نمی‌دونم، اهالی تئاتر این متن من رو به عنوان مخاطب عام می‌خوانند یا نه
شاید جمله‌ی من کوتاه باشه ولی حسم میگه که ماها دنبال موضوعات خاص در تئاتر نیستیم، دنبال موضوعات کلی هستیم.
موضوعاتی که زمان، مکان و ....نداره
نمیدونم، خیلی سخته این رو کار کردن ولی یک تئاتر که میخواد در مورد یک ماجرا، فرد، جامعه خاص صحبت کنه که یک موضوع کلی رو مطرح کنه، جزو سلایق من نیست، چون باعث تنزل اون موضوع کلی میشه.
ببینید تئاتری که میخواد بیوگرافی نمایش بده، تاریخ رو نمایش بده، حوادث اجتماعی رو نمایش بده، فرق داره با اینکه بخواد بیوگرافی یا تاریخ یا حوادث رو دست مایه موضوعی کلی قرار بده، هم اون بیوگرافی و تاریخ و حادثه لوس میشه هم اون موضوع کلی که هدف اصلی نویسنده یا کارگردان موضوع است.
ببینید شما یک هنر رو خلق می‌کنید بدون اینکه هدف خاصی از اون هنر داشته باشید، در واقع هنر ظهور ناخودآگاه شماست و من اگر سنخیتی با اون ناخودآگاه شما داشته باشم، ممکنه هنر شما روی من تاثیر بذاره، ولی وقتی تصمیم میگیری که من رو گول بزنی، دیگه ناخودآگاهت از کار میافته و ارتباطش رو با من از دست میده.

امیدوارم گنگ حرف نزده باشم.
ممنون که خوندید.