مهدی یوردخانی

هنرساز کارشناس ارشد علوم ارتباطات و رسانه

نذر فرهنگی؛ حمایت از رسانه های محلی
در دنیای امروز، رسانه‌های محلی ستون فقرات جوامع ما هستند. آن‌ها صدای شهروندان، روایتگران داستان‌هایمان و حافظان فرهنگ و هویتمان هستند. حمایت از این رسانه‌ها، نه تنها یک اقدام خیرخواهانه، بلکه سرمایه‌گذاری در آینده جوامع ماست.
“نذر فرهنگی” یا “حمایت از رسانه‌های محلی”، دعوتی است به پاسداری از میراث غنی و تقویت پیوندهای اجتماعی. با هر حمایت، چراغی فروزان‌تر می‌شود و صدایی رساتر به گوش می‌رسد. بیایید با هم، دستی به دامان فرهنگ و رسانه محلی دراز کنیم و آینده‌ای روشن‌تر را برای دیارمان بسازیم

موسیقی «ایرج» را از دست داد؛ خداحافظ پهلوان آواز ایران

در لحظاتی که هیاهوی شهر در سکوتی وهم‌آلود فرو می‌رود و تنها پژواک گام‌های رهگذران، سکوت شب را می‌شکند، “آرامش” چون گوهری نایاب، در دل جستجوگرانش متجلی می‌شود. اما این آرامش، نه در غیاب طوفان، که در دل آن یافتنی است؛ آنگاه که روح، چون کوهی استوار، در برابر باد و بارانِ “استرس و تنش” قد علم می‌کند و تاب می‌آورد.

در این گذرگاه پر فراز و نشیب زندگی، “بقا” تنها یک غریزه نیست، بلکه هنری است آموختنی؛ هنری که در آن، انسان با تکیه بر هوش و تدبیر، از میان سختی‌ها راهی به سوی روشنایی می‌یابد. و در این رهگذر، “جامعه” چون شبکه‌ای درهم‌تنیده، گاه پشتیبان و گاه مانعی است؛ آینه‌ای که در آن، چهره واقعی انسان‌ها و تعاملاتشان نمایان می‌شود.

📺 فریبرز باغ‌بیشه دوباره می‌آید؛ آغاز پیش‌تولید «زیرخاکی ۵»
.
فصل پنجم سریال پرمخاطب «زیرخاکی» در ادامه سیاست تولید سریال‌های دنباله‌دار، وارد مرحله پیش‌تولید شد.
.
این سریال به عنوان یکی از تولیدات سیمافیلم، در راستای تداوم مجموعه‌های موفق و دنباله‌دار تلویزیونی ساخته می‌شود تا بار دیگر قصه‌های «فریبرز باغ‌بیشه» و ماجراهای تازه او را به قاب تلویزیون بیاورد.
.
«زیرخاکی» به کارگردانی جلیل سامان، از جمله مجموعه‌های موفق تلویزیونی است که در فصل‌های گذشته با استقبال مخاطبان همراه شده و حالا تولید فصل پنجم آن در دستور کار قرار گرفته است.

آخرین وضعیت چنگیز وثوقی در بیمارستان
.
از شب گذشته تصویری از حسین فرح‌بخش - تهیه‌کننده و کارگردان سینما - در بیمارستان و عیادت از چنگیز وثوقی منتشر شده که این سینماگر در گفت‌وگویی با ایسنا درباره وضعیت بازیگر ۷۹ ساله سینما و تلویزیون بیان کرد: بیش از یک هفته است که چنگیز وثوقی به دلیل بیماری‌های قلبی و کمی عفونت و همچنین مشکلات ناشی از کهولت سن در بیمارستان است و مشغول مداوا است.
.
وثوقی که سال‌هاست همانند گذشته در بازیگری فعالیت ندارد، برادر بهروز وثوقی، دیگر بازیگر مشهور سینماست که متولد سال ۱۳۲۶ است.
.
چنگیز وثوقی فعالیت‌اش را در سال ۱۳۵۱ با بازی در نقش کوتاهی در «بلوچ»، ساختهٔ مسعود کیمیایی آغاز کرد و در فیلم‌ها و سریال‌های چون «سربداران»، «ابراهیم خلیل‌الله»، «دختری در قفس»، «عروس خوش‌قدم»، «شاهرگ»، «حرفه‌ای»، «حادثه در کندوان»، «چشمان بسته» و... به ایفای نقش پرداخت.

