صدف علی نیا فعال هنری

اما من دارم کفر می گویم! این قانون شاه گابریل است که باید مرا به اوج ببرد. عطشی که مرا فرا می خواند و من به صورت مرمری رنگ پریده اش سیلی می زنم. محکم، طوری که به عقب پرت می شود و در مه درونم محو می شود.
اما او برمی گردد، این بار در قالب اشتیاقی سوزناک برای کشف کیستی خونی که در ظرف مقابلم آرام گرفته.
آریل، باید اعتراف کنم این اولین بار نبود که در آزمایشگاه خون انسان چشیدم، خونی که باید آن را در راستای هدف مقدسمان به کار می بردم‌.

--

آزادنویسی ... دیدن ادامه ›› شبانه

گناه و آغوش تنهایی

از زبان بنجامین

سنگ های مکعبی سپید که با ملاتی درخشان روی هم سوار شده اند. دیوارهای اطرافم این طور هستند. یک میز طویل، جایی که من و چند محقق دیگر پشتش نشسته ایم و مشغولیم. در هر بخش این تشکیلات محققان در کنار هم برای هدفی مقدس کار می کنند. ساخت خون مصنوعی، ماده ای که نه کاملا طعم خون حیوان را دارد و نه خون انسان را. نه حسرت خون انسان را بر دل خون آشام می گذارد و نه او را به سمت خون انسان وسوسه می کند.

اینجا تنها مکان در آمالثورا است که خون آشام ها می توانند خون انسان را این قدر نزدیک به خود داشته باشند. یک ظرف پر از آن همین حالا مقابلم است. و می دانی رایحه اش مرا به یاد چه می اندازد، آریل؟ به یاد آن زمان که با همدیگر در نوکتیرا زندگی می کردیم.
شاید مرا خودخواه بدانی، اما گاه آرزو می کنم کاش تا ابد آنجا کنار هم می ماندیم. من و تو، مخفیانه‌.

با یک لوله ی شیشه ای مقداری از خون را جمع می کنم و به آن خیره می شوم. این سرخ‌مایع تیره‌. متعلق به چه کسیست؟ تا آن را فرو ندهم، متوجه نخواهم شد. یک لحظه وسوسه می شوم که این کار را بکنم. ضربان قلبم بالا می رود و گونه هایم داغ می شوند. به همکارانم نگاه می کنم که در کارشان غرق هستند. لوله ی شیشه ای را بالا می برم، نزدیک به دهانم. مکث می کنم. دستم می لرزد. می دانم که اگر بفهمند، تنبیهی سخت در انتظارم خواهد بود.

دهانم را باز می کنم و محتویات لوله را در آن می ریزم. لحظه ای آن را نگه می دارم و بعد فرو می دهم. تصاویری در ذهنم پدیدار می شوند. حرف هایی در گوشم زمزمه می شوند. یک انسان، زن زیبا، جسور. موهای بلند ابریشمین و سیاهش در نور ماه برق می زنند. در چشمانش اراده ای آهنین هست. در دستش یک خنجر که بالا می رود و بر قلبم فرود می آید.

فریادی از اعماق گلویم بیرون می جهد. همکارانم نگاه های نگرانشان را به سمتم برمی گردانند. لوله ی شیشه ای از دستم بر زمین می افتد و می شکند.
سعی می کنم لبخند بر لب آورم. با صدایی لرزان می گویم:
"آه، خستگی. خوابم برده بود و داشتم کابوس می دیدم."

آن ها مدتی با حالتی مشکوک به من می نگرند، در حالی که ترس مثل مذاب در رگ هایم می جوشد. نکند فهمیده باشند؟
از جایم بلند می شوم و با گام هایی نامتعادل اتاق و ساختمان را ترک می کنم و به حیاط، به باغ می روم، انگار که امیدوارم سایه ی درختان در نور ماه روحم را آرام کند.

و آن زن، قاتل خون آشام ها. صدایش مثل زمزمه ی سایه در گوش هایم. او چه می گفت؟ ابروهایم را در هم می کشم و سعی می کنم به خاطر آورم.

"شما هیولاها والدینم را کشتید. قانون شاه گابریل جلوی شما را نمی گیرد.

شما حق ندارید زنده باشید."

بله، او این ها را می گفت. و من هنوز می توانم خنجرش را در قلبم حس کنم. دستم را بالا می آورم و روی سینه ام می گذارم. این سوزش، این درد. یک لحظه چشمانم را می بندم. عضلات صورتم منقبض می شوند. تلوتلو می خورم.

آریل، دوست دارم فکر کنم که این یک زخم آسمانیست. چیزی که مرا رستگار می کند. چون می ترسم که چیز دیگری برایم باقی نمانده باشد. نوری که بر روح تاریکم بتابد. یا دستی که گناهانم را بشوید.

اما من دارم کفر می گویم! این قانون شاه گابریل است که باید مرا به اوج ببرد. عطشی که مرا فرا می خواند و من به صورت مرمری رنگ پریده اش سیلی می زنم. محکم، طوری که به عقب پرت می شود و در مه درونم محو می شود.
اما او برمی گردد، این بار در قالب اشتیاقی سوزناک برای کشف کیستی خونی که در ظرف مقابلم آرام گرفته.
آریل، باید اعتراف کنم این اولین بار نبود که در آزمایشگاه خون انسان چشیدم، خونی که باید آن را در راستای هدف مقدسمان به کار می بردم‌.

اشک گناه در چشمانم جمع می شود. لب هایم را به هم می فشارم. روی چمن ها می نشینم. غم گلویم را می فشارد. به این فکر می کنم که به معبد بروم و اعتراف کنم و بگذارم تنبیهم کنند. بگذارم بار تقصیر را از دوشم بردارند.
وقتی شلاق پوست و گوشتم را شکافت و داغ آن را آتش زد و سوزاند، شاید بتوانم یک نفس آسوده بکشم. آن زمان به دیدنت می آیم و با هم در ایوان اتاقت می نشینیم و خون گرم خوک می نوشیم.

با تصور این صحنه لبخند بر لبانم می نشیند. می بینی؟ کمی دردآور است. اینکه گناه می تواند یک شکوفه ی زودگذر باشد.

دارم از جایم بلند می شوم که ناگهان چیزی گوش هایم را پر می کند. سکوتی آهنین است که جای خش خش ملایم برگ ها در نسیم شبانه را گرفته. و ماه، انگار به یک باره پر نورتر ار قبل می تابد.

و من حسش می کنم. نگاهم را به سمتش می چرخانم و او را می بینم. او، شاه گابریل به اینجا آمده. مانند قدیسی که از نقطه ای روشن در درونم زاده شده و به یاری ام آمده باشد.
با قامت برافراشته، ردای بلند سپید آبی، آبشار موهای بلند طلایی و مجعد، و چهره ای که هم مهربان است و هم سخت.

به سمتش می شتابم. در برابرش زانو می زنم و پایین ردایش را با دستانم می گیرم و آن را می بوسم. اعتراف می کنم. با صدایی که انگار از گلویم نمی آید و پژواکیست از عمیق ترین و تاریک ترین بخش های روحم.

او خم می شود، دستش را بر سرم می گذارد و به من لبخند می زند‌.
"بنجامین، تو همیشه اشتیاقی فروزان داشته ای برای لمس روح انسان ها. من تو را می فهمم. به یاد دارم زمانی به آریل گفتم قانون منع نوشیدن خون انسان باعث می شود روح انسان ها را بهتر لمس کنیم."

می شنوی، آریل؟ او از من خشمگین نیست. و او به تو اشاره کرد. آن طور که فکر می کردی، نیست. فراموشت نکرده. هنوز به یاد توست.

