آنلاین کمدی کودک و نوجوان
چیدمان
تیوال محمد مهدی فتحیان | دیوار
S3 : 14:29:15 | com/org
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
1. به نظر من آقای امیر رضا کوهستانی بیش انگاشته شده ترین چهره تئاتر ماست.
بعد از دیدن بی تابستان فکر کردم خب این یک اثر بد را به نویسنده و کارگردانش نسبت ندهم ( یک یادداشت مفصل هم درباره آن نمایش نوشتم که در صفحه نمایش موجود است)، با دیدن سالگشتگی فهمیدم اشتباه می کردم، همان نویسنده متن های در خوش بینانه ترین حالت، معمولی و همان کارگردان ذوق زده از بازی با ابزارها و تکنولوژی!

2. جای تاسف است که بعد از دو ماه تعطیلی تماشاخانه ها، نخستین و احتمالا تنها فیلم تئاتر اشتراک گذاری در اینترنت را باید در سایت یک جشنواره خارجی و با فیلترشکن تماشا کنیم.
گروه های محترم تئاتری، حالا بروند به آرشیو نمایش های تصویربرداری شده خاک خورده در کمدهایشان افتخار کنند. البته می توانند آن ها در دورهمی شان پخش کنند و یادی از گذشته ها کنند!
جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن برای رومینا مومنی
جایزه ویژه بازیگری برای نوید محمد زاده
جایزه بهترین نویسندگی برای محمد مساوات
جایزه بهترین کارگردانی برای محمد مساوات

چند پرسش:
1. وقتی مساوات می بیند داوران جشنواره اصلی تئاتر مملکت، برای ضعیف ترین، بلاتکلیف ترین و تقلیدی ترین کارش این طور سنگ تمام می گذارند، چرا از موضع قدرت، ما را تهدید به بی نصیب کردن از ... دیدن ادامه ›› هنرش! نکند؟
آهای داوران جشنواره فجر! آهای التماس کنندگان به نرفتن استاد! آهای رفقای مجیزگویش! شما در سقوط امروز او سهیم اید!
آقای مساوات! شما امروز برای من و خیلی های دیگر یک هنرمند تمام شده اید!
2. وقتی بازیگران جوان مستعد دور از مرکز، می بینند اصلی ترین جشنواره تئاتر مملکت به اسم و شهرت محمد زاده و جدیدی جایزه می دهد، وقتی می بینند بازی فریب کارانه و نمایشگرانه پوچ آقای سوپراستار لایق جایزه ویژه بازیگری جشنواره می شود، وقتی می بینند بازی سرد و بی روح رومینا مومنی به واسطه ارتباطش با این گروه، جایزه می گیرد، دیگر چه انگیزه ای برای ادامه دادن این مسیر دشوار برایش می ماند؟
حالم بد شد حالم بد شد
چقدر این مملکت اوضاعش خرابه
با چه سرعتی داریم به قهقرا میریم
دیگه هیچی برامون نمونده
همه چیزمان را گرفتند همه چیز
۲۲ بهمن ۱۳۹۸
به همه اینهایی که برشمردید لحن باسمه ای بازیگر مرد بیگانه در خانه رو هم اضافه کنم که خوشبختانه ایشون دیگه جایزه نگرفتند!!
۲۳ بهمن ۱۳۹۸
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
قصه گو برنده است!

گفتنی ها را دوستان گفته اند، فقط چند نکته را عرض می کنم:
1. تمدید سه چهار باره و این میزان استقبال و رضایت مخاطبین از لانچر 5، یک پیام روشن دارد: دیگر اسم ها کار نمی کنند، این قصه گوست که برنده است! مخاطب طرف قصه گو می ایستد و او را بالا می کشد!
2. خوشحالم که لانچر 5 را از دست ندادم، خیلی وقت بود اینقدر با رضایت از سالن خارج نشده بودم که آن هم یقینا از معجزه قصه گویی و ذوق سرشار این گروه جوان و با استعداد است!
3. به عنوان سلیقه شخصی عرض می کنم، و گرنه حقیقتا ایراد به حساب نمی آید. اگر چه شوخی ها شیرین و بامزه از کار درآمده اند و در توفیق اثر سهم قابل توجهی دارند، اما به نظرم برای یک متن که گرایش های جنایی، معمایی و درام در آن غالب است، حجم و مقدارشان زیاد است و در دقایقی از اثر ... دیدن ادامه ›› بیرون می زند.
4. همه بازی ها خوب است، منتها حیفم می آید از امیر نوروزی نگویم. خداقوت!
5. آرزو می کنم آقای سعیدی و صرامی در نمایش های آینده شان همچنان قصه بگویند و قصه بگویند و قصه بگویند و خدای ناکرده وسط تجارب فرمی آرتیستی شان قصه گفتن را فراموش نکنند. امید ما را بسیاری ناامید کردند، شما نکنید و قصه گو بمانید لطفا!

نمایشی از آقای فتحیان امتیاز خوب بگیره بی شک "قایل توجه" ویژه خواهد بود :)
چه مواردی خوبی اشاره کردی :)
خوشحالم بعد از تعداد بسیاری اجرا ، گویا همچنان کیفیت داره بخوبی حفظ وارائه می شه
۰۸ دی ۱۳۹۸
خانم ثانی عزیز دقیقا همینه که می فرمایید، حفظ کیفیت اجرا و ثابت نگه داشتن انگیزه و سطح بازی بازیگران بعد از نزدیک صد اجرا کار بسیار دشواریه که به نظرم گروه لانچر 5 از پسش بر اومدن و این خیلی ارزشمنده!
آدنای گرامی، متاسفانه به نظرم این اتفاق برای چند کارگردان مستعد خوش فکرمون افتاده، با یک اجرای قصه گوی قوی شناخته می شوند و بعد به سمت فضای تئاترهای تجربی میروند و تحت تاثیر این فضا نمایش هاشون رو از قصه تهی می کنن، در حالی که به نظرم قصه/روایت در معنای عامش اولین و مهم ترین دستاویز ارتباط مخاطب با اثر و اثر با مخاطبه!
۰۸ دی ۱۳۹۸
صددرصد موافقم باهاتون جناب فتحیان.
۰۹ دی ۱۳۹۸
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
فیییییییییییییییییییییییییییلم-تئاتر مساوات و رفقا در سینما مستقل!

سینما چیست؟ تئاتر چیست؟
چه چیزی یک اثر را "سینما" می کند؟
چه چیزی یک اثر را "تئاتر" می کند؟
وقتی ابتدای عنوان اثری لفظ "نمایش" می آید و در سالن تئاتر اجرا می شود، معنایش چیست؟
وقتی مخاطب برای آیین تئاتر در سالن تئاتر حاضر می شود چه می خواهد؟

