در مالاتا، شهری که هر ذهنی برای خودش جهانی می‌سازد، گاهی یک واحد کوچک در یک ساختمان قدیمی می‌تواند به صحنه‌ی بزرگ‌ترین نبرد درونی انسان تبدیل شود. در طبقه دوم، واحد دوم ساختمان نبض، چراغی روشن است، چراغی که نه خیابان را روشن می‌کند و نه پنجره‌ای رو به شهر دارد بلکه رو به درون انسان باز می‌شود. در همین واحد، پویا فراهانی ایستاده؛ بازیگری که قرار است در نمایش مستر من، به کارگردانی محمد تات، پرده از چهره‌ی «منِ پنهان» بردارد. مستر من، قصه‌ی انسانی است که میان قدرت و ترس، میان کنترل و فروپاشی، میان آنچه هست و آنچه وانمود می‌کند، گیر افتاده است. این نمایش نه درباره یک شخصیت، بلکه درباره هر انسانی است که روزی با سایه‌ی خودش روبه‌رو می‌شود. آزمایشگاه تئاتر نبض این‌بار نبض شهر را نمی‌گیرد، نبض ذهن را می‌گیرد. و پویا فراهانی، در سکوت واحد دوم، قرار است این نبض را به تماشاگر نشان دهد نبضی که گاهی آرام، گاهی بی‌قرار، و گاهی خطرناک می‌تپد. اگر گذرتان به مالاتا افتاد، به طبقه دوم سر بزنید. در واحد دوم، مردی منتظر است تا شما را با «مستر من» خودتان روبه‌رو کند.