از جایم برمی خیزم و به داخل برمی گردم. به اتاق کارم. پشت میز می نشینم و خون خوک را با خون انسان ترکیب می کنم و می چشم. این بار خاطره ای نیست. هیچ. کیستی آن زن در ناآگاهی خوک محو شده، مثل گناه های من که در غبار زمان محو می شوند.

اما می دانم که الان هنوز در باغ هستند. کنار شاه گابریل که نزدشان مانده تا در آغوش تنهایی فرو نروند.

او یک سوگواریست. یک تابوت فلزی ملبس به مخمل مشکی که روی شانه های خون و خون‌نوشان است. و می رود تا در گودالی در دل خاک آرام بگیرد. او اشک هاییست که فرو نمی ریزند، اما به گدازه ی خشم بدل می شوند و زیر پوست می لغزند.

مالخازار:
"گابریل، مهم نیست اگر خون آشام ها یا انسان ها تو را نخواهند. جای تو اینجاست."

دستش را روی سینه اش می گذارد.
"در این قفسه ی استخوانی که تو قلب نیمه مرده اش را در آغوش گرفتی. در زمانی که آمالثورا می خواست رهایش کند و نوکتیرا می خواست آن را به بند بکشاند."

--

کتاب دوم دنیای نوکترنال کتدرال

بخش پنجم

از هم می نوشیم، در فاصله

از زبان گابریل

تالاری با سنگ های مرمر سپید. ... دیدن ادامه ›› من بر کف آن گام برمی دارم. یک ردای سپید طلایی دنباله دار به تن دارم. موهای بلند و مجعد طلایی ام از روی شانه هایم سرازیر شده و تاجم روی سرم است. نگاهم به جلو دوخته شده. به دومینیک مورن که در انتهای تالار ایستاده، کنار یک میز که رویش یک کوزه و دو جام قرار دارد.

همان طور که به سمت دومینیک مورن می روم، متوجه کششی در انتهای ردایم می شوم و همهمه ای می شنوم. نگاهم را پایین می آورم و کسانی را می بینم که بر زمین زانو زده و ردایم را در دست گرفته اند و با چشمانی پرستشگرانه به من نگاه می کنند. همه ی آن ها انسان هستند.

به دومینیک مورن می رسم. او کوزه را برمی دارد و جام ها را با سرخ‌مایع درونش پر می کند و با لبخندی تلخ رو به من می گوید:
"امشب خون می نوشیم، نه آب آهن."

من:
"دومینیک مورن، چرا فقط انسان ها اینجا هستند؟ خون آشام ها کجایند؟"

دومینیک مورن:
"سرورم، فراموش کرده اید؟
شما مرز را باز گذاشتید و خون آشام های آمالثورا هم به منطقه ی مرزی مشترک و نوکتیرا هجرت کردند."

من لحظاتی با چشمانی مبهوت به او نگاه می کنم، اما بعد به یاد می آورم‌.
"آه، بله."

یکی از جام ها را به دستم می دهد و هر دو شروع می کنیم به نوشیدن. اولین جرعه را که فرو می دهم، سوزشی سخت گلو و سینه ام را چنگ می زند. چهره ام در هم می رود. به سرفه می افتم و مایعی غلیظ از گوشه ی دهانم بیرون می ریزد. گوشت تنم است که تکه تکه شده. می بینم که دومینیک مورن هم به همین حال گرفتار شده.

من با صدایی گرفته از اعماق گلویم:
"چه کار کردی، دومینیک مورن؟"

دومینیک مورن با لبخندی غم بار اما آرام:
"سرورم، انسان ها ما را می پرستند، ما نجاتشان دادیم. اما حالا می خواهند که ما بمیریم."

رویم را به سمت انسان ها برمی گردانم. می بینم که چشمانشان اشکبار است و در آن ها هم غم هست و هم عزم.

سرفه می کنم و گوشت و خونم از تنم کنده می شود و از دهانم بیرون می ریزد. نگاهم لحظاتی تار می شود و وقتی دوباره همه چیز اطرافم واضح می شود، می بینم که پشت یک میز طویل نشسته ام، در حالی که یک جام نیمه پر از خون به دست دارم و نزدیکانم، دومینیک مورن، آریل، نیل، ناتان و بنجامین اطرافم نشسته اند. حتی پطروس، رزالی و لوسیندا هم هستند. و همگی با نگرانی به من خیره شده اند.

دستم را به سمت دهانم می برم و مایعی که کنارش جاری شده را لمس می کنم. فقط خون است و نه گوشت. و از من نیست، خون چرب خوک است. به سختی لبخند به لب می آورم.
"گویا لحظاتی حواسم منحرف شد و این خون لذیذ از مسیرش منحرف شد."

و از شنیدن کلمات 'خون لذیذ' و 'منحرف' به خود می لرزم. خارشی در گلویم حس می کنم و دوباره به سرفه می افتم. نیل که سمت راستم نشسته، آهسته به پشتم ضربه می زند. آریل که سمت چپم نشسته، دستم را با ملایمت می گیرد.
"گابریل عزیزم، چه شده؟ دقایقی پیش خیلی سخت سرفه می کردی، طوری که انگار جسمی خاردار در گلویت به دام افتاده."

من لبخند محبت آمیزی روانه اش می کنم.
"نگران نباش، آریل عزیزم. فکر می کنم به خون خوک حساسیت پیدا کرده ام."

نیل:
"نوشیدن مداوم آب آهن باعث این اتفاق شده."

و نگاه سرزنشبارش را به سوی دومینیک مورن می افکند، اما نگاه دومینیک مورن روی من متمرکز شده، سرد و معترض.
چرا؟ چون مرز را باز گذاشتم؟ یا چون خواستم به جای آب آهن، خون چرب خوک بنوشم؟ شاید هم چیز دیگریست. به خود می لرزم. آه، بله، همان است. تصویر او در ذهنم زنده می شود. مالخازار، با موهای سیاه بلند و ابریشمین، گونه های استخوانی تو رفته، و چشمان خاکستری تیره. او یک سوگواریست. یک تابوت فلزی ملبس به مخمل مشکی که روی شانه های خون و خون‌نوشان است. و می رود تا در گودالی در دل خاک آرام بگیرد. او اشک هاییست که فرو نمی ریزند، اما به گدازه ی خشم بدل می شوند و زیر پوست می لغزند.

مالخازار:
"گابریل، مهم نیست اگر خون آشام ها یا انسان ها تو را نخواهند. جای تو اینجاست."

دستش را روی سینه اش می گذارد.
"در این قفسه ی استخوانی که تو قلب نیمه مرده اش را در آغوش گرفتی. در زمانی که آمالثورا می خواست رهایش کند و نوکتیرا می خواست آن را به بند بکشاند."

تصویر محو می شود. من از جایم بلند می شوم. سعی می کنم آرام باشم، اما لرزشی لجوج در تنم موج برمی دارد. نفسم را از سینه بیرون می دهم.
"عزیزان من، پوزش می طلبم، اما باید مدتی شما را ترک گویم. شما به شب نشینی تان مشغول باشید، ساعتی دیگر دوباره به شما ملحق خواهم شد."

و رویم را برمی گردانم و به سمت خروجی تالار می روم، در حالی که نگاه های ناخشنودشان را روی خودم حس می کنم.
من قصر و آمالثورا را ترک می کنم و به منطقه ی مرزی می روم، به نوکترنال کتدرال. به تالاری که یک حوض دوار پر از آب برای غسل کردن در آن هست و مالخازار ملبس به ردایی سیاه در آن ایستاده، با صورتی در هم رفته و نگاهی که در فکر غرق است.
وقتی متوجه من می شود، چشمانش را به من می دوزد و لبخندی کمرنگ بر لبانش می نشیند.