روز خبرنگار مبارک آن‌هایی که…
.
روز روزنامه‌نگار است؟ مبارک باشد. مبارک برای آن‌هایی که سال‌هاست بین زندگی سرراست و بی‌دردسر و آن‌چه زیست را دشوار می‌کند، رنجی عمیق را انتخاب کردند و باری مضاعف به زیست در این سرزمین را پذیرفتند.
.
مبارک برای آن‌هایی که ناامنی شغلی را بهانه نکردند، ناامنی مالی را گردن گرفتند، کیف رانت بغل نکردند، با فلان مدیر و بهمان مدیر زدوبند نکردند، دست به دامن گروه‌های سیاسی نشدند و پشت کیبوردها ماندند برای این‌که «آگاهی، حق مردم است».
.
مبارک باشد این روز برای تمام آن‌هایی که هنوز یادشان نرفته خبرنگار و روزنامه‌نگار، فعال سیاسی نیست، نسخه‌پیچ مردم هم نیست. مبارک باشد برای ... دیدن ادامه ›› آن‌هایی که هنوز باور دارند که مردم، آگاهند، صغیر نیستند و می‌توانند میان هزار خبر و نگاه و تحلیل، آن‌چه درست است، ببینند و شعور مخاطب هنوز مفهومی حقیقی برایشان است.
.
مبارک آن‌هایی که هنوز دروازه‌بانی خبر را بلدند، هنوز امنیت مردم جزو اصول کارشان است و از آن‌چه پایه‌های روزنامه‌نگاری اصیل و درست است، دفاع می‌کنند.
.
مبارک باشد برای دلسوزان واقعی، برای آن‌هایی که اسیر پروپاگاندا و خط‌مشی‌های افراطی نشدند. سر جایشان نشسته‌اند، راه و مسیری که باور دارند درست است را می‌روند و امتداد مسیرشان، در هجوم اتفاق‌ها و وقایع، کج نمی‌شود، منحرف نمی‌شوند که ممکن است در سکوت خون جگر بخورند، از رد خبرهای سیاه روحشان خسته و زخمی باشد و مدام از خود بپرسند این ایستادگی چقدر ارزش دارد و باز ادامه دهند، پیش بروند و باشند؛ برای روزنامه‌نگاری، برای حق چهارم مردم در قانون اساسی و تمام آن‌چه در روزگار تهی واژه‌ها از معنا، ایستادگی را معنا می‌کند.
.
چنین روزی به خبرنگارانی که به مثابه خبرنگارند، مبارک است، به روزنامه‌نگارانی که به مثابه روزنامه‌نگار ایستادند، مبارک است. امروز روز مهمی است، نه برای مراسم‌های دولتی و بزرگداشت‌های غیرواقعی و… روزی است برای یادآوری.
.
یادآوری آدم‌هایی که در یکی از پر گرد و غبارترین روزگار رسانه‌ای در تاریخ این سرزمین، شبیه چراغی روشن در کولاک می‌درخشند و مسیر را برای آن‌هایی که به ‌واقع به دنبال رسیدن به مقصدند و بی‌راهه نمی‌روند، روشن می‌کنند. مبارک است امروز، برای همین یادآوری است، همین بودن مداوم بدون هیچ چشمداشتی. همین یادآوری ما را بس. مبارک است.

