خون نهنگ،نام زن پایان مسیر بین المللی من در پرفورمنس نبود

من و گروهم آرام نخواهیم گرفت.

نه از آن‌رو که راه آسانی پیشِ رو داریم،

بلکه چون می‌دانیم هنر، وقتی به منطقه‌ی امن تن می‌دهد، از نفس می‌افتد.

ما از دلِ تاریکیِ بدن، حافظه، زخم، و سکوت عبور کرده‌ایم تا به بیانی برسیم که صرفاً دیده نشود، بلکه در جانِ مخاطب رسوب کند.

در خون ... دیدن ادامه ›› نهنگ نام زن، هشت اثر دشوار از پرفورمنس معاصر را بازآفرینی کردیم؛

از اکشن‌های احساساتی جینا پن تا صراحتِ بی‌امانِ رجینا خوزه گالیندو.

این بازآفرینی فقط ادای دین به تاریخ پرفورمنس نبود،
بلکه تلاشی بود برای گشودن یک امکان تازه در بستر هنر معاصر ایران؛

امکانی برای مواجهه با بدن به مثابه میدان تنش،

با رنج به مثابه زبان،

و با آسیب نه به‌عنوان یک مضمون تزئینی،

بلکه به‌عنوان حقیقتی زیسته، سیاسی، عاطفی و زیبایی‌شناختی.

ما «هنر آسیب» را برای نخستین بار در ایران عرضه کردیم؛

نه برای شوک‌زدگی،

نه برای نمایشِ درد،

بلکه برای آنکه نشان دهیم زخم نیز می‌تواند حامل اندیشه باشد،

بدن نیز می‌تواند متن باشد،

و خاموشی نیز می‌تواند فریادی ماندگار بسازد.

آنچه آغاز کرده‌ایم، یک پروژه‌ی گذرا نیست.

این مسیر، ادامه خواهد داشت؛

رادیکال‌تر، عمیق‌تر، بی‌پرواتر.

ما هنوز در ابتدای راهِ کشف ظرفیت‌های بدن، خاطره، خشونت، جنسیت، شکنندگی و مقاومت در هنر اجرا هستیم.
ما می‌خواهیم مرزهای ادراک را جابه‌جا کنیم،

فرم‌های تثبیت‌شده را برهم بزنیم،

و نسبتِ هنر و زیستن را از نو بسازیم.

آوانگارد بودن برای ما یک ژست نیست؛

یک تعهد است.

تعهد به خطر کردن،

به ناپذیرفتنِ نسخه‌های آماده،

به عبور از بازنمایی‌های رام و قابل‌مصرف،

و به ایستادن در جایی که هنوز زبانِ مسلط برایش واژه‌ای ندارد.

ما آرام نخواهیم گرفت،

زیرا هنوز بدن حرف‌های ناگفته دارد،

هنوز زخم روایت‌های ناتمام دارد،

و هنوز صحنه می‌تواند به مکانی برای افشا، مقاومت و دگرگونی بدل شود.

ما ادامه خواهیم داد؛

با جسارت بیشتر،

با آگاهی بیشتر،

و با ایمانی عمیق‌تر به این حقیقت که هنر،

اگر نتواند مرزها را بلرزاند،

هنوز به نهایتِ امکان خود نرسیده است.
بزودی به جستجوی صحنه های بین المللی جدیدی خواهیم بود