات منفی ست.
وقتی فردی به پیش یک روانشناس مراجعه میکند تا از دست بدبینی و افکار منفی بگریزد و جلوی افسردگی را بگیرد،دکتر از او میخواهد تا بنویسد،همان کاری که علی انجام میداد،بنویسد تا بعد به آن فکر کند.علی مینوشت اما نشخوار فکری میگفت تنها یک نقش دیگر بازی کنم و بعد نشخوار فکر ادامه پیدا میکرد...
تمام این شخصیتها علی بودند،علی بود که صادق را میکشت،علی بود که تصمیم میگرفت،چاقو میخرید و ... اما سامان و نگار،مظهر قدرت،که خون آشام بودند،چرا شهرام مکری آنها را مکنده ی خون نشان داد؟چون افکار منفی مثل خوره،مثل زالو به بدن میچسبند و تا آخرین قطره ی خون فرد را می مکند.و در این دنیای کثیف و پر درد،علی دنبال راه نجاتی میگشت.دلداده ی او سامان بود اما در لحظه ای علی میفهمد اینهمه سال دنبال شمسی بود که نتوانست او را به من وجودی اش،به آرامش درونی اش برساند.علی پتانسیل عشق را در سامان میدید و او را از همه پنهان میکرد اما اون چیزی که علی را به آرامش میرساند نبود حتی در سکانسی به هدیه ی علی گوش نداده بود.نگار بود که ذهن علی میخواست.
در لحظه ای که خرده فروش با علی حرف میزند،ماکتی از دنیای علی روبرویش میگذارد و میگوید ما آخر این ماکت هستیم،پس ذهن.و قرار نبود این شکلی شود.
علی مرتب در میانه ی فیلم به بعد مینویسد،نقش عوض میکند،بی نام میشود،پدرام میشود،همه کس میشود و این نشخوار فکری ادامه دارد.
اگر به عنوان بیمار پیش روانشناس رفته باشید از شما میخواهد توقف فکر ایجاد کنید،اصطلاحی که قابل توضیح نیست و خود فرد به آن بایدبرسد،توقف فکر.
چاقو تنها عاملی که علی را کمک میکند تا توقف فکر را ایجاد کند،لحظه ی زدن ضربه یعنی نابودی تمام افکار منفی و جلوی ادامه ی فکرمنفی را گرفتن.علی هربار بعد از زدن چاقو دوباره نقش عوض میکرد و نمیتوانست از پس بعد از توقف فکر بر بیاید.اما در پایان علی تصمیم میگیرد چاقو را در بیاورد و بعد از توقف به جای نشخوار فکر از گرمای دوست داشتن و مفهوم عشق برای ادامه ی راه استفاده کند،و میرسد به تابلویی پر نور که عکس خورشید تابان بالای آن میدرخشد.
یک پیامبر (maziyar.falahi)
۱ | هنربین
تیوال این کاربر
پروفایل
دنبال
نادیدهگرفتن کاربر
از ۰۶ اردیبهشت ۱۳۹۶
واقعا یکی از مشکلات امروز سینمای ایران نداشتنه تنوع ژانره فیلمای ایران از فیلمهای اپارتمانی و ابگوشتی بیشتر تجاوز نمیکنه باز جای تشکر داره از مکری عزیز که داره ساختار شکنی میکنه و فیلم نوار میسازه این میتونه قدم خوبی باشه برای کارگردنای بعدی
۱۶ بهمن ۱۳۹۶
دوستدارم
پاسخ
نرگس (narges.eb)
۱ | هنربین
بله،منم معتقدم شهرام مکری بدون هیاهو داره به سینما کمک میکنه،ژانر جدید،فکر جدید
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
+۲,۱۰۶,۰۰۰ نفر
+۳۵,۲۰۰ برنامه
+۱۲,۷۱۸,۰۰۰ بلیت
+۲۰۰,۰۰۰ بازدید
۵۷,۳۵۳ برگه
۹,۹۲۵ آلبوم
۵,۶۵۵ پادکست