خداقوت
مهدی یوردخانی

خبرنگاران به راستی تجسم امانت، مسئولیت، تعهد، دلسوزی و وظیفه هستند. ۱۷ مرداد، روز بزرگداشت مقام خبرنگار، فرصتی شایسته برای ارج نهادن به تلاش‌های ارزشمند انسان‌هایی است که با تعهد، صداقت و شجاعت، چراغ آگاهی را در جامعه روشن می‌سازند و با قلم خود، روشنگر مسیر توسعه، شفافیت و امید هستند
ارادتمند فعالان رسانه ای
مهدی یوردخانی

بازگشت یک برند ماندگار تلویزیون؛ «آژانس دوستی» در آستانه تولید فصل دوم
.
فصل دوم سریال خاطره‌انگیز «آژانس دوستی» به‌زودی وارد مرحله تولید می‌شود. فیلمنامه این مجموعه به پایان رسیده و هم‌اکنون مراحل انتخاب عوامل در حال انجام است.
.
این سریال که یکی از برندهای موفق تلویزیون به شمار می‌رود، در راستای سیاست‌های جدید مرکز سیمافیلم برای احیای آثار ماندگار، بار دیگر مقابل دوربین خواهد رفت.
.
«آژانس دوستی» در زمان پخش خود با استقبال گسترده مخاطبان روبه‌رو شد و علاوه بر محبوبیت فراوان، سکوی معرفی و دیده‌شدن بسیاری از هنرمندان ... دیدن ادامه ›› در سینما و تلویزیون بود.
.
داستان این مجموعه در یک آژانس تاکسی روایت می‌شد؛ جایی که هر قسمت با ورود یک یا دو مسافر، قصه‌ای تازه و متفاوت را پیش روی مخاطبان قرار می‌داد.
.
به گزارش #سینماتایم، سیمافیلم هیچ جزئیاتی درباره کارگردان، نویسندگان، تهیه‌کننده، ترکیب بازیگران و دیگر عوامل این پروژه منتشر نکرده است. این در حالی است که بخش مهمی از هویت «آژانس دوستی» به بازیگران اصلی آن گره خورده بود؛ اسماعیل داورفر، حسین پناهی و فردوس کاویانی که امروز دیگر در میان ما نیستند و از ترکیب اصلی بازیگران، تنها اصغر همت و پژمان بازغی حضور دارند. بنابراین یکی از مهم‌ترین پرسش‌ها، انتخاب بازیگران جایگزین و نحوه بازآفرینی شخصیت‌های خاطره‌انگیز این مجموعه است.

از سوی دیگر، تجربه سال‌های اخیر تلویزیون نشان داده است که ساخت فصل‌های دوم و ادامه مجموعه‌های نوستالژیک، در بسیاری از موارد نه‌تنها نتوانسته موفقیت فصل اول را تکرار کند، بلکه به‌ دلیل افت کیفیت فیلمنامه، اجرا و ساختار، خاطره خوش مخاطبان از نسخه اصلی را نیز تحت‌الشعاع قرار داده است.
.
حالا باید دید «آژانس دوستی» با چه رویکردی بازمی‌گردد و آیا سیمافیلم می‌تواند اثری در شأن نام این مجموعه تولید کند یا این پروژه نیز صرفاً تلاشی برای بهره‌برداری از نوستالژی و بازگرداندن مخاطبان از دست‌ رفته تلویزیون خواهد بود. امیدواریم این بازگشت، به جای کمرنگ کردن خاطرات خوب «آژانس دوستی»، بتواند همان کیفیت و هویت ماندگار گذشته را حفظ کند.
.
سریال «آژانس دوستی» به کارگردانی گروهی مشتمل بر احمد رمضان‌زاده، محرم زینال‌زاده، حمیدرضا صلاحمند، امیر قویدل، کاوه دژکام و اکبر منصورفلاح در سال ۱۳۷۸ تولید و از شبکه یک سیما پخش شد.

ثبت قرارداد اکران «ماه پنهان» در شورای صنفی نمایش
.
نهمین جلسه شورای صنفی نمایش به دعوت حبیب ایل‌بیگی مدیرعامل مؤسسه سینماشهر، با حضور مهدی کرم‌پور (دبیر شورای صنفی نمایش و نماینده شورای عالی تهیه‌کنندگان)، روح الله حسینی (معاون ارزشیابی و نظارت)، مجتبی بهزادیان (مدیرکل دفتر نظارت بر عرضه و نمایش فیلم)، نمایندگان انجمن سینماداران، انجمن پخش‌کنندگان، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و نماینده سامانه سمفا در محل مؤسسه سینماشهر برگزار شد.
.
در این جلسه، قرارداد اکران فیلم سینمایی «ماه پنهان» به کارگردانی محمدرضا یکانی با پخش «هدایت فیلم» و سرگروهی پردیس سینمایی آزادی به مدت دو هفته و به صورت کف فروش، از تاریخ ۷ مرداد ۱۴۰۵ ... دیدن ادامه ›› ثبت شد.
.
در این جلسه با حضور اعضای شورای مرکزی انجمن سینمادارن درباره طرح تهسیم از مبدا گفت‌وگو شد. همچنین اعضای شورای صنفی نمایش در ادامه نشست، موضوعات مرتبط با فرآیند اکران و مسائل جاری حوزه نمایش سینمایی را مورد بررسی قرار دادند