من لب حوض می نشینم.
"مالخازار عزیز، چرا داخل حوض رفتی؟"

مالخازار:
"گابریل، من در یک مراسم اعتراف بودم."

من:
"اعتراف؟ چه کسی داشت اعتراف می کرد؟"

مالخازار:
"لرد سابیس. او ردای سپید پوشید و از من خواست تمام ساکنان دنیای نوکترنال کتدرال را باخبر کنم تا به اینجا بیایند و شاهد اعترافاتش باشند."

چیزی در درونم به خود می پیچد. مالخازار ادامه می دهد:
"من از او درخواست کردم که فقط به من اعتراف کند‌. و او..."

مکث می کند و دهانش به شکل خطی شکسته درمی آید و ابروهایش کمی بالا می روند، طوری که انگار همزمان هم منزجر شده و هم درمانده.

مالخازار:
"او همه چیز را به من گفت، گابریل. از آن لحظه که به ادعای خودش دنیایش و موجوداتش را خلق کرد تا آن لحظه که از آسمان به زمین نزول کرد و به تذهیب مشغول شد و همه ی چیزهای دیگر.

و من باید در اینجا، در این حوض، داخل این آب سرد دستانش را می گرفتم و می گذاشتم تمام لجن های درونش را در گوش هایم زمزمه کند."

چیزی نمی گویم. به لرد سابیس فکر می کنم. مردمان آمالثورا مانند نوکتیرایی ها نیستند و وابستگی کمتری به او دارند، اما در عین حال نمی خواهند بر خلاف میل او عمل کنند. بیشترشان او را خدا نمی دانند، اما یک موجود کهن که غمش می تواند دنیا را در خود ببلعد.

و مراسم تذهیبم با او. رنجی که به همه ی ما زخم زد و روحمان را خالی کرد، اما قدرت های او را برگرداند. به خود می لرزم. اما لبخند به لب می آورم، هرچند آلوده به اندکی اضطراب. آرام وارد حوض می شوم و می گذارم سوزن های ریز آب سرد ترس درون روحم را محو کنند.

من:
"تو کار درستی کردی، مالخازار عزیزم. بخشی از او در وجودت جاریست. او بدل کننده ات است. اگر رنج بکشد، تو هم رنج می کشی."

آهسته به سمتش می روم. او نیز آهسته به سمتم می آید. در چند قدمی هم متوقف می شویم. دستان همدیگر را از زیر آب می گیریم. من زمرمه می کنم:
"حالا او کجاست؟"

در حالی که نگاهم به رگ گردنش است و نگاه او نیز به رگ گردن من. پاسخش زمزمه ای آرام اما اندک مضطرب است:
"گفت می رود تا با تو تنها باشم."

و من به این فکر می کنم که لرد سابیس تنها کسیست که نزدیکی من و مالخازار را رد نمی کند و این مثل آوای مرگ در روحم می پیچد. چشمانم کمی گشاد می شود و صورتم منقبض. مالخازار دستانم را می فشارد.
"گابریل، چه شده؟ حالت خوب نیست؟"

سعی می کنم لبخند بزنم.
"حالم خوب است. می دانی، بعد از مدت ها دارم خون خوک می نوشم. چربی اش جسمم را دگرگون کرده."

چیزی نمی گوید. نگاهش به نقطه ای ورای من دوخته می شود. شاید دارد به خون شروری فکر می کند که در رگ هایش جاری شده. به اینکه بدون خون معصوم چه بر سر او و بر سر خون آشام هایش می آید.

و ما دوباره به رگ گردن هم می نگریم، در حالی که می دانیم به وسوسه ی درونمان گوش نخواهیم سپرد. و دلیلش ترس از افتادن تاجمان بر زمین نیست. حتی ویرانی هم نیست. شاید غرورمان است. و شاید آن حس عذاب آور اما زندگی بخش نزدیک بودن به میوه ی ممنوعه است؛ اینکه می دانی فقط به اندازه ی یک دست دراز کردن با آن فاصله داری، اما چنین نمی کنی و می گذاری میوه بر شاخه بماند و تو فقط با نگاهت به آن نفوذ می کنی‌.

و ما نیز چنین می کنیم. از حوض بیرون می آییم، خودمان را خشک می کنیم و پشت یک میز دایره ای در مقابل حوض رو به روی هم می نشینیم. دو جام و دو خنجر بر این میز است. و رگ های دستانمان متورم و در انتظار. ما از هم می نوشیم، در فاصله.

کتاب دوم دنیای نوکترنال کتدرال

بخش سوم

عشقی که نور است، نه بیماری

از زبان سابیس


یک تالار گرانیتی. سیاه با رگه های سفید. مجسمه های قدیسین در انتهای آن. یک میز مستطیلی کوچک در مقابلشان، جایی که من یک سمتش و مالخازار ... دیدن ادامه ›› سمت دیگر نشسته ایم و یک جام پر از خون در برابرمان.

انگشتانم را دور جام حلقه می کنم.
"خشنودی سرخ که در رگ جاری می شود. اما هر چه بیشتر شود، حس خیانت به آن هم زیادتر می شود. انگار که لذت فوران کرده نوید از اتفاقی شوم بدهد."

مالخازار پایه ی جام را می گیرد.
"این خون خود یک اتفاق شوم است. خانه اش جسم یک عاشق ناکام بود که نتوانست عدم وصال را تاب بیاورد و رقیبش را به همراه معشوق کشت."

چشمانم کمی گشاد می شود.
"این همان تقدیری نبود که تو داشتی در چنگالش می افتادی؟"

مالخازار جام را به لب می برد.
"بله، همین طور است. و چه کسی بود که مرا از آن نجات داد؟ گابریل! اما با این حال اطرافیانم در نوکتیرا پیوند من و او را نامبارک می بینند."

مقداری از خون را می نوشد و اخمی بین ابروانش می افتد و لب هایش اندکی در هم مچاله می شود، طوری که انگار تلخی ذهنش بیش از شیرینی خون است.

من نیز جام را به لب می برم و خون شرور درونش را کم کم می نوشم.
"مالخازار عزیزم، شاید آن ها فقط می ترسند تو را از دست بدهند. نه به عنوان شاهشان، بلکه تاریکی محافظت کننده در برابر نور."

مالخازار چشم به من می دوزد. نه با نگاهی بیزار، بلکه دقیق و موشکافانه، انگار دارد درونم را می کاود.
"آه، بله. وقتی که یک نور کورکننده هست، دیگر کسی یک نور دوم نمی خواهد. شاید این من هستم که باید بترسم. اگر بدل به گابریل دوم شوم، سزاوار آتش خواهم شد."

به چشمان خاکستری تیره اش نگاه می کنم. نگران نیستم که سیاهی درونم را برهنه ببیند. فکر می کنم این تشویقش کند که مرا در مسیر رستگاری یاری دهد.
"مالخازار..."

با صدایی شکسته اسمش را به زبان می آورم. جامم را پایین می برم و بر میز می گذارم.
"من متاسفم. می دانم راهی وجود ندارد گناهی که در حقت کردم را جبران کنم. اما به تو قول می دهم، این بار آبی بر آتش دردهایت باشم. چه بخواهی در نور بایستی و چه در تاریکی."

پرده ای تار از اشک چشمانم را می گیرد. مالخازار با حالتی آلوده به شک به من نگاه می کند.
"لرد سابیس، نمی دانم واقعا تصمیم گرفته اید که دیگر ارمغان آور رنج نباشید یا اینکه این هم بخشی از نمایش غمبارتان است."

