تماشای «دوزخ» بیش از آن‌که مواجهه با یک نمایش باشد، مواجهه‌ای بود با اضطرابِ بودن، انتخاب و نگاهِ دیگری، همان جهانِ پیچیده و تأمل‌برانگیزی که سارتر ترسیم می‌کند.
تلفیق هوشمندانه‌ی متن، موسیقی و حضور تأثیرگذار گروه فرم تجربه‌ای خلق کرد که نه فقط دیده، بلکه احساس و اندیشیده می‌شد. گویی صحنه آینه‌ای بود برای تماشای انسان در برابر خویشتن و دیگری. خسته نباشید و درود به همه‌ی هنرمندان و دوستانم که با جسارت و ظرافت، اثری چنین عمیق و ماندگار را جان بخشیدند.
افتخار کردم که شاهد این تجربه‌ی ناب هنری بودم. 🎭✨