هر وقت آقای مساوات، اولا تکلیف خود را با این پرسش ها و دوما با اثرش و این که چه می خواهد، روشن کرد، اثرش می تواند با من مخاطب ارتباط برقرار کند، تا پیش از این، همه ایده های متنی و اجرایی اش کار که نمی کند هیچ، خودش، اثرش و مخاطبش را سرگردان تر و بلاتکلیف تر می کند!
چرا اینقدر به دنبال مرز بین هنرید! اگر لذت بردید مؤثر بوده/ مگر خلق سینما یا تئاتر خلق بعدی را ملغی میکند؟؟؟!! نه سینما نه تئاتر نه سینما تئاتر- هنر کاتارسیس یا هر چه/ هنر یعنی دمکراسی و بی مرزی و تعریف در لاتعرف ها
۰۳ دی ۱۳۹۸
محمد مهدی عزیز
شاید کارگردان کم کم به سمت فیلمسازی میرود:)
که بسیار اتفاق خوبی برای سینمای نسبتاً نازل این روزهاست.
هر چه باشد/ تألیف خوبیست
۰۳ دی ۱۳۹۸
محمد مهدی عزیز
شاید کارگردان کم کم به سمت فیلمسازی میرود:)
که بسیار اتفاق خوبی برای سینمای نسبتاً نازل این روزهاست.
هر چه باشد/ تألیف خوبیست
۰۳ دی ۱۳۹۸
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
درباره‌ی جشنواره‌‌ی سینما حقیقت
1. جشنواره‌ی سینما حقیقت به زعم من مردمی‌ترین، واقع‌نما‌ترین و معتبرترین جشنواره‌‌ی سینمایی داخلی ماست. مردمی و واقع‌نماست؛ چون به فرهنگ عمومی جامعه و مردمانش نزدیک‌تر است و کمتر درگیر فیلتر‌های حاکمیتی است. از طرفی ساخت یک فیلم مستند، پروانه‌ی ساخت نمی‌خواهد و برای اکران‌های خصوصی و دانشگاهی نیازی به پروانه‌ی نمایش ندارد و کمتر با نظام ممیزی اصطکاک دارد و از طرف دیگر تصویر واقعی‌تر و نزدیک‌تری از مردم نشان می‌دهد. و معتبرتر است، چون آثار شرکت‌کننده در بخش بین‌الملل آن نسبت به جشنواره‌های مشابه‌ سینمایی، کیفیت و اعتبار بیشتری دارند.
2. تصویر پررنگ جشنواره‌ی سال گذشته این بود: این تصویر شلوغ اما زیبا؛ صف‌های طویل مقابل سالن و در راهروها، سالن‌های با صندلی‌های پر و راهروهای پر از افراد نشسته و ایستاده. اگر چه برای دیدن فیلم‌ها باید چند ده دقیقه در صف سرپا می‌ماندیم و توی سالن گوشه‌ای می‌نشستیم یا می‌ایستادیم، اما حال خوبی داشت برای من. این که این جمعیت مشتاق برای دیدن یک فیلم مستند به چارسو آمده بودند و سالن را پر کرده‌بودند، دلیلش فقط رایگان بودن بلیت نبود؛ حس خوب آغوش باز سینمای مستند بود برای مردم!
3. دبیر جشنواره چند روز پیش گفتند برای این‌که جشنواره هویت‌مند و منظم برگزار بشود باید بلیت رزرو کنید. اول بروید 250 هزار تومان در سایت‌مان پول بریزید تا برای شما کارت سالیانه‌ی سینما حقیقت صادر کنیم بعد فیلم‌ها را رایگان رزرو کنید. بعد گفتند فروش تک‌سانس هم داریم، روز قبلش سایت را باز می‌کنیم، 10 هزار تومان بدهید بلیت بخرید و فیلم‌ها ... دیدن ادامه ›› را ببینید!
4. سینمای مستند در همه‌ی جای دنیا - بر خلاف سینمای تجاری حرفه‌ای- ، غالباً از بودجه‌‌ی سازمان‌ها و ارگان‌ها ارتزاق می‌کند و متولی آن نهادهای سفارش‌دهنده‌ی آثار هستند. سینمای مستند جای پول روی پول گذاشتن و سرمایه‌گذاری بخش خصوصی هم نیست. سینمای مستند از جنس سرمایه‌گذاری فرهنگی است نه جای به سود رسیدن و پول روی پول گذاشتن بخش خصوصی. مدیوم اصلی سینمای مستند در همه‌ی جهان، تلویزیون است.
آن وقت وقع دارید در این شرایط اقتصادی، مخاطب برای فیلمی که آن را اصلا نمی‌شناسد یا جز اسم و موضوع از آن چیزی نمی‌داند ده هزار تومن پرداخت کند؟ توقع دارید در طول برگزاری جشنواره چند صد هزارتومان هزینه کند؟ آن هم در مملکت ما که هنوز سینمای مستند، ارتباط پیوسته و نزدیکی با مخاطب ندارد!
5. آقای دبیر نامحترم! این اسمش هویت‌مند تر کردن جشنواره نیست، باز کردن دکان دو دهنه جلوی سینمای فرهنگی مستند است! سینمای مستند، هویت‌اش به شرکت‌کنندگان منظم و کارت به سینه و نظم ظاهری دروغین شما نیست، هویتش به با مردم بودنش و مردم را نشان دادنش است! این اسمش هویت‌مند کردن جشنواره‌ نیست، این دقیقاً اخته‌کردن و بی‌خاصیت کردن جشنواره‌‌ای است که تازه داشت پا می‌گرفت و جا باز می‌کرد!‌ این اسمش دورهمی کردن جشنواره‌ی مهمی‌است که کم‌کم داشت جایگاه مردمی پیدا می‌کرد. حالا با خیال راحت همراه با همکارانتان، خبرنگاران و فیلمسازان‌تان در سالن‌ها و راهروها جولان دهید و از جشنواره‌ی هویت‌مند منظم‌تان لذت ببرید!
الف) مقدمه‌‌ای درباره‌ی روایت‌شناسی اثر:
"کشتن گوزن مقدس"، "دندان نیش"، "بی‌پدر"، "خانه.وا.ده" و حالا "مشق شب"! چرا اسامی فیلم‌های لانتیموس را در کنار آثار مساوات و نجفی نوشته‌ام؟ به یک دلیل روشن! به نظرم همه‌ی این‌ها در یک‌ گونه قرار می‌گیرند، یک درون‌مایه مشترک دارند و بر مبنای یک فرمول روایی مشخص شکل گرفته‌اند. به بیان دیگر نمایش‌های مساوات و نجفی به وضوح تحت تأثیر نگاه و فیلم‌های لانتیموس هستند، به نظر می‌رسد مساوات در "خانه‌.وا.ده" به دندان نیش نظر داشته و نجفی در مشق شب به "کشتن گوزن مقدس".
1. دنیای وارونه:
همه‌ی این قصه‌ها در دنیایی می‌گذرد که هم شبیه دنیای ما هست، هم نیست، انگار ماجرا در مرز دنیای واقعی و سرزمین عجایب می‌گذرد. همه‌ی کسان و چیزها و جاهایی که در آن‌ها می‌بینیم، همان چیزهایی هست که هر روزه با آن‌ها زندگی می‌کنیم: میز شام، غذا، پدر، مادر، برادر، خواهر و ...
این آثار، روایت‌گر سوژه و قصه‌های‌ هراسناک قابل لمسی هستندکه هر روز با آن زندگی می‌کنیم، اما یا جرأت فکر کردن به آن را نداریم یا آن‌قدر درگیر آن هستیم که به روال عادی زندگی‌مان تبدیل ... دیدن ادامه ›› شده اند.
همه‌چیز آشناست و عادی به نظر می‌رسد: یک خانواده‌ی شش نفره می‌خواهند شب عید یک شام خانوادگی میل کنند و راهی مسافرت عیدانه‌یشان شوند. ما آیین آغاز شام و روش‌های تنبیهی پدر را به عنوان به صحنه‌های مفرح به نظاره می‌نشینیم و به آن می‌خندیم. اما کمی که جلو می‌رویم این لحظات خنده‌آور و این آدم‌های مضحک، برایمان به لحظه‌های ترسناک و آدم‌های در حال فروپاشی‌ تبدیل می‌شوند.
2. خانواده:
محور مشترک این آثار پرداختن به مسأله‌ی قدرت است. یکی رییس است و دیگری مرئوس. یکی در رأس هرم قدرت است و دیگران در قاعده‌ی هرم. شکل نمایشی برگزیده‌ برای نشان دادن مناسبات قدرت، یقیناً یک گروه یا جمع خواهد بود و چه انتخابی دراماتیک و معنادارتر از خانواده! یک گروه که عضویت در آن، انتخاب ما نبوده است و با تولد، عضویت دایم در آن را پذیرفته‌ایم. جایی که به اعضای آن احساس تعلق و وابستگی می‌کنیم و دوستشان داریم! در همه‌ی این آثار، اعضای یک‌خانواده، بستر وقوع حوادث هستند و یک پدر دیکتاتور داریم. در این آثار، این تصویر دل‌انگیز زیبا از خانواده، وارونه می‌شود. در این‌جا روابط بین اعضای خانواده، بر محور قدرت، رقابت و منفعت شکل می‌گیرد و روابط‌شان آمیزه‌ای از خشم فروخورده و نفرت ابراز نشده نسبت به یک‌دیگر است. در این‌جا اعضای خانواده اگر پای جان‌شان در میان باشد، حاضرند به راحتی دیگری را قربانی کنند.
3. فاجعه:
خالقان این دنیاهای نمایشی غریب، صاحبان ذهن‌های دیوانه و افسارگسیخته‌اند، ذهن‌هایی که هنگام خلق این دنیای ترسناک، اهل احتیاط نیستد و بدون توقف تا ته خط پیش‌ می‌روند، تا خود خود فاجعه! جایی که ورای آن به ذهن مخاطب نیاید، جایی که به مخاطب یک تجربه‌ی کامل و دیوانه‌وار بدهد! مثل قاب آخر خون‌آلود نمایش "بی‌پدر" یا قاب آخر "مشق شب": یک میز شکسته، چند پیکر بی‌جان و یک فاتح ایستاده بر پیکر مغلوب!" یا مثل صحنه‌ی پایان "کشتن گوزن مقدس"، جایی که پدر با چشمان بسته و اسلحه‌ی پر می‌چرخد تا یکی از اعضای خانواده را قربانی کند!‌
4. انتقام :
نظم غریب اولیه با فرارسیدن فاجعه از هم می‌پاشد. و این فروپاشی، کامل نخواهد شد مگر با قربانی شدن یک/چند تن از اعضا! این‌جاست که ایده‌ی "انتقام/قربانی" از راه می‌رسد. در "کشتن گوزن مقدس"، پدر خانواده مرتکب یک خطای پزشکی شده و حالا فرزند آن مردِکشته شده به پدر و خانواده‌اش نزدیک می‌شود که "یا خودت را بکُش یا فرزندانت یکی یکی قربانی می‌شوند". این می‌شود که دو فرزند او یکی از پس دیگری به طور ناگهانی فلج می‌شوند و اعضای بدنشان شروع به از کار افتادن می‌کند. حالا پدر باید دست به یک انتخاب دشوار بزند!
در "مشق‌ شب" هم همین‌گونه است. بلا در شب عید و در سر میز شام سر رسیده است. هیچ کس نمی‌تواند از صندلی بلند شود. بلا قطعی است و یکی باید قربانی شود تا چتر بلا از خانواده برداشته شود و عدالت برقرار شود. این‌جاست که رقابت برای زنده‌ماندن، پرده از روابط آشفته و خصمانه‌‌ی اعضای خانواده و خشم‌ها و نفرت‌های فروخورده‌ی آن‌ها برمی‌دارد. در نهایت، خانواده‌ از هم فرومی‌پاشد، یک شیطان بزرگ مغلوب می‌شود و یک شیطان کوچک کینه‌ورز به جای او می‌نشیند.
ب) چند نکته‌ در مورد "مشق شب":
1. "مشق شب" اگر چه اجرای کاملی نیست، اما به نظرم نمایش بسیار قابل‌توجه و قابل قبولی است و نوید یک کارگردان خوش فکر و خوش‌ذوق را به تئاتر ما می‌دهد. بسیار خرسندم که بعد از یک وقفه‌ی طولانی، "مشق شب" انتخابم برای تماشای تئاتر بود. به نظرم موفقیت گیشه‌ای و رضایت عموم مخاطبان از "لانچر5" و "مشق شب" برای اهالی تئاتر مایه‌ی عبرت بسیار است. امیدوارم اهالی تئاتر متوجه شده باشند که برای جذب مخاطب و نجات پیکر نیمه‌جان تئاتر مملکت، نیازی به به خط کردن اسم‌های پرمدعا و پرفالوورِ بی‌هنر نیست! امیدوارم عزیزان ببینندکه نمایش‌های همین گروه‌های جوان دانشجویی ناآشنا، چگونه دهان به دهان بین مخاطبین تبلیغ می‌شود و اجراهایشان تمدید می‌شود.
2. طور کلی می‌توان گفت نمایش‌نامه خرده‌قصه‌ها و خرده‌موقعیت‌های به ثمر نشسته‌ی کمی دارد و غنای موضوعی یک نمایش بلند یک ساعته را ندارد، در نتیجه در دقایق میانی کم‌جان می‌شود و از ریتم می‌افتد. ایده‌ی مرد سیاه‌پوش ایستاده مقابل میز ایده‌ی خوبی بود، حیف که در موقعیت‌های دیگر نمایش مثل قربانی کردن از او استفاده نشد. ایده‌ی جاده‌ی برف گرفته و همسایه‌ی باربر و شاگرد شیرین‌اش چیزی به موقعیت مرکزی نمایش اضافه نمی‌کند. حتی خود ایده‌ی سفر و چمدان‌ها هم می‌توانست بسیار بیشتر و مؤثرتر در متن و اجرا بیابد. ایده‌ی قربانی کردن برای مخاطب چندان جدی نمی‌شود، در نتیجه از تأثیر قربانی شدن پدر و باقی اعضا (این‌که چرا در صحنه‌ی آخر مادر و دیگر بچه‌ها هم قربانی شدند را نمی‌فهمم!) در قاب نهایی نمایش می‌کاهد. به امید اجراهای درخشان‌تر!
نقدتون رو خیلی دوست داشتم و یاداشتی هم که چند روز قبل بنده نوشتم بنظراتتون نزدیکه و این نزدیکی برام دلچسب بود.
جالبه بدونید در گفتگوی بعد از نمایش با دوستان ما هم به گوزن مقدس لانتیموس رسیدیم
۰۹ مهر ۱۳۹۸
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
جشنواره بین المللی ! تئاتر فجر

