ما به تماشای اجرایی نشستیم که هم مخاطب خاص اهل تئاتر داشت و هم مخاطب عام صرف؛ چون تاریخ و تخیل و واقعیت رو به زیبایی در هم آمیخته بود و گاهی تراژدی از دلش بیرون می‌آورد و گاهی کمدی. وقت‌هایی هم که تنه به ابزورد می‌زد، برای تماشاگر سرنخ‌هایی باقی می‌گذاشت که لذتش رو دوچندان می‌کرد.
از همه مهم‌تر، مبتنی بر اصول روانشناسی بود و سری هم به مولانا و حافظ و خیام زده بود و خلاصه من گمون نمی‌کنم کسی ناراضی بیرون بره.
شاید درست‌ترین جمله درباره این نمایش، این باشه که: «هر کسی سهم خودشو برمی‌داره و بیرون می‌ره».
و همین کافیه.