سلام و خسته نباشید
اول از همه خوشحالم که آقای محمودی و کارگردان هایی مثل ایشون دارن تبدیل میشن به کارگردان های صاحب سبک. در مرحله ی بعد راجع به کار . واقعیت امر من همیشه نمایش با دغدغه رو ترجیح میدم چه بسا که این دغدغه و محتوا با فرم مناسب همراه شده باشه.
بازی های اقای رشادت و شکوفه حیدریان درخشان تر بود اما بقیه ی دوستان هم کاملا در خدمت کارگردان بودند و این قابل ستایش. متن و دکور و نور و موسیقی رو دوست داشتم. اولین بار بود که از استفاده شدن میکروفون در تئاتر ناراحت نشدم چون در خدمت فضای مرموز کار بود . ریتم کند کار شاید برای بعضی از دوستان قابل هضم نبود و به سلیقشون نمی‌خورد اما من به جز لحظات کوتاهی از نمایش جدا نشدم و این ریتم هم مناسب فضای کار بود. دیالوگ ها بسیار هوشمندانه نوشته بود و حتی از کارهای قبلی آقای محمودی هم پخته تر بود. در کل خسته نباشید امیدوارم درخشان باشید و چراغ تیاتر رو روشن نگه دارید .