نمایش یادداشت های یک دیوانه از کشور آذربایجان در بخش بین الملل شرکت کرده است
این نمایش یک مونولوگ 50 دقیقه ای به زبان ترکی است
این نمایش امشب بدون بالانویس اجرا شد!!
قبل از شروع نمایش نگفتند بالانویس نداریم
بعد از آن هم یک کلام عذرخواهی نکردند
سالن را هم تا خرخره پر کردند که امکان خروج از سالن در هنگام اجرا هم نبود!
عصبانی و کلافه بعد از پایان نمایش به مدیر سالن و یکی از اعضای گروه می گویم ... دیدن ادامه ›› به نظرتان وجود بالانویس برای یک نمایش کلام محور غیر فارسی زبان در بخش بین الملل امری ضروری و بدیهی نیست؟
سر تکان می دهد که حق با شماست. بعد از سانس اول از دفتر جشنواره آمدند پروژکتور سالن را بردند! اعتراضتان را به روابط عمومی جشنواره بگویید!
می گویم وقتی تماشاگر فارسی زبان که ترکی بلد نیست از نمایش شما هیچ چیز نخواهد فهمید چرا اجرا را لغو و پولش را برنگرداندید؟
می گوید لغو اجرا در حوزه اختیارات دبیر جشنواره است! ما تصمیم گیرنده نیستیم!
آقای برهانی مرند! امشب کجا بودید که جواب شاهکار جشنواره یین المللی تان را بدهید؟
کارگردان نامحترم نمایش! شما غم به دلتان راه ندهید! دوستان و مهمانان ترک زبانتان نمایش را خوب فهمیدند و با آن خندیدند و برایش کف زدند! ببخشید که ما که بلیت خریدیم و ترکی بلد نبودیم مزاحم دورهمی تان شدیم!

تازه داعیه ی استاندارد جهانی این جشنواره روهم دارند
چه تاسف بار آقای فتحیان عزیز ... وقتی قراره بیشترین تجربه ی ما مخاطبان دراین جشنواره دیدن آثار خارجی و بین المللی باشه ..
هرسال بدتر از سال قبل میشه ... حالا بروند تمام شهر را تبلیغ کنند وقتی در ابتدای راه مانده اند
۲۹ بهمن ۱۳۹۷
با اجازه جمله ام را اینجا هم کپی می کنم
"نمایشهای خارجی احتمالا شوخی بیش نباشه"
۳۰ بهمن ۱۳۹۷
جناب فتحیان عزیز ما 40 سال است که از کلمه پرطمطراق (بین المللی) سوء استفاده می کنیم. چه جشنواره بین المللی ؟!!!!!! این مائیم که با شرکت خود تنور جشواره ها را گرم می کنیم. و اگر یکبار بعنوان اعتراض در این شعبده بازیها و کارناوالهای دروغین شرکت نکنیم شاید....؟!!!! نمی دانم شاید اتفاقی بیفتدد.
اینها فقط بفکر بیلان و گزارش های سالیانه و هزینه های میلیاردی خود هستند و همین و بس.
۳۰ بهمن ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
مواد لازم برای ساختن فیلم گلدن تایم

1. تعدادی ایده یک خطی جذاب
این ایده ها را خوب ورز داده و برای آن یک یا دو پرده فیلمنامه می نویسیم. وقتی به تقطه ی بحران رسیدیم داستان را رها می کنیم. تازه بدون پرده سوم خیلی باکلاس تر و پست مدرن تر هم هست!
2. یک عدد دوربین همراه سه پایه و یک وسیله نقلیه
دوربین را روی سه پایه گذاشته و یک قاب مدیوم یا واید می بندیم. دوربین را ته اتوبوس یا روی وانت یا روی کاپوت ماشین می گذاریم، دکمه رکورد را می زنیم و می رویم یک چایی می خوریم تا پلان سکانس مان تمام شود. اگر لازم شد دوربین را بلند می کنیم و دنبال شخصیت ها راه می افتیم.
دکوپاژ و داستان گویی با نماها و تقطیع ها سوسول بازی است، همین جوری هم شیک تر است هم دیگر زحمت تدوین نمی خواهد!
3. تعدادی اسم ماه
حالا اول هر اپیزود ... دیدن ادامه ›› اسم یک ماه را می نویسیم از فروردین تا اسفند. این جوری روایت خیلی هوشمندانه و مهندسی شده به نظر می رسد. ترتیب قصه ها و این که کدام ماه برای کدام قصه اصلا اهمیت ندارد و برای آن خودتان را اذیت نکنید!