مروری بر بازیگران پرکار سال گذشته؛ فیلم‌ها عوض می‌شوند اما چهره‌ها نه!
.
سال ۱۴۰۴ مجموعا ۶۳ فیلم سینمایی در سالن‌های سراسر کشور به نمایش درآمدند که در این میان، فیلم‌های کمدی سهمی چشمگیر در جدول اکران و همچنین آمار فروش داشتند، اما نکته‌ای که در میان این حجم از تولیدات کمدی، بیش از هر چیز جلب توجه می‌کند، الگوی تکراری و چرخشیِ حضور گروهی خاص و محدود از بازیگران در این آثار است.
.
در میان بازیگران مرد، پژمان جمشیدی با شش فیلم «دایناسور»، «قسطنطنیه»، «کوکتل مولوتوف»، «ناجورها»، «خانه ارواح» و «جزایر قناری»، یکی از پرتکرارترین چهره‌ها است که فیلم‌های کمدی او سال گذشته در مجموع نزدیک به ۴۰۰ میلیارد تومان فروش ... دیدن ادامه ›› داشته‌اند.
.
بیژن بنفشه‌خواه نیز با حضور در چهار فیلم «قسطنطنیه»، «ناجورها»، «جزایر قناری» و «جهیزیه» در رده بعدی قرار می‌گیرد. رضا نیکخواه با فیلم‌های «قسطنطنیه»، «جزایر قناری» و «آقای زالو»، امین حیایی با «آقای زالو»، «کوکتل مولوتوف» و «غریزه» و احمد مهرانفر با «کوکتل مولوتوف» و «طهران ۵۷» از دیگر چهره‌هایی هستند که سال گذشته در پروژه‌های مختلف دیده شدند.
.
همچنین مهران احمدی با سه فیلم «آقای زالو»، «جهیزیه» و «لیپار» و هادی کاظمی با «آقای زالو» و «عینک قرمز» حضور پررنگی داشته‌اند. مهران غفوریان نیز در سه فیلم «کفایت مذاکرات»، «بی‌سر و صدا» و «زیبا صدایم کن» ایفای نقش کرده است.
.
محسن کیایی با چهار فیلم «کفایت مذاکرات»، «ناجورها»، «جیمزباند» و «بازی را بکش» یکی دیگر از بازیگرانی است که در چند ژانر متفاوت اما همچنان در چرخه اکران‌های پشت‌ سر هم دیده می‌شود، اما در این میان باید از سیاوش چراغی‌پور یاد کرد که با حضور در شش فیلم «طهران ۵۷»، «صددام»، «کوکتل مولوتوف»، «دو روز دیرتر»، «دختر برقی» و «قرمز یواش» به همراه هومن برق‌نورد با شش فیلم «شاه‌نقش»، «صیاد»، «لاک پشت»، «لیپار» و «سینما متروپل» بیشترین تکرار را در میان بازیگران مرد سال ۱۴۰۴ داشته‌اند.
.
از سوی دیگر، بازیگران زن سینما نیز از این قاعده مستثنی نبوده‌اند. ستاره پسیانی با فیلم‌های «کوکتل مولوتوف»، «زیبا صدایم کن» و «خانه ارواح»، رویا میرعلمی با «جزایر قناری»، «کفایت مذاکرات» و «سینما شهر قصه»، آناهیتا درگاهی با «طهران ۵۷»، «سینما شهرقصه» و «های کپی» و همچنین نازنین بیاتی با «زعفرانه ۱۴ تیر»، «لاک پشت» و «خانه ارواح» نمونه‌های بارز این چرخه پرتکرار در میان بازیگران زن هستند.
.
اگرچه جامعه بازیگری ایران از توانمندی‌های فراوان و استعدادهای متنوعی برخوردار است، اما بسیاری از بازیگران توانمند این سال‌ها عملا خانه‌نشین شده‌اند یا برای یافتن یک نقش مناسب در سینما با دشواری‌های زیادی روبه‌رو هستند. در مقابل، گروهی مشخص از بازیگران که اغلب چهره‌های ثابت فیلم‌های کمدی هستند، به نوعی در حال چرخش میان پروژه‌های مختلف‌اند؛ الگویی که پیش‌تر به وفور در شبکه نمایش خانگی دیده می‌شد و حالا دارد در سینما و فیلم‌های کمدی هم تکرار می‌شود.
.
این رویه، هر چند تا حدی از منطق اقتصادی تولید سینما و ترجیح تهیه‌کنندگان برای همکاری با بازیگران به اصطلاح «چهره» نشأت می‌گیرد تا نام و تصویر آن‌ها تضمینی برای جذب مخاطب به سالن‌های سینما باشد، اما در دراز مدت پرسش‌هایی جدی و اساسی درباره تنوع بازیگری، فرصت‌های برابر برای همه استعدادها و سلامت اکوسیستم انتخاب بازیگر در سینمای ایران ایجاد می‌کند.
.
نکته دیگر آن‌که اغلب این بازیگران پرکار، همزمان با اکران فیلم‌هایشان در سینماها، در تالک‌شوها و برنامه‌های مختلف شبکه نمایش خانگی نیز حضور پررنگی دارند. این هم‌زمانی و تداوم حضور یکنواخت و بدون تنوع از سوی برخی افراد، مخاطب را به مرور زمان به سمت خستگی، دلزدگی و احساس یکنواختی سوق می‌دهد؛ اتفاقی که می‌تواند به مرور لطمه‌های جبران‌ناپذیری به پویایی و طراوت سینمای ایران وارد کند.
.
نکته‌ای که در این میان نباید از نظر دور داشت، تفاوت میان «تولید» و «اکران» است. سینماتایم با وجود طرح این موضوع در گزارش پیش‌رو، بر این باور است که پرکار به نظر رسیدن برخی بازیگران، لزوماً ناشی از حضور هم‌زمان آن‌ها در پروژه‌های متعدد نیست، بلکه بیش از هر چیز به هم‌زمانی اکران آثاری بازمی‌گردد که در سال‌های گذشته تولید شده‌اند.