من:
"حق داری به من اعتماد نکنی، اما لطفا یک بار دیگر این فرصت را به من بده که خودم را به تو ثابت کنم."

نفسم را آهسته بیرون می دهم.
"لطفا بگذار اینجا کنارت بمانم."

مالخازار:
"می خواهید اینجا بمانید، در قصر نوکتیرا؟ فکر می کردم مکان های شلوغ روحتان را می خراشد."

من:
"قصد دارم کاری انجام بدهم که در تنهایی جراتش را ندارم. می خواهم لجن های جمع شده در روحم را بیرون بیاورم. شاید این گونه بتوانم قدرتم را دوباره تمام و کمال به دست آورم و بقیه ی قربانیان جنگ را به زندگی برگردانم."

ابروهایش کمی به سمت بالا می روند، طوری که انگار دارد آنچه پشت سخنانم نهفته را می سنجد. در چشمانش چیزی می بینم که شبیه به نگرانیست.

مالخازار:
"چیزی که می خواهید بیرون بکشید، فکر نمی کنید ممکن است شما را از هم بپاشد؟"

لحظه ای لرز بر تنم می افتد، اما سعی می کنم آرامش را به سرعت به قلبم بازگردانم.
"می فهمم چه می گویی، اما آنچه من هستم، چیزی بیشتر از لجن است و همان مرا نگه می دارد. آن عشقی که نور است و نه بیماری."

مالخازار آهی می کشد، انگار به نشانه ی تایید‌.
"شاید این همان چیزیست که همه ی ما را در این جنگ نگه داشت. من حس می کنم بالاخره به اندک آرامشی رسیده ام و می خواهم آن را نگه دارم و رشدش دهم. پس شما را از خود نمی رانم."

لبخندی کوچک و قدرشناسانه بر لب می آورم.
"از تو ممنونم، مالخازار عزیزم."

کتاب دوم دنیای نوکترنال کتدرال

بخش دوم

تو که هستی؟

از زبان مالخازار

مقابل تخت پادشاهی ام ایستاده ام. به صورتک های کنده کاری شده ی فلزی روی آن نگاه می کنم، به آن حالت چشم ها و دهان که انگار لحظه ای در ... دیدن ادامه ›› مذاب فرو رفته و بعد به آرامش ابدی رسیده اند. خاطره ای در ذهنم زنده می شود. لززه ای بر تنم می افتد. آب دهانم را قورت می دهم. به یاد می آورم چه طور از گابریل خواسته بودم جسدم را بسوزاند و خاکسترم را بپراکند تا دیگر به زندگی برنگردم و با این حال چه طور برای زنده ماندن تقلا کردم.

آیا وجدانم باید عذاب بکشد؟
اگر فقط مرگ را می پذیرفتم، آن همه جان از دست نمی رفت. اما آن خون آشام های بی مغز، آن دهان های باز شده به نعره ای خاموش، آن چشم های خالی از آگاهی وحشت را مثل محرکی برای زنده ماندن در جانم ریختند.

از تالار بیرون می روم، در راهروهای طویل به حرکت درمی آیم و به دری فلزی و کوچک می رسم که به سیاهچال راه دارد، لانه ی خدمتگزاران وفادارم که سعی کردند مرا از گابریل نجات دهند. اِلَیرا، لورنس، گادفری، آن ها اکنون اینجایند. می خواهم همین جا بمانند، فعلا، نه چون از آن ها خشمگینم، فقط اینکه تحمل نگاه کردن به صورت هایشان را ندارم، آن نگاه هایی که طوری به من دوخته می شود که انگار از دست رفته ام.

اما من آن چیزی که می خواستم را به دست نیاوردم؟ دیگر می توانم فقط یک شاه باشم، نه یک خدا. و دیگر خبری از آن مراسم خون‌نوشی منزجرکننده نیست، آن قربانیانی که با اشتیاق به چشمانت می نگرند و بی صدا از تو درخواست می کنند نیش در رگ هایشان فرو کنی و بنوشی. از فکر آن به لرزه می افتم.
اما حالا من، ما خون آشامان نوکتیرا می توانیم فقط از جام خون بنوشیم و فقط خون شرورانسان ها. و مگر این چیزی نبود که گادفری می خواست؟ پس چرا علیه من به پا خواست؟ چرا آن قدر از نزدیکی من و گابریل وحشت داشت؟ چه اشکال دارد که من مشتاق خون گابریل باشم، وقتی او هم تشنه ی نوشیدن از من است؟

رویم را از در فلزی برمی گردانم و لرد سابیس را می بینم که بی صدا به اینجا آمده و نگاه خاکستری آرامش را از پس پلک های سنگینش به من دوخته. خستگی اش را حس می کنم، اما نوری هم درونش می بینم که او را سر پا نگه داشته. فکر می کردم باید بیش از پیش از او متنفر باشم، چرا که او در نبود من در نوکتیرا گادفری را بر تخت نشانده بود و با خون قیرگونش او را برده ی خود کرده بود. اما در عوض حس می کنم نفرتم به او کمرنگ شده. این به خاطر خون گابریل است؟

او آهسته جلو می آید و در یک قدمی من متوقف می شود. خاطره ی نوشیدن از او و تبدیلم در برابر چشمانم زنده می شود. این بار نه با فوران خشم، بلکه با نوعی فقدان و رنج، با آن حسی که مشتاق است با ناله و اشک جاری شود و نه با فریاد. و همین مرا خشمگین می کند. عضلات صورتم را منقبض می کند.

لرد سابیس با صدایی آرام:
"می دانی چرا به اینجا آمده ام؟"

تصویری از گادفری در ذهنم شکل می گیرد. زانو زده در برابر او. لرد سابیس که رگ دستش را با نیش هایش سوراخ می کند. خون سیاه قیرگون که در دهان باز گادفری می ریزد.
داغ شدن پوستم را حس می کنم.
"اهمیت نمی دهم."

رویم را به در فلزی برمی گردانم. نمی خواهم با حمله به او خودم را کوچک کنم، فرقی ندارد همان طور بی حرکت سر جایش بماند یا مرا عقب براند یا به من صدمه بزند، در هر حال این من خواهم بود که حقیر می شوم. این موجود، هر چه قدر هم در هم شکسته انگار چیزی درونش دارد که همیشه او را بالا نگه می دارد.

دستم را می گیرد. خنکای پوستش بر پوست برافروخته ام.

لرد سابیس:
"من گناهکارم، مالخازار."

با شنیدن این جمله انگار ناگهان چیزی از اعماقم به حرکت درمی آید. انگار که زبان خودم بی آنکه اراده کنم، به اعتراف درآمده باشد. چشمانم کمی گشاد می شود.

لرد سابیس:
"آمده ام از تو خواهش کنم کمکم کنی گناهانم را جبران کنم. می خواهم پاک شوم."

نگاهم را به سمت او برمی گردانم، به چشمان اشک آلودش. لرد سابیس، تو یک جادوگر خون آشام مجنون کهنی یا آن طور که ادعا می کنی، یک خدای نزول کرده؟ تو واقعا که هستی؟

فرشته ی مرگ

از زبان گادفری:

همان ستون های سنگی شیاردار و صفوف خون آشام ها که انگار به من چشم دوخته اند. اما حالا همه چیز محو است، طوری که انگار دستی نامرئی فلم مویی برداشته روی فضای اطرافم کشیده، ستون ها، چهره ها، و قربانی ای که مقابلم ایستاده. دستان من بازوهای او را چسبیده، نه مثل شکارچی ای که در شرف بلعیدن روح شکارش است، بلکه مثل درمانده ای که چیزی نمانده غرق شود و به دنبال نجات خودش است.