به شما تبریک می گویم. فیلم خوش ساخت تجربی شما آماده است!
فیلم خوش ساخت تجربی خیلی خوبی بود.
همین حرف ها زمانی در مورد اصغر فرهادی هم وجود داشت.
اصولا هر چیز تازه و تابو شکنی اوایل مورد انتقاد قرار میگیره تا خودش رو جا بندازه
۲۴ بهمن ۱۳۹۷
آقای فتحیان!! من این دو نفر رو مقایسه نکردم دوست عزیز صرفا یک مثال زدم. نابلدی از دید شماست و ساختار شکنی از دید من. سلایق ما نباید برچسب شوند.
۲۴ بهمن ۱۳۹۷
سرکار خانم مقدم میتونم بپرسم چه ساختارشکنی اتفاق افتاده ؟؟ بعد هم چه مثالی زدین اصغر فرهادی واقعا غیر قابل مقایسه هستش
۲۴ بهمن ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
سپاس گزار تلاش مجاهدانه و خالصانه دو بازیگر بزرگوار هستم اما نویسنده خوش ذوق و خلاق متن به نظرم در دو سوم اول متن به بیراهه رفته. این مقدمه و فضاسازی بسیار طولانی گنگ پر دیالوگ و پر اکت اولیه، لذت اکتشاف پایان بندی زیبای نمایش را افزون نمی کند، بلکه مخاطبِ کلفت ها و اتوبوسی به نام هوس نخوانده را بیشتر سردرگم می کند و به نظرم مرز باریکی است بین سردرگمی و کنجکاوی. متن نمایش تا مرز استقلال پیش می رود، اما به نظرم مستقل نیست و ندانستن و نخواندن آن دو نمایشنامه در همراهی مخاطب با نمایش به شدت عامل تاثیرگذاری است، ندانستنش سردرگمی و کلافگی بسیار می آورد!
فرق است بین روایت پیچیدگی و روایتگری پیچیده و به نظرم همین مساله لغزش گاه نویسنده شده است.مساله متن به خودی خود این قدر درونی و چند لایه هست که نیازی به این چنین پیچیده روایت کردن داستان نباشد.
خدا قوت به گروه محترم نمایش
از پایان نمایش در یک کشمکش درونی , مدام در این تقلا هستم که دل به بازی دلنواز بازیگران بسپارم و در دریای وسیع آنها غرق بشوم .. و یا به این نکته و گیر نمایش توجه کنم و این مطلب من را راحت نمیگذارد , و به نوعی It's Killing Me Softly .. یک کشمکش دوار , شاید با تردیدی عظیم .. ولی بی شک همراه با لذتی عجیب ..
۱۴ آبان ۱۳۹۷
خانم رستمی گرامی
اتفاقا حرف من این است که دو سوم اول نمایش به جای برانگیختن کنجکاوی برای آن پایان بندی زیبا، تردید و سردرگمی می آفریند و مخاطب را از جهان نمایش دور می کند. گواه حرفم هم صفحه های روشن گوشی برخی تماشاچیان در این دقایق است. ما چیزی حدود پنجاه دقیقه شاهد اجرای بخش های طولانی ای از این دو نمایشنامه هستیم، در حالی که بخش اعظم جزییات حرکتی و دیالوگی این بخش ها به معنا و استعاره اصلی متن کمکی نمی کند، هدف نشان دادن کشمکش درونی بازیگر با مخلوقات نمایشی اش است که این امر به شکل هدفمند و حساب شده تری می توانست در صحنه های کمتر با زمان محدودتری تصویر شود. با این رویکرد بیشتر لحظات درخشان بازی آقای گرجی، اگرچه شایسته تحسین است اما در راستای خط روایت و هدف متن نیست و به همین خاطر است که بازی های خوب نمایش در کلیت اجرا برایم نسبت به اشکالات متن، وزن کمتری می یابد.
سپاس
۱۴ آبان ۱۳۹۷
جناب حامی باهاتون موافقم، من هم از بازی بازیگران لذت بردم، اما معتقدم برخی واکنش ها به نمایش، انعکاس انرژی بالا و تلاش بی دریغ دوستان بازیگر روی صحنه و حاصل هیجانات پس از پایان اجراست. اگر چه انرژی اجرا آن قدر بالا هست که این واکنش کاملا طبیعی باشد اما ماندن و توقف بر این سطح، خلاف نگاه نقادانه و دقیق است.
سپاس
۱۴ آبان ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
اجرا مهم ترین ضربه را از متن اش می خورد. مشخصا باید از آقای چرمشیر پرسید چرا پیرنگ های اصلی قصه نیمه کاره رها می شوند و چرا نقاط عطف قصه این قدر ناگهانی، بی اثر و بی مقدمه در دهان شخصیت ها گذاشته می شوند؟
یک متن اقتباسی شتاب زده و پرداخت نشده که همان چند ایده خوب رمان را هم به کلی نابود می کند!
جناب دهکردی نازنین باور بفرمایید پنگوئن رمان کورکوف، چیزی بیش از آکساسوار متحرک صحنه ی شماست!
چرمشیر کلا همینه..نمایشنامه هایی که خودشم مینویسه همینه ایده شاهکاره ولی...
ولی به نظرم ارزش یک بار دیدن رو داشت
۱۲ شهریور ۱۳۹۷
همین ایده های تصویری و پیرنگ های داستانی جذاب که بار اجرا را به دوش می کشند هم از رمان آمده اند و گرنه به نظرم دست بردن چرمشیر در شخصیت ها و ماجراها به اجرا کمکی که نمی کند هیچ، تازه بر ابتر و مبهم بودن متن خودش هم می افزاید.
۱۲ شهریور ۱۳۹۷
متاسفانه موافقم!!
۱۳ شهریور ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
اثر بد، بد است، اثر بد تحسین‌شده‌ی زیر سایه‌ی اسم کارگردان و جشنواره آوینیون بدتر!
در ابتدا یادآور می‌شوم که بسیار پیش آمده که سلیقه‌‌مان به نمایشی نخورد و دوستش نداشته‌باشیم، در آن‌جا دلیلی برای عصبانیت نیست. در این متن فقط بحث سلیقه و دوست نداشتن نیست، بحث فرم بد و ادعای بسیار است!
پس به جای گفتن کلیات عالی بودن نمایش و تحسین قلم جادویی آقای کوهستانی، بیایید بی‌واسطه و با جزییات با متن و اجرا مواجه شویم تا ببینم چه دیده‌ایم! از شخصیت‌ها و روابط‌شان شروع کنیم. یک مرد نقاش داریم، یک خانم ناظم، مادر برتیبا و خود برتیبا.
۱. مرد نقاش گویا بیکار شده، همسرش پیشنهاد داده که در مدرسه ساعتی به بچه‌ها نقاشی درس دهد و روی دیوار‌های مدرسه‌ را نقاشی هنری بکشد. ماجرای دیوار نوشته‌ها چپیست؟ قرار است از دو جمله‌‌ی نصفه و یک نقاشی ناتمام یک خانواده‌ی سه نفره و چالش‌های مرد و زن بر سرآن، چه مطلب مهمی را بفهمیم؟نقد سیاست‌های شعارزده‌ و متکثر نظام آموزشی و پرورشی؟ دیواره‌های پوسیده‌ی تربیت نسلی که هر کس به سلیقه‌ی خودش روی آن یادگاری می‌نویسد؟ این‌ها نمادهای شاعرانه‌ و حرف‌های بزرگ قشنگی‌است ، اما نمایش این‌ها را ابدا نمی سازد!
۲. از اولین گقت و گوهای مرد و زن می‌فهمیم که مشکلی بین آن‌هاست. چه مشکلی؟ چیزی که تا پایان هم نمی‌فهمیم. زن به او اشاره های نستبا صریحی راجع به بارداری می‌دهد، مرد می‌گوید بچه نمی‌خواهد و می‌رود. چند ماه دیگر زن باردار است و مرد برمی‌گردد. این اصلا چرا رفت و مهم‌تر از آن‌ چه چیزی باعث شد برگردد؟ بچه؟ این را که زن تلویحا ... دیدن ادامه ›› قبل از رفتن به او گفته بود. دلش به حال زن باردارش سوخته؟ پس مسایلی اساسی که با هم داشتند که باعث شد مرد بگوید : ( می‌خوام جایی برم که تو نباشی) چه می‌شود؟
۳. مرد، معلم محبوب بچه‌هاست و دوستش دارند. یک‌بار چند بچه را قلمدوش گرفته و موجب شکایت والدین شده. اشاراتی به ارتباط ویژه‌ی او با برتیبا هم می‌شود. چیزی که قرار است ستون فقرات داستان باشد، اما جز چند روایتی که از زبان شخصیت‌ها می‌شنویم و مقداری حدس و گمان از کیفیت این رابطه که سرانجام به جواب مشخصی هم نمیرسند، چیزی از آن می‌دانیم. ظن سوء استفاده‌ی جنسی در ما تقویت می‌شود اما گواه مؤیدی در این باره نداریم. گمان دیگر خیال‌بافی‌های کودکانه‌ی دختر است با اولین مردی که –غیر از پدر- در زندگی اش دیده. این ظن محکمتری‌است که البته صریحا تأیید نمی‌شود. خب نویسنده می‌خواسته با این قصه‌ی بی‌پایان چه کند؟ به طور مثال آسیب شناسی کند که چرا ناظم، خلاف مقررات معلم مرد آورده برای دخترها که دخترها عاشقش بشوند؟ دانش‌آموزان دختری که در رفت و آمد های خانوادگی، مردان مهربان بسیاری را می‌بینند که به آن‌ها محبت خالصانه دارند، چرا باید عاشق یک معلم تقریبا چهل ساله‌ی بی‌مو که فقط هفته‌ای دوساعت با او کلاس دارند شوند؟ او می‌خواهد با این پیرنگ دور از منطق چه مسأله‌ای را نشانه برود و چه به گوید؟ استخدام مربی مرد خلاف قانون؟ محبت و توجه ناکافی والدین در خانه؟ رفتار کنترل نشده‌ی معلم مرد در ارتباط با بچه‌ها؟ اولی که آن‌قدر مسأله مهمی نیست که بخواهیم به عنوان مسأله‌ی اساسی متن بشناسیمش. در مورد رفتار والدین و معلم در نمایش چه داریم؟ از خانه‌ی برتیبا چه می‌شنویم؟ مادر بیش از نیمی از نمایش روی صحنه و در گفت و گو با نقاش و ناظم است، اما ما درباره‌ی کیفیت رابطه‌ی والدین با برتیبا که می‌تواند باعث این مسأله باشد تقریبا هیچ نمی‌دانیم جز این که شهریور ماه به دریافت شهریه معترض است و آبان ماه پول پرداخت شهریه را ندارند، دی ماه برای اتهام زنی به مرد می‌آید و اریبهشت ماه ملتمسانه می‌خواهد که مرد دخترش را ببیند! در مورد معلم جز ماجرای قلم‌دوش کردن بچه‌ها و یک‌بار گریه سر کلاس و چند نقاشی‌های دیواری ناتمام و نافرجام چه می‌دانیم؟ جز انکارهای صریح مرد و کشمکش مصنوعی با مادر برتیبا هیچ! ستون فقرات قصه‌ی بی‌تابستان، اصلا شروع نمی‌شود که به بخواهد تمام شود!
۴. این که نویسنده، داستانش را در ۹ ماه روایت کرده و برای هر کدام اسمی گذاشته و با اشاره به سه‌ماه تعطیلی، اسمش نمایش را گذاشته بی‌تابستان، ایده‌ی خوبی‌ است، اما در این‌جا ابتر و بی‌معنی است. قرار است هر ماه نماد یک مرحله باشند و به پیش‌برد روایت داستان کمک کنند؟ قبل از مهر. مسأله‌ی ثبت نام است و خطابه‌ای طولانی درباره‌ی قانون عدم پرداخت شهریه به مدارس دولتی و پول‌هایی که برخلاف قانون و به اسم کمک از والدین گرفته می‌شود و رقابت نابرابر دانش آموزان در نظام آموزشی کشور می‌شنویم، کاملا رو و عیان بدون ذره‌ای نمایشی کردن آن.
مهر سال تحصیلی آغاز می‌شود، آبان والدین برتیبا پول ندارند، آذر دیوار را سفید می‌کنند و دی هوا آلوده و مدرسه تعطیل است و در زمستان دختر عاشق می‌شود و اولین برف می‌بارد تا این که در اردیبهشت دختر دارد می‌میرد و بیمار است و نزدیک امتحانات. خرداد مرد و زن و مادر روی چرخ و فلک نشسته‌اند و مرد درخواست همراهی و دیدار با دختر در مسافرت تابستان‌شان را رد می‌کند.
چه پیش‌رفت و نظم و منطقی در این روایت‌ نه ماهه هست؟ شخصیت‌ها و روابطشان در این نه ماه چه قدر برای ما پرورده می‌شوند؟ چه تغییر معناداری در این نه ماه تدریجا می‌بینیم؟ منظورم از تغییر، آمدن زمین به آسمان نیست. منظورم تغییرات کوچک معنادار در دنیای کوچک همین سه چهار نفر داستان است. دریغ از یک تغییر معنادار! اگر این نه ماه می‌شد شش ماه چه ضربه‌ای به روایت می‌خورد؟هیچی!!
۵. اما مسأله‌ی استفاده از تکنیک و ابزار. برخورد کارگردان با ابزارها و تکنیک‌های متعددی که در این نمایش از آن استفاده کرده، [در مقام تمثیل و فهماندن منظورم‌] یادآور کودکی است که برایش اسباب بازی جدید خریده‌اند و به طریق آزمایشی دارد با آن بازی می‌کند. این دستگاه‌های باران و برف و دورساز و این ویدیو موشن‌ها‌ی چشم‌نواز چه کمکی به روایت می‌کنند؟ اگر نبودند چه می‌شد؟ اگر جای باران پاییز و برف زمستان و آلودگی اواخر پاییز، مخاطب تخیل این‌ها را می‌کرد، آیا ضربه مهمی به ساختار اثر می‌خورد؟ به نظرم نه. آن ویدیو موشن‌های دیوار مدرسه در خدمت روایت است اما چنانچه در شماره‌ی یک گفتم، معنا نمی‌سازد، پس ابتر خواهد بود. آن دوربین و پروژکتور دو سه جا استفاده می‌شوند: در کشمکش های مرد و مادر و مهم تر از همه در صحنه‌ی پایانی سه نفر روی جرخ و فلک. در این صحنه‌های کشمکش، به نظرم چیز اضافه‌ای به تنش مصتوعی میان این دو اضافه نمی‌کنند. اما در صحنه‌ی چرخ و فلک یک صحنه‌ی عجیب داریم: مادر دارد روی چرخ فلک با مرد و زن صحبت می‌کند که به یک‌باره پروژکتور تصویر برتیبا را به ما نشان می‌دهد و از این پس مادر ایفاگر نقش برتیبا می‌شود و دیالوگ می‌گوید و دختر در فیلم لب می‌زند! بعد تصویر ضبط شده‌ی این سه نفر را با لباس دیگر به ما نشان می‌دهد و نمایش تمام می‌شود! این‌ها یعنی چه؟ این‌ها دارای یک معنا در داستان است یا قرار است صرفا شاهد استفاده‌ از این ابزار در طول نمایش بوده باشیم؟ مادر چرا به یک‌باره ایفاگر نقش دختر می‌شود؟ چه توجیه و منطق روایی‌ای دارد؟ برای من تماشاگر این تصور را به وجود آورد که مادر به مرد احساس مشابه دخترش را دارد و او هم عاشق اوست! حدسی که به نظرم بی‌ربط است اما خود کارگردان مصرانه به ما می‌دهد. آن نمای آخر پروژکتور چه معنایی دارد؟ نمی‌دانم! آن گل رها شده روی چرخ و فلک خالی چیست؟ نمادی از عشق سرکوب‌شده‌ی لگدمال شده؟!‌ بگذریم!