🔻سینما در فضای خاکستری جنگ و صلح

🔹بررسی چالش‌ها و راه‌های پیش‌رو
🔹در وضعیت شکننده و ناپایدار کنونی بی‌شک کاهش درآمد سینماها و شکست تجاری فیلم‌ها دور از انتظار نیست. طبیعی است که بعد از جنگ مهیب ۴۰ روزه ریسک تولید فیلم به مراتب بیش از گذشته خواهد بود و تا بهبود نسبی اوضاع، دست و دل خیلی از صاحبان سرمایه به سمت تولید فیلم سینمایی نخواهد رفت.
🔹در چنین موقعیت گرگ و میشی دولت اگر هم بخواهد، قادر به تامین مالی و جبران سرمایه فیلم‌هایی که از گیشه کام نمی‌گیرند، نیست و در خوشبینانه‌ترین حالت، تسهیلات بانکی به کمک خواهد آمد که فعلا اولویت در بازسازی هزاران واحد مسکونی، تولیدی و تجاری کشور است.
🔹مهم‌ترین چالش دولت در حال حاضر وخامت اوضاع معیشتی بخش بزرگی از عوامل سینمایی در چرخه تولید و پس از تولید است.
انتظار این است که سینما حداقل به اندازه سریال‌های نمایش خانگی اخیر، از سختگیری و اعمال سلیقه کمتر لطمه بخورد و از قاعده رده‌بندی سنی بیشتر بهره ببرد.

۱۳ اردیبهشت؛ «روز جهانی آزادی مطبوعات»، پاسداشتِ سنگربانانِ حقیقت و آگاهی است.