پلک می زنم و سعی می کنم تصویر قربانی در برابر چشمانم ظاهر شود. بی فایده است. سرم را خم می کنم، دهان بر گردن او می گذارم و دندان های نیشم ... دیدن ادامه ›› را فرو می کنم. خون ملس که در دهانم جاری می شود. خون معصوم. روح بی گناه. بله، حالا می نوشم. نه فقط خون اشرار. بلکه هر خونی که مقابلم نهند. و نمی دانم این چنگ او - خالقم - است که بر خود حس می کنم، یا عطش بی پایانم است به بلعیدن. نمی دانم به اجبار می نوشم یا از روی میل.

جسمی که در آغوشم است، شل می شود. حالا او فقط تکه ای از گوشت و پوست است. تمام جان، روح و خاطراتش در درون من جاری شده. انگار حالا بی قرار و مغروق نیستم. انگار مناظر اطرافم دارند دوباره وضوح می گیرند. می توانم حس کنم که عضلات منقبض صورتم رها شده اند. زندگی در من جریان دارد. از مرگ نجات یافته ام. اما چنگالی محکم تر از پیش قلبم را دارد در خود می فشارد.

به خون آشام ها نگاه می کنم که با چهره های خالی و عاری از احساس به من خیره شده اند. من هم متقابلا همان طور به آن ها نگاه می کنم و جسد قربانی ام را آرام روی زمین می گذارم و رویم را برمی گردانم و از تالار مراسم خارج می شوم و به اتاق شخصی او می روم. شاه مالخازار، خالقم.

او بر صندلی اش نشسته. ملبس به ردای سیاه ساتن نقره دوزی شده اش. موهای بلند و مشکی اش مانند آبشاری بر شانه هایش جاری شده و صورت رنگ پریده اش مثل سنگی تراشیده شده است. چهره اش بی حالت است، اما با ورودم درخششی ضعیف از زنده بودن را در چشمان خاکستری تیره اش می بینم. و حتی جنبشی کوچک در گوشه ی لبانش. همین برای اینکه قلبم بلرزد، کافیست. که حس کنم هنوز همه چیز خاکستری نیست. که حس کنم پیوندی بین من و او برقرار است.

به سمتش می روم، پای صندلی اش زانو می زنم و پایین ردایش را در دست می گیرم و می بوسم. او دستش را روی سر من می گذارد و من با صدایی که از اعماق سینه ام می آید، می گویم:
"سرورم! نمی دانم چه طور توضیح بدهم که چه حسی دارم."

او با صدایی خش دار، با سردی ای که به احساس آمیخته شده، می گوید:
"می دانم. تو هر بار که می نوشی، حس می کنی که داری عاشق می شوی. اما قبل از اینکه بتوانی آن عشق را لمس کنی، می بینی که از بین انگشتانت سر خورده و از دست رفته. برای همیشه در وجودت مدفون شده. در روح خودت."

اشک در چشمانم جمع می شود و شروع می کنم به هق هق کردن. او چانه ام را می گیرد و بالا می آورد و چشمان خاکستری اش را به چشمان کهربایی من می دوزد.
"گادفری! می توانم حس کنم چه در فکرت می گذرد. اما آن جواب نمی دهد. تو نمی توانی تنها با نوشیدن خون اشرار ادامه دهی. تو نمی توانی انسان ها را به دو دسته تقسیم کنی و از دسته ای بنوشی و از دیگری نه. آن گونه کم کم به قدرت قضاوت خودت شک می کنی و این تو را مجنون خواهد کرد. می فهمی؟"

سرم را آرام به نشانه ی تایید تکان می دهم. او ادامه می دهد:
"و چه بر سر تو خواهد آمد اگر فقط خون تاریک بنوشی؟ آیا می توانی آن حجم از سنگینی و درد را تاب بیاوری؟ این گونه در رنج آن ها غرق خواهی شد."

با صدایی لرزان می گویم:
"می فهمم، سرورم."

او نگاه خیره اش را لحظاتی بر من نگه می دارد، گویا می خواهد مطمئن شود حرف هایش به عمق جانم نفوذ کرده. بعد دستش را از زیر چانه ام برمی دارد و رویش را از من برمی گرداند و نگاهش را به نقطه ای نامعلوم می دوزد، در حالی که چهره اش سخت شده.
"گادفری، تو…"

لب هایش را به هم فشار می دهد. دست هایش مشت می شوند. انگار می خواهد چیزی به زبان بیاورد که به راحتی قادر به گفتنش نیست.
"تو او را می شناسی؟ پادشاه کشور همسایه مان، آمالثورا؟"

من با صدایی آرام:
"بله سرورم. چیزهایی در رابطه با شاه گابریل می دانم."

با شنیدن نام گابریل، ابروانش در هم گره می خورد و چشمانش تنگ می شود.
"او شیطانی است که پشت نقاب یک فرشته پنهان شده. او می گوید خون آشام شد تا خون آشامان را نجات دهد، اما در واقع جلاد آن هاست. او حتی به همروحی خودش رحم نکرد. گادفری، باید به تو بگویم از چه ترس دارم."

من دستم را با ملایمت پیش می برم و دست سردش را می گیرم.
"از چه، سرورم؟"

مالخازار دوباره نگاهش را به سمت من می گیرد، در حالی که سایه ای بر چهره اش افتاده.
"از به وقوع پیوستن کابوسی که رهایم نمی کند."

من دستش را کمی فشار می دهم.
"و آن کابوس چیست؟"

او دهانش را باز می کند و لب هایش با حالتی بی قرار به حرکت در می آیند. بعد سرش را به نشانه ی نفی تکان می دهد.
"نه، نمی توانم آن را به زبان بیاورم. فقط…"

دست آزادش را روی دست من می گذارد و اندکی به سمتم خم می شود.
"فقط بدان مهربانی موجودی مثل او فقط به مرگ بدل می شود. درست مثل اتفاقی که برای همروحی اش آریل افتاد."

من لبخند می زنم. وقتی او این طور می شود، آکنده از احساسات انسانی، فراموش می کنم که خدای خون نوش نوکتیرا است.
"سرورم، دلیلی ندارد شما بابت این موضوع نگران باشید."

و با لحنی شوخ طبعانه ادامه می دهم:
"مهربانی و فرشته گون بودن شاه گابریل مرا مجذوب نمی کند، چون غذای محبوب آن ها، خون خوک برایم لطیفه ای است که نمی توانم به آن بخندم."

تغییری در چهره ی مالخازار ایجاد نمی شود. من دست او را به سمت لبانم می برم و می بوسم.
"سرورم، من نوکتیرا را، شما را ترک نمی کنم، باور کنید."