اگر دوست داران نمایش پاسخ/مطلبی بر این نکاتی که عرض کردم دارند با گوش شنوا پذیرا هستم.
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
تکنسین رستگار نمی‌شود!
دستگاه دودساز، دستگاه برف‌ساز، دستگاه باران ساز، پروژکتور، دوربین، ویدیو آرت، ویدیو موشن، چرخ و فلک، آبخوری، نقد نظام آموزشی، فرزندآوری، چالش‌های زناشویی، نقش والدین و معلمان در تربیت کودکان، عشق‌‌های ممنوعه‌ و سرکوب شده و سایر سیاهه‌ی بلندبالای تکنیک‌ها و ادوات و مضامین بی‌تابستان، بدون قصه، بدون گره داستانی، بدون کشمکش، بدون درام، هیچ خواهد بود، یک هیچ مطلق!
پاسخ متن/اجرا به این پرسش ها بسیار در فهم جهان اثر راهگشا خواهد بود:
1.چرا زوج فرانسوی سکوت را برمی گزینند؟ و چرا گستره سکوت روابط آن دو را هم در بر می گیرد؟
2.چه چیزی سکوت از سر تسلیم و انفعال را از سکوت هنرمندانه و زیبا جدا می کند؟ مرز انفعال و کنش وری خاموش چیست؟
3. و این که این سکوت از کجا می آید و عامل نجات بخش چیست؟
پاسخ ها را از خود متن/ اجرا باید بیابیم.
1. دولت فرانسه تسلیم می شود، آلمانی ها پا به خاک فرانسه می گذارند و افسران شان را راهی منازل فرانسوی ها می کنند. واکنش اول می تواند طغیان باشد: راه ندادن افسر به خانه، مقابله کلامی و عملی با زیاده گویی و زیاده خواهی های افسر. نتیجه عملی چیست؟ زندانی شدن، مرگ و دوری از دیگری، اگر چه رضایت خاطر فرد از عامل بودن را هم به همراه دارد. حالا ببینیم انتخاب این زوج چیست؟ سکوت و نادیده گرفتن. تداوم زندگی روزمره در سکوت و زایندگی در خاموشی. دو نفره زیستن در یک جمع سه نفره. نادیده گرفته شدن، حتی افسر معتقد و خوش سخن و پرحوصله ی نازی ها را هم به ستوه می آورد. عدم دریافت پاسخ حتی کلام برّنده او را ... دیدن ادامه ›› هم می بُرَد.
2. پاسخ به نظرم، ایستادن سر اصول و خطوط قرمز است. خانواده و رابطه زناشویی و حفظ حریم آن یکی از اصول است. مرد گفتار نامحترمانه افسر به زن را تاب می آورد، زن، قدم زدن صبحگاهی با افسر را تاب می آورد، اما ورود به حریم زناشویی را نه. پرده های بلند سفید- جز در شب مستی افسر - تا هنگام حضور افسر بسته می ماند و با رفتن/مرگ او کنار می رود. کلید اتاق خواب در جیب افسر است اما دیوار سکوت بلندتر و ضخیم تر از آنست که او بتواند به آن ورود کند.
اصل دیگر همراه نشدن با دشمن است. حال که توان/ امکان مقابله با دشمن نیست، لااقل می توان با او هم کلام و هم راه نشد. دست ندادن مرد با افسر آلمانی در هنگام خداحافظی ، جلوه ی تمام پای بندی به این اصل است.
اگر چه به نظرم این تداوم زندگی- یعنی همان ایده دو نفره زیستن در یک جمع سه نفره - می توانست با جزییات و مصادیق بیشتر و متنوع تر _که حامل نوعی کنش وری و حفظ و حراست از باورها و داشته های فرهنگی و دینی این زوج باشد - هم پرداخت شود.
3. در این جا به نظرم متن/اجرا دچار ابهام/ لکنت است.
آیا عظمت فرهنگ و هنر فرانسه یا به تعبیر خانم ثانی ،کشف دگرگونه هنر و شاعرانگی هنر ، عامل پیروزی بخش است؟ نشانه هایش در متن کمرنگ و کم اثر است.
آیا فروریختن نظام باورهای شخصی افسر آلمانی پس از بازگشت از پاریس و مواجهه وی با حقیقت اشغال نظامی پاریس در نگاه حکومت نازی و آن انتخاب دور از انتظار پایانی اش، نقش آفرین اساسی ست؟
آیا این قدرت ویرانگر سکوت و نادیده گرفته شدن است که نجات بخش و راهگشاست؟ درخشندگی تابلوی انتهای سالن در پایان اجرا گواه این فرض است: زنی با دست زیر چانه و نگاهی نافذ و خیره.
شاید پاسخ همه موارد باشد اما این از قدرت تاثیرگذاری ایده ناظر متن بر مخاطب می کاهد.
در رابطه با گزینه دو که اشاره کرده بودید در جایی افسر از خانم میخواهد لباس قهوه ای نپوشد و پیشنهاد شاید زرشکی! , و تا پایان داستان تقریبا ما خانم رو با لباس زرشکی میبینیم ,
صورت عمل خانم و آقا یکسان است " سکوت "ولی از انجا که دیالوگ پشت پردی ای هم بین آن دو صورت نمیگیرد ما از احساسات و درون زن و مرد بیخبریم, من شخصیت زن را کمتر مبارز دیدم و بیشتر حس دلسوزی, شاید بنوعی , و کم و بیش ناشناخته ای آلمانی و تا حدودی احساساتی که به حریم خانه امده .
و علاوه بر تحلیل زیبای شما نکته ای هم در مورد افسر آلمانی , مهم نیست شما با چه نیتی قدم در راه جنگ میگذارید, حقیقت تلخ جنگ ورای تصورات سربازان پیاده صفحه شطرنج است .
۱۵ مرداد ۱۳۹۷
آقای فتحیان عزیز ، به نظر من برای شماره ی 3 مطلبتون ، "سکوت" یک وضعیت ست .. در قبال بحرانی که در ظاهر ، شکست و تسلیم را تداعی می کند . وهمانطور که در صحبتهای افسر آلمانی بود، وقتی حکومت فرانسه، کشور را تسلیم نازی ها می کند، برای رفع ابهام ِاستیصال یا انتخاب ، نیازمند کنشی فعالانه ست نه انفعال...و سکوت کنشی سیاسی و مبارزاتی ست ...
و در طول نمایش می بینیم که بااشاره های مستقیم افسرنازی ،چقدر این روش موثربوده و درعین ِاینکه عاری از خشونت ست اما پیروزمندست .
درعین حالی که شخصا اعتقاد دارم "سکوت" نوعی دیالوگ ست ... به شکلی دیگر .. گاها رساتر ازهر سخنی و موثرتر از گفتمانی .. سکوت، هنر وعشق، دراین نمایش مسیرهای فعالانه ی مبارزه علیه خشونت ،تجاوز و جنگ ست ... هرسه در یک وحدت ِتاثیرگذار نهایت وضعیت بحرانی را مغلوبه می کند .
به نظرم نویسنده برای انتخاب چنین وضعیتی هوشمندی بسیاری داشته است .
۱۵ مرداد ۱۳۹۷
سرکار خانم ثانی
از نکات دقیق و راهگشایی که برای پرسش سوم آوردید بسیار سپاسگزارم.
جناب حامی
در مورد زن با شما موافقم، او در کنار ایستادن پای اصول، نگرش انسانی به افسر آلمانی دارد. توضیحی که درباره ی افسر آلمانی دادید هم کاملا منطبق با نشانه های اجراست: صحنه شطرنج بازی پایانی، صفحه چیده شده، صدای شلیک و حذف سرباز از صفحه شطرنج.
سپاس از شما
۱۵ مرداد ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

