لوسیل فلچر (Violet Lucille Fletcher) در ۲۸ مارس ۱۹۱۲ در بروکلین نیویورک به دنیا آمد و در ۳۱ اوت ۲۰۰۰ در پنسیلوانیا درگذشت. او از نوجوانی استعداد چشمگیری در سخنوری و نوشتن داشت؛ در ۱۷سالگی قهرمان مسابقه ملی خطابه شد و همین توانایی بیان، بعدها در ساختار دیالوگ‌های پرتنش آثارش نقش کلیدی پیدا کرد. تحصیل در Vassar College و ورود به CBS در دهه ۳۰، نقطه‌ی عطف زندگی او بود؛ جایی که ابتدا به‌عنوان تایپیست و کتابدار موسیقی کار می‌کرد، اما همان‌جا با جهان نمایش رادیویی آشنا شد و مسیر نویسندگی‌اش آغاز شد. ازدواج او با آهنگساز بزرگ برنارد هرمن (آهنگساز آثار هیچکاک) نیز در شکل‌گیری نگاه موسیقایی دراماتیک آثارش مؤثر بود؛ همکاری آن‌ها در Wuthering Heights نمونه‌ای از این پیوند هنری است. فلچر یکی از معدود نویسندگانی است که توانست تعلیق، روان‌شناسی، و ترس روزمره را در قالب نمایش رادیویی به اوج برساند. او در مصاحبه‌ای گفته بود: «نوشتن داستان تعلیقی مثل حل کردن یک پازل است؛ باید راز را دفن کنی، مسیرهای غلط بسازی، اما همیشه کاملاً منطقی بمانی.» این نگاه پازل‌محور، باعث شد آثارش ساختاری دقیق، ضرباهنگی کنترل‌شده و دیالوگ‌هایی با بار روانی بالا داشته باشند. ویژگی‌های اصلی سبک او: تعلیق تدریجی و بی‌صدا؛ ترسی که از دل زندگی روزمره بیرون می‌آید. تمرکز بر تنهایی انسان مدرن؛ شخصیت‌هایی که در برابر یک تهدید نامرئی قرار می‌گیرند. استفاده از صدا به‌عنوان عنصر دراماتیک؛ سکوت، نویز، تلفن، قدم‌ها…منطق روایی سخت‌گیرانه؛ هیچ جزئی در آثار او بی‌دلیل نیست. این سبک بعدها بر نویسندگان رادیویی، فیلم‌نامه‌نویسان و حتی سازندگان سریال‌هایی مثل The Twilight Zone تأثیر گذاشت. آثار شاخص او: The Hitch-Hiker مسافر سرگردان، نمایش رادیویی نوشته‌شده برای اورسن ولز که بعدها به یکی از قسمت‌های ماندگار The Twilight Zone تبدیل شد. این اثر نمونه‌ی کامل «تعلیق وجودی» است؛ ترسی که نه از یک قاتل، بلکه از حضور یک سایه، یک تکرار، یک نگاه می‌آید. فلچر در این اثر، مفهوم «مرگ به‌عنوان همراه سفر» را با ظرافتی شاعرانه و هولناک روایت می‌کند. Sorry, Wrong Number الو… شماره اشتباه است شاهکار فلچر و یکی از مشهورترین نمایش‌های تاریخ رادیو آمریکا. این اثر ابتدا یک نمایش ۳۰ دقیقه‌ای بود و سپس به فیلمی کلاسیک با بازی باربارا استنویک تبدیل شد. فلچر در این نمایش، اضطراب، ناتوانی، و فروپاشی روانی یک زن را تنها با ابزار «تلفن» و «صدا» می‌سازد؛ نمونه‌ای بی‌نظیر از مینیمالیسم درام. Night Watch نگهبان شب، نمایشی که بعدها به فیلمی با بازی الیزابت تیلور تبدیل شد. این اثر نشان می‌دهد فلچر ... دیدن ادامه ›› فقط نویسنده‌ی رادیو نبود؛ او توانایی خلق تعلیق در قالب‌های مختلف را داشت. فلچر استاد ایجاز است؛ هر جمله حامل اطلاعات و تنش است. شخصیت‌های او اغلب در مرز اضطراب و واقعیت حرکت می‌کنند. جهان او جهان «تهدید نامرئی» است؛ چیزی که در تئاتر نیز بسیار قابل‌اقتباس است. گاهی ساختار پازل‌گونه‌ی آثارش باعث می‌شود پایان‌ها بیش از حد منطقی و کمتر احساسی باشند؛ این یکی از نقدهای رایج در میان منتقدان آمریکایی است. فلچر در سال ۲۰۰۰ بر اثر سکته درگذشت. اما میراث او همچنان زنده است، او یکی از معدود نویسندگانی است که توانست نمایش رادیویی را به سطح ادبیات جدی برساند و ثابت کند صدا می‌تواند به‌اندازه تصویر، جهان بسازد. امروز آثار او در دانشگاه‌ها، کارگاه‌های نویسندگی و حتی در تحلیل‌های مدرن تئاتر و سینما تدریس می‌شوند.