ندانم کجا دیده‌اَم در کتاب
که ابلیس را دید شخصی به خواب

به بالا؛ صنوبر، به دیدن؛ چو حور
چو خورشیدَش از چهره می‌تافت؛ نور

فرا رفت وُ گفت: " ای عَجَب! این توئی؟! "
" فرشته نباشد بِدین نیکُویی!! "

" ... دیدن ادامه ›› تو کاین رویْ داری به حُسنِ قمر، "
" چرا در جهانی به زشتی سَمَر؟! "

" چرا نقش‌بندَت در ایوانِ شاه، "
" دُژَم‌روی کرده‌ست وُ زشت وُ تباه؟! "

شنید این سخن، بخت‌برگشتهْ دیو!
به زاری برآوَرد بانگ وُ غریو

که: " ای نیکبخت! این نَه شکلِ من است! "
" وَلیکَن قلم در کفِ دشمن است! "

" مرا همچنین نامِ نیک است، لیک، "
" ز علّت نگوید بداندیش؛ نیک! "

(سعدی)

واقعا خداوندگار سهل ممتنع و سلطان سخنورانه سعدی