" با او که حرف می زدی به نظر می‌رسید به دوردست‌ها نگاه می‌کند، انگار دارد به چیز دیگری گوش می‌کند. تو از حرف زدن دست کشیدی، ناامید شدی. بعد از سکوتی طولانی، به ماجرایی خاتمه دادی که دیگر به آن باور نداشتی. سکوت، مرگ است."

در نسبت با فیلم ملویل، اقتباس رضا گوران از متن اصلی، تند و تیزتر است. گوران با تغییراتی که در شخصیت‌ها، نسبت‌ها، کنش‌ها و گفت‌و گو‌ها اعمال کرده ، به عناصر متن، رنگ و شدت بخشیده‌است. خاموشی دریای گوران/دهقان ، غرش‌های هراسناک سحرگاهی امواج است و کلام گاه برّنده و گاه مستأصل حقیقت دوست، به موج خروشانی می‌ماند که چند متر به مانده به ساحل از حرکت باز می‌ایستد. بازی سکوت آرا و اسدی، آن تکه‌ی سنگ صیقل خورده‌ای است که سرانجام به ساحل رسیده‌است، تیزتر و بّرنده تر از قبل.
البته به نظرم اجرای اسدی و آرا، ظرافت لازم را ندارد و محدود به تکرار چند واکنش ساده می‌شود. سکوت، نبود کلام است نه نبود کنش. در جاهایی از متن، نشانه‌ های خوبی از کنش وری مرد و زن قصه می‌بینیم، از جمله شطرنج بازی صحنه‌ی پایانی و مسأله ی بارداری زن. اما متاسفانه این نشانه‌های کنش‌وری در طول متن جریان ندارد. چند واکنش زن به افسر آلمانی را هم نمی‌فهمم: لبخند او و تعویض روپوش بعد از گفتار عاشقانه افسر.