این روز تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ بلکه یادآورِ یک ضرورتِ حیاتی برای سلامتِ جوامع است: اینکه «اطلاعات»، داراییِ عمومیِ مردم است. آزادیِ رسانه، فراتر از یک حقِ صنفی، ستونِ استوارِ شفافیت، عدالت و بازخواستِ قدرت است.

در عصرِ غوغای اخبار، ما بیش از هر زمانِ دیگری به روایت‌های دقیق، مستقل و جسورانه نیاز داریم. امروز ضمن تجلیل از تمامی روزنامه‌نگارانی که با تعهد و شجاعت، فانوسِ حقیقت را در مسیرِ آگاهیِ جمعی روشن نگاه می‌دارند، بر این اصلِ بنیادین تأکید می‌کنیم: جامعه‌ای که در آن رسانه‌ها آزادند، جامعه‌ای است که در برابرِ فساد، تباهی و استبداد، واکسینه ... دیدن ادامه ›› می‌شود.

به امیدِ روزی که قلم‌ها تنها دغدغه‌ی منافعِ ملی و حقیقت را داشته باشند و «آزادیِ پس از بیان»، همراهِ همیشگیِ «آزادیِ بیان» باشد.

مهدی یوردخانی

با مهر کنار هم باشیم

گمان می‌کنم آنها که دست‌شان به دهان‌شان می‌رسد، مستاجر دارند، مشتری وارد مغازه‌شان می‌شود، تعمیرکارند، کارگر دارند و... فرصت خوبی نصیب‌شان شد تا با بخشش، صبوری، مهرورزی و... درد جنگ و کمبودها را جبران کنند.

امروز که دارم این مطلب را می‌نویسم روزهای زیادی از آغاز جنگ می‌گذرد اما مثل روز اول نیستم که مشتاق شنیدن خبر بودم . حالا ترجیح می‌دهم هیچ خبری را نشنوم . آنقدر در این ایام از طرفین، از مردم از… دروغ شنیده‌ام که دلم می‌خواهد بروم جایی که صدای هیچ خبرپخش‌کنی شنیده نشود . دروغ‌های زیادی که می‌گویند فقط حالم را بد می‌کند . روزگار عجیبی شده؛ دروغگویان وحمالان دروغ روز به روزبیشتر می‌شوند. دیگر کنجکاو نیستم تا بدانم کجا را زده‌اند و… انسانیتم ترک برنداشته . حساسیتم کم نشده . فقط از دروغ شنیدن خسته شده‌ام. گمانم از یازدهمین روز جنگ بود که تصمیم گرفتم به سینما و کتاب پناه ببرم . با پل توماس اندرسن هم شروع کردم . با فیلم ماگنولیا که گویا خودش هم به آن ... دیدن ادامه ›› علاقه دارد .

بعد هم رفتم سراغ رابرت آلتمن و… اما مگر چقدر می‌شود فیلم دید؟ چند روز از خبرها دور ماند و… برناردو برتولوچی جایی در فیلم آخرین تانگو در پاریس توی دهان شخصیتش جمله‌ای گذاشته است که این روزها کاملا درکش می‌کنم (شما نمی‌توانید در اتاق مخفی شوید، واقعیت از پنجره می‌آید) و جنگ واقعیت تلخی است که دیوارها هم نمی‌توانند ما را از آن پنهان کنند. نمی‌دانم چند روز در خانه می‌مانم اما خیلی زود چاردیواری خانه کلافه‌ام می‌کند . می‌گویم بروم دوری بزنم تا بادی به کله‌ام بخورد .

به خودم می‌گویم و می‌روم . شهر هیچ شباهتی به شهری نداردکه هواپیماهای دشمن بالاش چرخ می‌زنند . مردم آرام و مثل همیشه در حال حرکت هستند . توی سرشان چه می‌گذرد معلوم نیست و مشخص نمی‌شود نگرانی و اضطراب کجای زندگی‌شان جا خوش کرده است . مشخص‌ترین و دلچسب‌ترین صحنه زمانه جنگ را کمی جلوتر وقتی می‌بینم که از کوچه‌ای وارد خیابان فردوسی می‌شوم.