دست آفتاب که نوازش می کند شعله ی درونم را

نشسته ام بر لبه ی تختم. در اتاقی در مکانی که تا چندی پیش عاشقش بودم، چون خانه ی معشوقم رزالی است، جایی که او متولد شده، رشد کرده و من در آن با او ملاقات کرده ام و قلبم را به او داده ام. پرده از پنجره کنار زده شده و آفتاب بر صورتم می تابد. باید خوشحال باشم که پس از این همه سال دارم چنین چیزی را تجربه می کنم، اما در عوض فقط خشم در درونم غلیان می کند و می جوشد و من صدایی حیوان مانند از گلویم خارج می کنم و به سمت پنجره خیز برمی دارم و پرده را طوری می کشم که تکه ای از آن کنده می شود و در دستم می ماند. من لحظاتی به تکه پارچه ی مخملی آبی روشنی که در دستم است، نگاه می کنم و چشمان پطروس ملعون را به خاطر می آورم. صورتم منقبض می شود و رگ پیشانی ام بیرون می زند، طوری که حس می کنم الان است که بترکد. به سمت شمع روی میز می روم و انگشتم را به سمتش تکان می دهم و وقتی می بینم شعله ور نمی شود، با حالتی که انگار سیلی خورده ام، به آن خیره می شوم و این بار همراه با خشم تحقیر و درماندگی را هم می چشم. از کشوی زیر میز بطری حاوی محلول اشتعال زا را درمی آورم و می خواهم کمی از آن را روی شمع بریزم، اما ناگهان مقدار زیادی از محلول روی شمع و میز می ریزد و شعله های آتش مثل دوزخ در برابر دیدگانم ظاهر می شوند. تکه پارچه ی پرده از دستم می افتد و من وحشت زده به سمت تختم شیرجه می روم و به لحاف چنگ می زنم و آن را روی میز می اندازم. حالا دیگر خبری از شعله های آتش نیست و من در حالی که فشار رنج آور را همراه با لذتی تلخ تجربه می کنم، لبخندی کج بر لبانم نقش می بندد ... دیدن ادامه ›› و می گویم:
"می شود که تو هم همین طور نیست بشوی، پطروس؟"

به بطری محلول که در کشوی نیمه باز است و انگار مثل یک شیطان نگاهم می کند، خیره می شوم و صدایی هوف مانند از دهانم خارج می شود.
"آن پطروس ملعون می گوید مخالف موهبت های تاریک است، اما هنوز با آن همروحی جادوگرش در ارتباط است و این محلول دوزخی را هم از او گرفته."

و خم می شوم و آن تکه ی مخملی آبی کنده شده از پرده را برمی دارم و به سمت پنجره می روم و بازش می کنم و تکه پارچه را به بیرون پرت می کنم. نسیم ملایمی می وزد و آفتاب کمرنگ پاییزی بر گونه ام می تابد. انگار چیزی در قلبم نرم می شود، اما آتش خشم در درونم نمی گذارد که از این وضعیت لذت ببرم، از اولین روز انسان بودنم پس از سال ها خون آشامی.

ممکن بود زمانی من تصمیم بگیرم به خاطر آن حس برگشت به گذشته مدتی کوتاه انسان شوم و بعد دوباره به خون آشام بدل شوم. اما حالا وضع فرق می کند. راهب پطروس، برادر دوقلوی معشوقم رزالی، بدون اینکه بفهمم معجون بازگشت به حالت انسانی را به خورد من داده. و البته که می دانم این معجون را هم آن همروحی جادوگر سرخ موی لعنتی اش، لوی درست کرده. احتمالا پطروس با چهره ای آکنده از احساس و اشکی در چشمانش نزد لوی رفته و گفته که نمی تواند تحمل کند من، گادفری، معشوق خواهر نازنینش، در تاریکی اسیر بمانم و اینکه اگر من در رنج باشم، رزالی هم در عذاب است و پس او هم عذاب می کشد و حرف هایی بی معنی از این قبیل و این گونه لوی را با خودش همدست کرده. لعنت به هر دویشان! دوست داشتم بتوانم همین حالا به سراغشان بروم. در یکی از همین سرداب های این معبد که می دانم اکنون مثل دو موش کثیف داخلش خزیده اند و دست های کثیف همدیگر را گرفته اند و نگاه هایشان را به هم دوخته اند. دوست دارم بروم و همین محلول اشتعال زا را بریزم رویشان و آتششان بزنم و صدای قهققه ام سرداب را پر کند.

و خب، چرا این کار را نکنم؟

بطری محلول را از داخل کشو برمی دارم و از اتاق خارج می شوم و در راهروها و پلکان ها به حرکت درمی آیم. می دانید، موضوع فقط آن ها نیستند. از خودم هم خشمگینم. معبد جایی بود که می خواستند در آن مرا به قتل برسانند. اما من در آنجا عاشق رزالی شدم و از طرفی ساکنان معبد هم کم کم رفتاری متفاوت نسبت به من در پیش گرفتند. دیگر خشونت فیزیکی نبود. رفتار ملایم بود، اما با نگاه بالا به پایین و این طور که انگار من یک بیمار و موجودی ناهنجار و رقت انگیز هستم و شایسته ی نگاهی ترحم آمیز و درمان. پزشک به بالینم می آوردند و سخنرانی های طولانی و بی سر و ته برایم ترتیب می دادند. و من؟ به خاطر عشقم به رزالی مدارا می کردم با آن ها و وانمود می کردم با آن ها موافقم. و حالا همین باعث شده بی نهایت از خودم خشمگین باشم.

همان طور که سرداب ها را یکی یکی چک می کنم، صدایشان را از یکی از آن ها می شنوم. پشت در مکث می کنم و گوش می دهم.

پطروس دارد می گوید:
"لوی عزیزم، پشیمانم که این کار را کردم. حالا گادفری دوباره از من متنفر می شود و رابطه اش با رزالی هم دوباره متزلزل می شود و همه چیز به هم می ریزد."

لوی:
"جانم، نمی گویم آنچه کردی، درست بود، اما حالا گادفری دوباره طعم انسان بودن را می چشد و می تواند تصمیم بگیرد که این طور بماند یا اینکه توسط دومینیک مورن یا خون آشامی دیگر دوباره تبدیل شود."

شعله های خشم درونم را حس می کنم که مقداری فروکش می کنند. نفسی را که انگار در سینه ام حبس شده بود، با حالتی آه مانند بیرون می دهم. رویم را برمی گردانم و از سرداب دور می شوم. از معبد خارج می شوم. به دیوار آن تکیه می دهم و می گذارم آفتاب بر من بتابد و لبخند می زنم.

با غروب خورشید نزد دومینیک مورن می روم و از او می خواهم نیش بر من بگذارد و موهبت تاریک را به من تقدیم کند. اما تا آن زمان می خواهم بگذارم آفتاب در من نفوذ کند و به خاطره ای فراموش ناپذیر بدل شود. می دانم که از پطروس و همراهانش نفرت و انزجار دارم و این حس هرگز تغییر نخواهد کرد. می دانم که آن حس محبت و دلسوزی شان حتی بیش از خشونت آشکارشان حالم را به هم می زند. اما این معبد را هنوز هم می توانم در آغوش بگیرم. به خاطر عشقی که در گذشته در آن چشیدم و طعم آن همیشه در قلبم می ماند.

خونی که آهن گداخته است

از زبان گادفری:

وقتی داخل قصر می رویم، مالخازار بی هیچ توضیحی مرا به دست خدمتگزارانش می سپارد تا برای شرکت در یک مراسم آماده ام کنند. من هم خیلی تشنه ام و هم وحشت زده، اما در اطراف من جز نگاه هایی سرد یا خصمانه - در میان موجوداتی که نسبت به آن ها حس بیگانگی دارم، حتی با اینکه یکی از آن ها شده ام - چیز دیگری نیست.

به من یک ردای مشکی ابریشمی می پوشانند و به تالاری در قصر می برند، جایی که ردیف خون آشام های سیاه پوش ایستاده اند و مالخازار انتهای آن ایستاده، ... دیدن ادامه ›› با چهره ای عاری از احساس و نگاهی نافذ که درونم را می درّد. در فاصله ای نزدیک به او یک زن خون آشام با موهای سپید و چشمانی بنفش و نگاهی پر از کینه و شاید حسادت ایستاده. یادم است که کسی او را اِلَیرا صدا زد. ظاهرا او از خدمتکاران نزدیک شاه است.

