عالیه: […] اشتباه مالِ ما اتباعِ دولتِ ایران است. ما اشتباه کرده‌ایم که زنده‌ایم.

در زمینه ارباب‌رجوعِ میزهای دیگر به این صحنه متوجه شده‌اند و سر و صداها خوابیده. مأمور دست از کار کشیده و پیش آمده‌است. اتفاق می‌آید که عالیه را آرام کند.

سرپاس: به شما اخطار می‌کنم، حرف‌هایی از این قبیل برایتان گران تمام می‌شود.
عالیه: مرا از قیمتِ گران نترسانید. من گران‌ترین قیمت‌ها را قبلاً پرداخته‌ام.
سرپاس: شما ملاحظه را کنار گذاشته‌اید ــــ [به مأمور] صورت‌مجلس کن. [به عالیه] کشورِ ما در حالِ جنگ است، و با کسانی که آشوب ایجاد کنند مطابقِ قوانینِ جنگی رفتار می‌شود.
عالیه: باشد ــــ [عقب‌عقب می‌رود] منظورتان را می‌فهمم؛ من نباید حرفی بزنم. نباید شکایت کنم. هیچ‌کس نباید حرفی بزند. باشد، منظورتان را می‌فهمم.


(#بهرام_بیضایی. اِشغال [فیلم‌نامه]. تهران: روشن‌گران و مطالعاتِ زنان. ۱۳۹۸. چاپِ ۷. صفحه‌ی ۳۱.)