صحنه‌ای که حالم را خوب می‌کند . خوب خوب که نه! شادی و اندوه تنگ دلم را پر می‌کند . مرد زباله‌گردی گاری دستی‌اش را با کیسه‌ای بزرگ و پری، سر کوچه پارک کرده (پارک کرده؟) و دارد زباله‌هایی که جمع کرده (غنیمت‌های آشغالی، آشغال‌های دوست داشتنی، بازیافتی‌هایی که نان می‌شوند و…؟) را بالا و پایین می‌کند دو پسر خردسال همراهش هستند و یکی با اشتیاق دارد دور و بر پدرش می‌گردد وبا شادی چیزهایی می‌گوید . پدر کالسکه یا روروکی را دست گرفته و بالا و پایین می‌کند. شادی پسر به خاطر همان است . روروک نسبتا نو است و حتی سفیدیش هنوز چرک نشده. مرد روروک را بالای گونی زباله می‌گذارد و پسرش را می‌گذارد داخلش . پسرک با کلیدهای جلوی روروک ور می‌رود وصدای‌سازی را از آن بیرون می‌کشد. کیف می‌کند و کیفش انگار مسری باشد به جانم می‌افتد.

بعد از آن خیابان‌گردی و آن لحظه که بد و خوب را با هم داشت دیگر از جنگ وحشتی ندارم . نه اینکه جنگ بد نباشد که هست! نه اینکه از جنگ افروزان و جنگ طلبان بدم نیاید که می‌آید . نه اینکه … اما گمان می‌کنم برای گذر از این اتفاق شوم، از این روزهای خیلی بد باید بیشتر از گذشته حواسمان به زیبایی‌های زندگی باشد . زیبایی‌هایی که اگر در چهره دیگران باشد جالب‌تر است (یا حداقل من اینطور فکر می‌کنم) به خاطر همین است که گمان می‌کنم آنها که دست‌شان به دهان‌شان می‌رسد، مستاجر دارند، مشتری وارد مغازه‌شان می‌شود، تعمیرکارند، کارگر دارند و… فرصت خوبی نصیب‌شان شد تا با بخشش، صبوری، مهرورزی و… درد جنگ و کمبودها را جبران کنند و نگذارند اندوه نشسته بر چهره‌ها بیشتر شود . خلاصه کنم در این روزهای جنگ و نامرادی و نداری با مهر کنار هم باشیم.

پنجشنبه که می‌رسد، انگار هوا هم بوی دیگری می‌گیرد. بوی تعطیلی، بوی خانه، بوی مادربزرگ دمِ صبح. پرده را که کنار می‌زنی، نور، نرم و طلایی می‌خزد روی فرش. هنوز صدای جاروبرقی همسایه نیامده، هنوز بوی نان تازه از تنور همسایه بغلی نیامده. فقط سکوت است و نور و این حس غریبِ آشنا. حسِ پنجشنبه‌های کودکی. یادش بخیر، آن روزها انگار زمان کندتر می‌گذشت، اما خاطراتش حالا با سرعت برق و باد در ذهن می‌دوند. انگار همین دیروز بود که صبح زود، قبل از همه بیدار می‌شدم و می‌رفتم کنار پنجره، منتظرِ شروعِ یک روزِ تعطیلِ دوست‌داشتنی. آن روزها، پنجشنبه‌ها شروعِ آرامش بودند، قبل از هیاهوی جمعه. حالا اما… حالا پنجشنبه‌ها بیشتر بوی دلتنگی می‌دهند. دلتنگی برای آن روزها، برای آن آدم‌ها، برای آن حسِ نابِ صبحِ پنجشنبه.

