درباره نمایش بودگی
سهشنبهای بود و هوا بالاخره سرد شده بود. من و دوستانم تصمیم گرفتیم که به دیدن نمایش دو دوست عزیزمان برویم. شال و کلاه کردیم
... دیدن ادامه ››
و من از اداره راه افتادم و دیگران هر کدام از سوی دیگری به من پیوستند و رسیدیم به خیابان وصال. خیابان وصال را بالا رفتیم و تابلوی تماشاخانه طهران را دیدیم و داخل شدیم. ما که رسیدیم، ورود دادند و ما وارد شدیم. سارا بود، سیاوش بود، ترانه بود، فرهاد و سعید هم بودند. نور ما رفت و نور صحنه آمد.
در صحنه پارتیشنهایی بود شبیه پارتیشنهای اتاقهای ژاپنی. تابلوی کجی از دیوار روبهرویی آویزان بود و ما مخاطبان در اولین لحظه نمایش مردی را میبینیم که با گریمی شبیه به ماسکهای تئاترهای ژاپنی روی صندلی نشسته است و روزنامه میخواند. قبل از این که درباره مسائل خودم با نمایش صحبت کنم میخواهم به نقاط قوت نمایش اشاره کنم. به نظرم در میان نمایشهایی که میبینم، ایده پرداختن به مراسم ژاپنی، اجرای لحنی شبیه به زبان ژاپنی، استفاده از لباس و گریم ایده جذابی است و شاید بتواند در گام نخست مخاطب را برای دیدن نمایش کنجکاو کند اما در نمایش بودگی از این پتانسیل آن طور که لازم است، استفاده نمیشود ولی چرا؟
نمایش بودگی مسئلهای ندارد و برای ما موقعیتی نمیسازد. ما نمیفهمیم که چرا پسرها با پدر مشکل دارند و چرا برای رفع این مشکل قدمی برنمیدارند. به دلیل مشخصنبودن موقعیت ما نمیتوانیم نسبت شخصیتها با یکدیگر را بفهمیم رابطه مادر با پدر چگونه است و رابطه خواهر با همه آنها چیست. چرا پسرها میخواهند خودکشی کنند و چرا پدر تصمیم دارد، آنان را بکشد؟ نبود موقعیت و نبود مسئله در نمایش باعث میشود که تعلیق از بین برود و مخاطب ندارند که باید انتظار چه چیزی را بکشد و همین موضوع باعث میشود که مخاطب تمرکز خود را در صحنه از دست بدهد. با این حال میتوان از روی برخی از نشانههایی که در طول نمایش به مخاطب داده میشود و همین طور برخی از تفسیرهای خود مخاطب به داستانی از نمایش رسید.
به نظرم نمایش درباره خانوادهای است که پدری خودرای در آن حضور دارد که برای همه چیز تصمیم میگیرد. خانواده و از مهمتر پسران خانواده با پدر به همین دلیل مشکل دارند و پدر هم بدش نمیآید که از دست آنان خلاص شود و در نهایت هم به نظر میرسد که از دستشان خلاص میشود ولی این داستان همان طور که گفتم در یک موقعیت ساخته نمیشود. مثلا نمایش میتوانست به گونهای پیش برود که پسر خوشنویس به دلیل علاقهاش به هنر از سمت پدر طرد میشود. با این حال پسر تلاش میکند که علاوه بر پرداختن به علاقه خود رابطه خانوادگی خود را حفظ کند و پدر تلاش میکرد تا پسر را از هنر دور کند. این چنین موقعیتی ساخته میشد که به پیش میرفت و ما در هر مرحله میتوانستیم نسبت میان پسر و پدر را کشف کنیم. تعلیقی به وجود میآمد و ما در پایان این نمایش از رفع این تعلیق احساس خوبی به دست میآوردیم.
از حرفهای من که بگذریم، نمایش بودگی نخستین تجربه جدی برخی از عوامل آن است و همیشه اولین قدمها سرشار از آزمون و خطا و تجربههای ارزشمند است. آرزو میکنم که در ادامه نمایش بودگی شبهای درخشانی را سپری کند و دست اندر کارانش از آن توشهها بردارند و به سرعت به سراغ کارهای بعدی خود بروند و از کارکردن لذت ببرند.