مرا به کنار مالخازار می برند، در حالی که چهره ام از عطش در هم رفته و گلویم به سوزش افتاده. لحظاتی بعد انسان هایی ملبس به ردای سفید را وارد تالار می کنند. چهره ی برخی از آن ها پر از شوق است، برخی تسلیم و برخی درمانده یا وحشت زده. چیزی در شکمم پیچ می خورد و قلبم می گیرد. سرم را به سمت مالخازار برمی گردانم و آهسته و خش دار صدایش می زنم، با لحنی ملتمسانه:
"سرورم!"

اما او واکنشی نشان نمی دهد، او که همان ردای سیاه و ساده ی همه ی خون آشام های دیگر در این تالار را به تن دارد، اما حضورش اشعه ای از جنس دیگر را در فضا می تاباند. اولین انسان را جلو می آورند. زنی جوان با چهره ای آرام و تبسمی بر لب. نگاهم را به چشمانش می دوزم و می بینم که در آن ها ترکیبی از احساسات مختلف موج می زند، اما غمش بیش از هر چیز دیگر بر قفسه ی سینه ام فشار می آورد. الیرا به سمت من می آید و دستش را بر بازویم می گذارد و اندکی فشار می دهد، انگار که دارد می گوید شروع کن. من با تردید یک قدم به جلو برمی دارم. زن نیز جلو می آید و در برابرم زانو می زند و سرش را به یک سو خم می کند.

ضربان قلبم شدید می شود و به نفس نفس می افتم. فکر می کنم حالا همان لحظه است که باید جان این زن را بگیرم. اما در همین هنگام یک خون آشام با کتابی قطور جلو می آید و آن را باز می کند و شروع می کند به خواندن جملاتی به زبانی که برایم ناآشناست و به گوشم شبیه به اوراد جادوگران می آید.

لحظات به کندی می گذرند. عطش و سوزش گلویم هر لحظه بیشتر می شود. انگار دارم کم کم به خود تشنگی و سوختن بدل می شوم و جز آن چیز دیگری نیستم. و زمانی که فکر می کنم دیگر چیزی نمانده از درون آتش بگیرم، خون آشام بالاخره ساکت می شود و من خم می شوم تا خون زن را از آن خود کنم، اما می بینم که او گردنش را صاف کرده و چشمان اشک آلودش را به من دوخته. چشمانم گشاد می شود. چانه ام به لرزه می افتد. لب هایم را به هم می فشارم.

و بعد در یک لحظه رویم را برمی گردانم و با حرکتی سریع خودم را به مالخازار می رسانم، در برابرش زانو می زنم و آستین ردایش را بالا می برم و دهانم را به مچ دستش می چسبانم. دندان های نیشم را در پوست ظریفدآن فرو می کنم و با ولع شروع می کنم به نوشیدن خون او.

من می نوشم و می نوشم، در حالی که اطرافم موجودیتش را برایم از دست داده و تنها این خون، این خون گوارا و بهشتی را حس می کنم. این بار یک خاطره ی جدید از مالخازار می بینم. چیزی که اخیرا بین ما رخ داده. خون نوشی مان از همدیگر. همروحی شدنمان. حس او به این واقعه را لمس می کنم. نمی دانم این توهم ناشی از سیراب شدنم است یا چیز دیگر، اما این بار فقط مالکیت او را نسبت به خودم حس نمی کنم، چیزی لطیف تر را هم حس می کنم.

بالاخره در حالی که جسم و روحم سرشار از خون او شده، دهانم را از مچش برمی دارم. سرم را کمی بالا می برم و می بینم که بر چهره ی سردش شگفتی نشسته و همین طور اینکه به خاطر خونی که به سرعت از او نوشیده ام، تنفسش به طرزی نامحسوس نامرتب شده. روی پاهایم می ایستم و نگاهم را به اطراف می دوزم. خون آشام های حاضر در تالار با چشمان گشاد شده به من خیره شده اند. مالخازار به من اشاره می کند که به دنبالش بروم.

او از راهروها و پلکان ها عبور می کند و وارد اتاق شخصی اش می شود و من هم به دنبالش داخل می شوم. مالخازار بر یک صندلی مجلل فلزی و کنده کاری شده کنار پنجره ی مستطیلی و طویل می نشیند، با حرکتی موقرانه. و من اتاق را از نظر می گذرانم. تخت بزرگ و دو نفره ای که در گوشه ی انتهایی آن است، با پرده های سیاه حریر، و به این می اندیشم که آیا او معشوقی دارد که او را به اینجا می آورد. یا شاید هم معشوق هایی. و بعد نگاهم به سمت تابوت فلزی بزرگ و کنده کاری شده و مزین شده با الماس های سرخ می رود و صندوق دربازی که در آن گوشه ی اتاق مقابل تخت است و داخلش پر از خون است.

چشمان خاکستری مالخازار را بر خودم حس می کنم و نگاهم را به سمت او برمی گردانم و جلو می روم و در برابرش زانو می زنم. او در حالی که پاهایش را روی هم انداخته، چشمانش را تنگ می کند و با آن صدای دورگه ی خش دارش می گوید:
"گادفری! تو فکر می کنی من برای تو چه هستم؟"

من که هنوز تحت تاثیر پیوندمان و طعم خون او هستم، با صدایی که بیش از حد دلخواهم احساساتی است، پاسخ می دهم:
"شما سرور و همروحی من هستید."

مالخازار:
"آ، اما تو آن اولی را به خوبی متوجه نشده ای. تو، گادفری، نقشت در مراسم را اجرا نکردی و انگار که این کافی نبود، آن طور مثل یک خون آشام ولگرد به مچ دست من، سرورت، پادشاه و خدای خون آشام نوکتیرا چسبیدی و مثل یک خوک گرسنه از من خون نوشیدی. آیا می دانستی که حتی داشتی صدای خوک هم از خودت درمی آوردی؟"

با شنیدن این جمله من ناخودآگاه به خنده می افتم، بعد وحشت زده می شوم و سعی می کنم چهره ای شرمنده به خودم بگیرم، اما می بینم که بر صورت مالخازار هم خنده نقش بسته.
"در تمام این سال هایی که در اینجا هستم، این اولین بار بود که شاهد چنین چیزی در این قصر بودم. جایی که در آن خون آشام ها و انسان ها همه مثل عروسک هایی کوک شده رفتار می کنند."

خنده ی دندان نمایش به لبخندی حجیم بدل می شود و من حس می کنم دارم برای اولین بار حالتی انسانی را در او می بینم و انگار نوری بر روح تاریک شده و محزونم می افتد و من هم لبخند می زنم، اما در این لحظه مالخازار می گوید:
"ولی گادفری، اگر من سرور، خالق و همروحی تو هستم، باید به تو یاد بدهم چگونه رفتار کنی، طوری که شایسته ی مقامت باشد، نه مثل یک خوک خون آشام نما."

از جایش بلند می شود و به سمت شومینه ی خاموش می رود و با حرکت دستش آن را شعله ور می کند و بعد سیخ شومینه را که به دیوار کنارش تکیه دارد، برمی دارد و داخل آتش فرو می کند. عرقی سرد بر پیشانی ام می نشیند و با صدایی لرزان می پرسم:
"می خواهید چه کار کنید، سرورم؟"

او با خونسردی پاسخ می دهد:
"ردایت را پایین بیاور و کتف هایت را آشکار کن."

من با نفس هایی که به شماره افتاده اند:
"خواهش می کنم این کار را نکنید، سرورم. قول می دهم از این پس درست رفتار کنم. من فقط خیلی تشنه بودم. و آن زن، او با چشمان اشک آلود پر از سوگ به من خیره شد. و من نتوانستم از او بنوشم."