مهدی یوردخانی

تلویزیون خیال می‌کند از همه عاقل‌تر و باهوش‌تر است

نشسته‌ای به تماشای فوتبال، تلویزیون یک صحنه را بیش از ده‌ بار پخش می‌کند، چون از ده‌ها هزار تماشاگر روی سکوها، تلویزیون چند نفرشان را مناسب پخش نمی‌بیند.
یک استاد موسیقی مهمان تلویزیون است، پس از مصاحبه قرار می‌شود قطعه‌ای را اجرا کند، تلویزیون گلدان نشان می‌دهد، سقف و پنجرۀ استودیو را نشان می‌دهد، چون تصویر ساز را مناسب پخش نمی‌داند.
.
اصلاً خودت مهمان برنامۀ تلویزیونی شده‌ای و داری دربارۀ یک موضوع تخصصی شعر فارسی حرف می‌زنی. مجری انگار روی شعلۀ آتش است هی تکان می‌خورد و دست آخر حرفت را قطع می‌کند، چون صدایی در گوشش گفته است که این حرف‌ها مناسب ... دیدن ادامه ›› پخش نیست.
.
تلویزیون خیال می‌کند که از همه عاقل‌تر و باهوش‌تر است یعنی ده‌ها میلیون ایرانی و فارسی زبان به اندازۀ چند تا مدیر و کارشناس و مجری تلویزیون عقل ندارند که بدانند چه بگویند و چه بشنوند و چه ببینند.
.
تلویزیون برنامۀ روزانه‌ای داشت دربارۀ زبان فارسی، با کارشناس ثابت. آن کارشناس حرف‌های غلط و من درآوردی می‌گفت، اشعار غلط می‌خواند و به شاعران بزرگ نسبت می‌داد. هر چه تلاش می‌کنی و می‌نویسی و تماس می‌گیری، فایده‌ای ندارد، تلویزیون تشخیص می‌دهد که آن پرت و پلاها مناسب پخش است و تمام.
.
حالا رسیده‌ایم به روزهای سخت جنگ تحمیلی دشمنان جنایتکار و بی‌وجدان و تأثیرات گستردۀ آن بر کار و زندگی و شب و روز مردم.
.
تلویزیون اما کاری به این حرف‌ها ندارد، در تمام ساعت‌های شبانه‌روز، چند مهمان ثابت دارد که همه‌شان شبیه هم هستند نه فقط کلمات‌شان، حتی گوشی‌ها و انگشترها و لباس‌هاشان هم شبیه هم است. آن‌ها از چیزهایی حرف می‌زنند که هیچ نشانه‌ای از آن‌ها در بیرون از قاب تلویزیون نیست.
.
انگار آن‌ها هیچ‌وقت از استودیوهای تلویزیون بیرون نمی‌آیند و به کوچه و خیابان نمی‌روند. از نانوایی و بقالی و مغازه‌های دیگر، خرید نمی‌کنند. با مردم حرف نمی‌زنند. تعطیلی مدرسه‌ها و دانشگاه‌ها و مشاغل را نمی‌بینند. انگار در آن‌جایی که آن‌ها زندگی می‌کنند اصلا خبری از زندگی در شرایط جنگی نیست، هر چه هست مقداری نوشته و جزوه و تحلیل تکراری و نامفهوم است که از گوشی‌ها و تبلت‌های سیم‌کارت سفیدشان می‌خوانند و بالا و پایین می‌کنند و توقع دارند میلیون‌ها انسان که زندگی و روز شب‌شان با جنگ و تبعات آن گره خورده، حرف‌های تلویزیون را بپذیرند و باور کنند و از این که اینترنت‌شان قطع است خوشحال باشند.

در دنیای امروز، رسانه‌های محلی ستون فقرات جوامع ما هستند. آن‌ها صدای شهروندان، روایتگران داستان‌هایمان و حافظان فرهنگ و هویتمان هستند. حمایت از این رسانه‌ها، نه تنها یک اقدام خیرخواهانه، بلکه سرمایه‌گذاری در آینده جوامع ماست.

“نذر فرهنگی” یا “حمایت از رسانه‌های محلی”، دعوتی است به پاسداری از میراث غنی و تقویت پیوندهای اجتماعی. با هر حمایت، چراغی فروزان‌تر می‌شود و صدایی رساتر به گوش می‌رسد. بیایید با هم، دستی به دامان فرهنگ و رسانه محلی دراز کنیم و آینده‌ای روشن‌تر را برای دیارمان بسازیم.

#نذر_فرهنگی #رسانه_محلی #حمایت_از_رسانه #فرهنگ_سازی #جامعه_سازی

مهدی یوردخانی