سپاس و خداقوت
چقدر همنظر و موافقم با تحلیل و صحبتهای شما.
و این جمله ی کلیدیتون که سکوت نبود کلامه نه فقدان کنش.
۱۵ مرداد ۱۳۹۷
آقای فتحیان من هم دلیل آن دو واکنش زن به افسر آلمانی را متوجه نشدم....مخصوصا لبخند!
۱۵ مرداد ۱۳۹۷
خانم ثانی گرامی
همان طور که عرض کردم اجرای آقای آرا و خانم اسدی مطابق آن چیزی است که در متن آمده و کارگردان از آن ها خواسته. و پذیرش این چالش توسط آقای آرا - که بهره مندی پررنگ از صدا و اکت از شاخصه های بازی ایشان است - و خانم اسدی - که در ایفای نقش های پرتحرک و پرگو موفق عمل کرده اند- ریسک بزرگی بوده که تلاش هایشان کاملا محسوس و قابل تقدیر است. مساله من متنی است که این دایره کنش ها و واکنش ها را توسعه نمی دهد.
در مورد واکنش های زن هم زاویه دید قابل توجهی را مطرح کردید
سپاس از شما
۱۵ مرداد ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
نوع انتخاب های جناب پیروزفر در موسیقی، دکور، میزانسن ها و بازی ها یادآور کمدی رمانتیک های کلاسیک آمریکایی ست و این نگرش اجرایی هوشمندانه به متن پرمغز و شیرین مروژک، به مخاطب این اجازه را می دهد که با چالش های متن همراه شود و در این باره بیشتر بیندیشد.
یک اجرای دل نشین ، استاندارد و حساب شده دیگر از جناب پارسا پیروزفر و یک رضا بهبودی درخشان که مثل همیشه روی صحنه آقایی می کند.
خدا قوت به گروه نمایش
برای من این اجرا سه فصل دارد:
1. فصل اول، تنبلی ست. ایده‌ی یار قرین آبلوموف، بسیار خوب و شیرین و پیش‌برنده است. گاهی حدیث نفس آبلوموف است گاهی همچون آغوش باز یک بالش نرم، پذیرای تن آسوده طلب آبلوموف. این تپل دوست داشتنی به درآوردن تم تنبلی و ملال مورد نظر متن بسیار کمک کرده.
امّا مشکل اساسی اجرا از همین آغاز خودش را نشان می دهد: شخصیت‌های فرعی بی‌ربط و بد فهمیده شده ای که روی صحنه می ‌روند و می‌آیند و هیچ نمی‌کنند. غیر از تارانتی‌یف که یک نقش پیش‌برنده در قصه دارد، آن دو نفر دیگر که مدام می روند و می‌آیند در روایت متن اقتباسی حاضر دقیقا چه می‌کنند و چه نقشی دارند؟ این شمایل شکنجه گر وحشی خو برای تارانتی‌یف چه توجیهی دارد؟ تارانتی‌اف در رمان گنچارف یک مرد در ظاهر مودب و موجه است که البته بسیار طماع و آب زیرکاه و کلاه بردار هم هست و البته این‌ خصایص رذیله در گفتار و رفتار ظاهری‌ و مواجهه نخستین ابدا قابل تشخیص نیست.
این فصل که قرار است ما را با دنیای ملال‌انگیز آبلوموف آشنا کند، با یک پیش فصل شبه کابوس آغاز می‌شود و با یک مقدمه‌ی خوب ادامه می‌یابد و سرانجام انقدر رفت و آمد بی معنی زاخار و تارانتیف و آن دوتای دیگر ادامه می‌یابد که از نفس افتاده و تباه شده به پایان می‌رسد.
2. فصل دوم قرار است فصل عشق آبلوموف و آلگا باشد که بسیار شتاب زده، ناسنجیده، خام دستانه روایت شده است .سیر روابط الگا و آبلوموف یکی از زیباترین و تکان‌دهنده ترین قسمت های رمان گنچارف است، خصوصا صحنه‌ی اتمام حجت الگای در بستر و ابراز ناتوانی آبلوموف ‌بی‌چاره و پایان رابطه ی این دو که بسیار تراژیک است و یکی از کلید‌های ... دیدن ادامه ›› فهم شخصیت آبلوموف. از سوی دیگر در همین مقطع زمانی، تلاش‌های برادرگونه و دلسوزانه شولتز آلمانی برای خروج آبلوموف از این وضعیت را شاهد هستیم که بسیار تأثیرگذار از کار درآمده است. امّا این جا با چه طرفیم؟ یک عدد عروسک سفید زیبا که مدام آبلوموف را صدا می‌زند و این‌ور و آن ور می‌رود که الگای قصه ماست و یک عدد مرد مغرور ادا اطواری با تیک‌ها و حرکات اضافه و اعصاب خرد کن که شولتز قصه‌ماست. آن بانوی فهمیده مهربان، این‌جا چیزی بیش از یک عروسک کوکی بی‌اثر نیست و آن دوست مهربان و دلسوز ، این‌جا چیزی بیش از یک ربات مغرور دوست نداشتنی نیست.
فقط یک جا در صحنه‌ی خداحافظی الگا و آبلوموف، آن نمایش در زمینه‌ی یار قرین آبلوموف (همان تپل مو زرد) و الگا خوب، معنادار و چشم‌نواز از کارآمده است.
3. و می‌رسیم به فصل کوتاه پایانی که روایت‌گر مرگ آبلوموف است. در این قسمت وضع بدتر هم می‌شود. آبلوموف غصه دار و ناراحت، به یک باره دست روی قلبش می‌گذارد، زاخار پارچه سیاه بر او می‌کشد و شولتز و دیگران زمزمه می‌کنند که: تو خیلی وقته که مردی!
این را مقایسه کنید با صحنه ما قبل پایانی تأثیر گذار دیدار آخر شولتز با آبلوموف بیمار در بستر، در حالی که آمده‌اند آبلوموف را با خود ببرند و الگا هم بیرون، در کالسکه نشسته است. گفت و گوی زیبای آبلوموف و شولتز و غم و حسرت سنگین شولتز پس از خروج از خانه ...
و شخصیت آگافیا، زن مردد و کم اعتماد به نفس و خوش قلب رمان که این‌جا به یک زن کودن شبیه جادوگران کارتون‌های کودکان تبدیل شده‌است ...


و چند نکته:
1. دلیل انتخاب این بازی های پر اکت و ادا و بزرگ‌نمایانه‌ی فانتزی طور برای همه ‌ی شخصیت‌های داستان و در همه‌ی لحظات اجرا برایم قابل فهم نیست. نیمه‌ی نخست ماجرا ، لحظات کمیک خوبی دارد، اما از نیمه‌ی دوم تغییر لحن می‌دهد و به یک روایت تراژیک تکان‌دهنده و اشک آور تبدیل می‌شود. این سبک بازی‌ها برای لحن نیمه‌ی دوم روایت چه توجیه فرمی و تکنیکی می‌تواند داشته باشد و چه معنا و لحن تراژیکی را می‌رساند؟
2. متن اقتباسی، بعضا دیالوگ‌ها و لحظات خوبی می‌آفریند، اما در مجموع یک اقتباس شکست خورده و سطحی است. فروکاستن آبلوموفیسم به تنبلی و رخوت و سستی بدنی، خطای بزرگ متن و اجرای حاضر است. علاوه بر آن بازنمایی واژگون شخصیت‌های فرعی که ناشی از بدفهمی کارگردان و نویسنده از متن گنچاروف است و حاصلش تعدادی شخصیت فرعی بی‌‌ربط و پرداخت نشده‌ی کاریکاتوری است، اجرا را تا مرز سقوط پیش می‌برد، منتها اجرای بسیار خوب پیام دهکردی و طراحی صحنه‌ی کارآمد و زیبا و چند ایده ی کارگردانی قابل توجه، کمی اثر را از پرتگاه دور می‌کند!