مالخازار سیخ به دست به سمتم می آید.
"تو یک خون آشام هستی. خون آشامی که مخلوق شاه مالخازار اعظم است. و من دیگر نمی خواهم ببینم که مثل یک حیوان رفتار کنی."

من به هق هق می افتم.
"اما آن طور نوشیدن خون انسان ها خودش یک عمل حیوانی است. و آن مراسم فقط یک پوسته ی بی معنی است که زشتی این کار را نمی پوشاند."

مالخازار:
"آ، بله، تو چنین فکری داری. به همین دلیل بود که نمی خواستی خوراک خون آشام ها شوی و انتخاب کردی مخلوق خون آشام من شوی. تو خودت را بنده ی خون آشام ها نمی دیدی. و حالا هم بی میل هستی برای خدایی کردن به انسان ها."

من که حالا اشک هایم بر گونه هایم جاری شده:
"سرورم، من فقط نمی خواستم بمیرم و به هیچ بدل شوم. و حالا هم نمی خواهم این اتفاق را برای انسان ها رقم بزنم."

مالخازار پشت من می آید و ردایم را می گیرد و با ملایمت پایین می کشد.
"اما این نقش خون آشام ها و انسان ها در این دنیاست و تو نمی توانی آن را تغییر دهی."

و سیخ داغ را بر پشت برهنه ام می چسباند و فریاد دردآلود من فضا را پر می کند.

ارواح گمگشته ی عزیز،
من ابتدا نمایشنامه هایم را در حالت داستانی می نویسم و پست می کنم و بعد آن ها را به قالب نمایشنامه ای درمی آورم. برای خواندن آن دسته از نوشته هایم که در تیوال منتشر نکرده ام، به پیج لینکدینم مراجعه کنید:
www.linkedin.com/in/sadaf-alinia-b74173288

درست در میان قلب او

پنجره های بزرگ این تالار قلعه که منظره ی شبانه ی بیابان را قاب گرفته اند. ستاره هایی که انگار آخرین نفس هایشان را می زنند بر پهنای آسمان. تپه های شن که همچون مخزن اسرار بر هم آرمیده اند. و لرد سابیس، او که با آن چشمان خاکستری و پلک های سنگین و آن غم همیشگی مشهود بر چهره اش مقابل من نشسته ... دیدن ادامه ›› و یک سوزن بلند و قطور را در دست پوشیده شده با دستکش مشکی مخملینش گرفته و آن را با ملایمت همچون موجودی زنده با دست دیگرش نوازش می کند.

او آرام نگاهش را از سوزن برمی دارد و به من می دوزد. من که بر صندلی ام نشسته ام، بی حرکت و نمی دانم چرا نمی توانم حتی کوچک ترین تکانی به بدنم بدهم. آیا این من هستم که می خواهد این طور بی حرکت بر جایش باقی بماند و شکوه غم را در وجود لرد سابیس، این خون آشام کهن نظاره کند، یا این اوست که مرا بر جا میخکوب کرده؟ به نوعی انگار هر دو حالت یک معنی را می دهند.

سابیس با صدایی که عمیق تر از حرکت آرام و با طمانینه اما پر از مرگ مذاب در عمق زمین است:
"آیا تو می دانی چه طور در این دنیای خالی از معنا می توانیم طعم زندگی را بچشیم، بی آنکه هر لحظه حس کنیم داریم می میریم؟"

به درخشش نوک سوزن زیر نور ماه تابیده از پنجره نگاه می کنم، آب دهانم را قورت می دهم و هیچ نمی گویم. سابیس ادامه می دهد:
"چگونه نگذاریم این حجم از پوچی و بی معنایی روحمان را به زشتی، به گناه سوق ندهد؟ آیا راه گریزی هست؟"

و نگاهش را از زیر پلک های سنگین پف دارش خیره تر از قبل به من می دوزد، طوری که به ناچار مجبور می شوم چیزی بگویم، با صدایی درمانده و اشک آلود:
"من این را نمی دانم، لرد سابیس."

سابیس:
"آ. اما گادفری عزیزم، من فکر می کنم که تو خوب می دانی. وگرنه صدایت این طور بیچاره و اشک آلود نبود. و بگذار به تو بگویم، این خود تو نیستی، تاریکی هاییست که در وجودت جمع شده و از تصور ترک روحت محزون و پر از سوگ شده."

می لرزم و صدایی خفه و التماس آمیز از گلویم خارج می شود. سابیس آستین سفید و گشاد پیراهنش را بالا می زند و نوک سوزن را روی نرمی رنگ پریده ی دستش به حرکت درمی آورد.
"و پلیدی چیزی نیست که فقط با یک یا دو دوره پالایش از روح محو شود. ما همواره در معرض ابتلاییم. و باید با آن مقابله کنیم."

و سوزن بلند و قطور را در رگ آبی دستش فرو می کند و در حالی که خون سرخ از آن روان شده و ناله ای گرفته به گلویش چنگ انداخته و من با چشمان گشاد شده به او نگاه می کنم، سوزن را بیشتر و بیشتر داخل رگش فرو می کند.

و وقتی سوزن بالاخره از دید محو می شود، دستش را که خون چون جویباری از آن جاریست، پایین می اندازد و سرش را به پشتی صندلی تکیه می دهد و شروع می کند به هق هق. من با نگرانی به جلو خم می شوم:
"لرد من؟"

سابیس با صدایی خش دار:
"آرام باش، گادفری عزیزم. این تاریکی متعفن روحم است که دارد با اشک و غصه مرا ترک می گوید."

سرش را بالا می آورد. ورم پلک هایش بیش از قبل شده و به رنگ سرخ درآمده. و قطره اشک های خونی از چشمانش جاریست.
"حالا نوبت توست، گادفری. یک ناظر بیرونی دیدی متفاوت دارد از زشتی های درونمان."

من سرم را به نشانه ی نفی تکان می دهم.
"نه سرورم. من نمی توانم. همین حالا هم قلبم مچاله شده و درد می کند."

سابیس:
"تو گفتی که به من و روحم اهمیت می دهی."

من:
"بله، اما…"

سابیس:
"پس نباید بگذاری به آتش جهنم رهنمون شوم."

دست سالمش را به سمتم دراز می کند و با لحنی بغض آلود و پر التماس می گوید:
"خواهش می کنم."

به سختی خودم را وامی دارم که از جایم بلند شوم و با قدم هایی کند و سنگین به طرفش می روم. به سمت دست خون آلودش خم می شوم و ناخنم را زیر زخمش فرو می برم. او ناله ی تیزی می کند و من سوزن را از داخل گوشتش بیرون می کشم. خون سرخ تیره اش با شدت بیشتری بر زمین جاری می شود، طوری که انگار هر آنچه خون در این دنیاست، در بدن او جمع شده. در حالی که با دستی لرزان سوزن را میان انگشتانم نگه داشته ام، دکمه های پیراهن او را باز می کنم و می گذارم سینه ی رنگ پریده اش نمایان شود. سینه ای که همین حالا هم از درد به سختی بالا و پایین می رود و با نفس های کند و سنگین او همراه شده. احساس می کنم تالار خالی از هوا شده و قلبم هر لحظه آهسته تر و درمانده تر می تپد و چیزی نمانده از حرکت بایستد. سعی می کنم نفسی عمیق بکشم، اما حتی بیش از قبل دچار حس خفگی می شوم، طوری که انگار فضای اطرافم با مرگ پر شده. هق هقی سوزان را از گلویم بیرون می دهم و سوزن را بالا می برم و فرو می کنم. درست در میان قلب او.