نیمه‌شب که می‌گذرد، شهر آرام می‌شود اما آدم نه.

در سکوت پشتِ پنجره، صدای دور موتور یک ماشین می‌پیچد و بعد، همه‌چیز دوباره فرو می‌رود در همان خلأیی که فقط بی‌خوابی می‌شناسد.

چراغ‌ها خاموشند، اما خاطره‌ها بیدار؛ مثل مهمان‌هایی که قرار نبود بمانند و حالا روی صندلی‌های ذهن لم داده‌اند.

باد پرده را کمی تکان می‌دهد و برای لحظه‌ای کوتاه، آدم خیال می‌کند دوباره نوجوان است؛ آن روزهایی که بی‌دلیل بیدار می‌ماند و خیال‌های روشن، تاریکی ... دیدن ادامه ›› را می‌جویدند.

اما حالا، تنها صدای قلبی مانده و ساعتی که لجوجانه جلو می‌رود.

نیمه‌شب گذشته،
اما انگار هنوز کسی در جایی عمیق منتظر است خواب خودش را پیدا کند.

مهدی یوردخانی