سلام و احترام
۱. عطا عمرانی را از چند سریال تلویزیونی میشناختم. مهمترین امتیاز این نمایش کارگردانی حسابشده، بهاندازه و خلاقانهٔ آن است.
... دیدن ادامه ››
بدون آنکه خودنمایی کند، لحن و فضای نمایشی متناسب با متنش را میسازد، از تقلیدگری صرف عبور میکند و آن را برای خودش میکند.
۲. نقطهقوت دوم نمایش گروه بازیگری هماهنگ آن است که بهترین خودشان بودند و به دیده شدن هم کمک کردند. حمیدرضا محمدی و پوریا سلطانزاده از خوبهای بازیگری امسال خواهند بود. باقی بازیگران هم اجرای قابل قبولی داشتند.
۳. و اما متنی که کاش خیلی بهتر از اینها بود تا با این قابلیت اجرایی پرواز میکرد! متن لحظات و ایدههای خوبی دارد، اما بین چندین ایدهٔ جذابی که پیش رویش بوده معلق و سردرگم مانده، در نتیجه به هر کدام نوکی میزند و سپس قبل از آن که به عمق برسد سراغ بعدی میرود. از این فضای نمایشی و این ایدههای جذاب میشد چند نمایشنامهٔ خوب درآورد، امّا افسوس که همگی ابتر ماندهاند و به جایی نرسیدهاند: «چالشهای رابطهٔ انسان با هوشواره و فناوریهای آیندهنگر»، «والد کنترلگر»، «خشونت و جنگ»، «تنهایی انسان مدرن» و ...
۴. کاراکتر کلاود، بهعنوان شخصیت مرکزی نمایش، چه در بازی، چه در طراحی لباس و گریم و چه در پرداخت متنی جای کار بسیار بیشتری داشت. میشد با افزودن نشانههای مینیمال و ویژه به بازی، گریم و دیالوگهای او به این کاراکتر عمق بیشتری داد. شاید اگر کارگردان/نویسندهٔ نمایش، بازیگری این کاراکتر را به دیگری میسپرد و خودش از بیرون آن را بیشتر نظاره میکرد، این نشانهها پررنگتر میشدند.
سه ستاره تقدیم به گروه محترم نمایش
به امید اجراهای بهتر