به گمان من، مسئله فقط یک تمثیل ساده از خوک و خون نیست. گاهی موجودی پیش از آن‌که نابود شود، خودش را از درون می‌پوساند.. نه از سر نیاز، بلکه از نوعی کشش عجیب به سوی تباهی. شاید انسان هم کم‌وبیش چنین باشد. بعضی آدم‌ها چیزی در درونشان فاسد شده است، زخمی که بسته نمی‌شود و آهسته در رگ‌هایشان می‌چرخد. وقتی با دیگران در می‌آمیزند—در سخن، در نزدیکی، یا حتی در مهر—آن تیرگی بی‌صدا منتقل می‌شود. نه به شکل زخمی آشکار، بلکه مثل سنگینیِ نامرئی بر دل، مثل تاریکیِ ظریفی که جایی در سینه لانه می‌کند. شاید به همین دلیل است که بعضی دیدارها آدم را سبک‌تر می‌کند و بعضی دیگر، بی‌آنکه بدانی چرا، چیزی از روشناییِ درونت را کم می‌کند.

چه برداشت عمیق و الهام بخشی کردی، روژان جان.
و شاید خون آشام ها هم وقتی خون همچین انسان هایی رو مینوشن، احساس سنگینی و تاریکی می کنن.

ممنون صدف جان، شاید خون‌آشام‌ها هم اگر افسانه را جدی بگیریم، از چنین خونی چیزی جز سنگینی نصیبشان نشود.. گویی مزه‌ی جانِ آشفته را می‌چشند، نه صرفاً خون را.