به امید تماشای آثار قابل دفاع و قابل توجه از این گروه جوان و البته حضور بیشتر پیام دهکردی نازنین بر صحنه‌ی تئاتر
دو دل بودم ببینم یا نه؟ ... نمی‌بینم تا آبلوموفی که خونده بودم ازم ندزدن حتی اگه وسوسه تعریف سایر دوستان از بازی دهکردی تو دلم پررنگ‌تر هم شده باشه... ممنون که چراغ انداختید جلو پام.
۰۲ خرداد ۱۳۹۷
با وجود اینکه با تک تک جملات انتقادی آقای فتحیان در نقد نمایش موافق و همسو هستم متانت و سعه صدر آقای بهادری راد نیز بسیار ستودنی است،
۰۳ خرداد ۱۳۹۷
جناب محمودیان کاملا درست میفرمایید
تعداد صاحبان اثری که بی واسطه با مخاطب ارتباط برقرار می کنند و پذیرای نظرات مخاطبان اثرشان هستند متاسفانه زیاد نیست و منش ایشان هم بسیار پسندیده بود .
۰۴ خرداد ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
ناباورانه و بهت زده به دیالوگ پایانی آقای دادگر ، آمدن موسیقی و فرارسیدن رورانس نگاه می کنم ؛ تحمل این پنجاه و پنج دقیقه ای که بر صحنه گذاشت ، برایم تجربه ی آزار دهنده ای است : یک هیچ مطلق .
نمایش حتی به اندازه یک نیم خط داستان نمی گوید ، حتی به اندازه ی یک لحظه نمی تواند حس و فضا بیافریند ، این دود و نور و افکت صدای تفنگ و جملات به ظاهر فلسفی بی معنا ابدا فضای کابوس وار وهم آلود نمی سازد، بازی ها بسیار بد است و متاسفانه یکی از بدترین بازی ها برای خود آقای دادگر است ، این مقدار نابلدی و آشفتگی از کارگردانی که نمایش بسیار خوب ادیسه و نمایش خوب کالون را از او دیده ام را نمی توانم باور کنم !
بسیار متاسفیم که نتوانستیم نظرتان را جلب کنیم. سپاس از اینکه نظرتان را با ما در میان گذاشتید.
۲۴ بهمن ۱۳۹۶
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
کوررنگی برای من شبیه یک کاش است ....
متن خوب است ، سرپاست ، لحظه های خوب دارد ، فضاها رو خوب درآورده اما توی جاهای مهم متن کم آورده ، کم دارد ! مثل دونده ی ماراتنی که تا نزدیکی های خط پایان اومده و بعد به نفس نفس افتاده و دستش به ربان پایان نرسیده!
لذت گذر از خط پایان به محکم پاره شدن ربان با چشمان بسته و آغوش باز است، نویسنده آمده ، آمده ، آمده تا حوالی پایان و درست جایی که باید بی رحم ربان را می درید ، دست کشیده ؛ ضربات مهم را یواشکی زده ، نوازشی زده ، تفریحی زده ؛ صدای چک نویسنده ، صدای پاره شدن ربان باید گوش مخاطب را پاره کند !


پ.ن 1 : از این جنس متون پیش از این p2 و گفت و گوی برجای ماندگان را دیده بودم ، از گفت و گو بسیار جلوتر است اما به خاطر ترسو بودنش به p2 می بازد !
پ.ن 2 : عباس جمالی امشب مرا یاد متن خوبش در p2 و ضحاک خوبترش انداخت . دست خوش به آقای دوانی برای این طراحی صحنه درخشان ! و اما آقای پاکراه کاش دستت نمی لرزید و نفست به شماره نمی افتاد ....
درود جناب فتحیان
اما به نظرم سکانس آخر و توافق دو کاراکتر با همدیگر با وجود تفاوت در گرایشات سیاسی چک سنگینی بود که به مخاطب میزد یا دقیقتر بگم برا من این گونه بود . یه جورایی سیاست هم دچار کوررنگی شد و این دو طیف رقیب و پوشالی رو در خدمت هم و در یک طیف قرار داد .
۲۳ دی ۱۳۹۶
ارادتمندم ...سپاس از شما و نظرات خوبتان
۲۳ دی ۱۳۹۶
بله جناب فتحیان واقعا اگر کارگردانی به عهده فردی مجزا از نویسنده بود کار وسعت بیشتری می توانست پیدا کند . امیدوارم خانم ثانی نوشته شان را هم زودتر به اشتراک بگذارند .
۲۳ دی ۱۳۹۶
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

1.https://www.aparat.com/v/HaFMd
بخش اول گفت وگوی امیر پوریا با کیانوش عیاری در برنامه‌ی آپاراتچی است: بسیار راهگشا و شنیدنی

2. کیانوش عیاری ، چهره ی ویژه و مهجور سینمای ایران است. فیلمساز موی سپید کاربلدی که در شاه راه اصلی سینمای ایران حرکت نمی کند ، نگاه و ایده‌های ویژه ی خود را دارد و به حق خودش در این سینما نرسیده است .
قاب‌ های دوربینش ساده است ، حرکات دوربین‌اش ساده است، تصاویرش موسیقی و افکت پرحجمی ندارند، بازی‌گرهایش اسامی پرآوازه‌ای نیستند ، به تعبیر خودش در پی یک چیز است : حذف عنصر نمایش از پرده‌ی سینما ! از خودش به عنوان کارگردان کم می‌کند ، از بازیگرانش و فیلمبردارش هم ! حذف خود برای ترسیم لحظه‌ی پیش‌رو . عیاری استاد درآوردن فضاست: ترسیم عینیت لحظه‌ی ... دیدن ادامه ›› پیش رو.
نگاه عیاری به بازیگری هم نگاه ویژه ای است ، در این نوع فیلمسازی ، تکنیک به کار بازیگر جلوی دوربین عیاری نمی آید، برای او جنس بازی کسی مثل مهران رجبی ، مطلوب است، چیزی که عیاری به دنبال‌ آن است، به تعبیر خود او ، خلوص بازیگری است.

3. بیدار شو آرزو ، فیلم بسیار تلخ و تأثیرگذاری است ، این مورد مرهون فضاسازی بی نظیر عیاری است. فیلمساز ، روی پرده پیش چشم ما فضای هولناک بم پس از زمین لرزه را عینیت می‌بخشد.حادثه و فاجعه آن قدر عظیم است که نیازی به درام پردازی و کار ویژه ای نیست ؛ همین که عیاری ، این چنین عریان ، فضای بمِ هولناک آن روزها را ترسیم کند برای از پای درآوردن مخاطب کافی است، عیاری به دام احساسات گرایی نمی‌افتد ، به دنبال به راه انداختن مجلس عزا و اشک هم نیست ، اما به خوبی توانسته بیننده را در فضای بم سال 83 غرق می‌کند و او را با خود همراه کند .
خود را برای تحمل یک تجربه‌ی آزارنده و البته ناب آماده کنید!
من خلاصه‌اش رو تو سینماتیکت خوندم زدم زیر گریه!دیدن خودش قطعاً کار من نیست!!
۱۲ دی ۱۳۹۶
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
بسکتبال بازی لشگر خون‌آشام ها در بلوک بی خورشید !

1.فیلم می‌تواند سورئال باشد، فانتزی باشد، آخرالزمانی باشد ، خوش‌آشامانه باشد، وحشتناک باشد ، اما در همه موارد باید منطق داشته باشد ، منطبق بر استانداردهای خود باشد. وقتی می گویم منطق ، منظورم ، انطباق با امر واقع نیست ، منظور این است که با جهان قواعدی که فیلمساز درست می‌کند بخواند و درآن قابل توجیه و تبیین باشد.
2. فیلم هجوم چه جور فیلمی است؟ پاسخش را خود آقای مکری به ما داده است : " هجوم ترکیبی از دنیاهای سینمایی مورد علاقه‌‌ام است . ترکیبی که جهان پیچیده‌ای را ساخته و امیدم به این‌ست که این جهان برای تماشاگر ، سخت و غیر قابل نفوذ نباشد."
بر این مبنا فیلم می‌کوشد مؤلفه‌های سوررئالیسم را در خود داشته باشد و فضای سورئال خلق کند .
می‌کوشد قدری از ژانر وحشت و گونه‌ی فیلم‌های خون‌آشام/زامبی را هم در فیلم بیاورد ، شخصیت خون‌آشامی که از آن جنسیت زدایی می‌شود ، دارای کاریزما و اندیشه‌‌ی رهبری است و حال گویا به قتل هم رسیده، برای مکری بسیار وسوسه ... دیدن ادامه ›› انگیز است.
در این میان مولفه‌های ژانر جنایی- پلیسی هم سر برمی کشد ، قتلی رخ داده ، سه کارآگاه پلیس برای بازسازی صحنه‌ی‌قتل به میان شاهدان و متهم می‌آید که موقعیت مرکزی فیلم قرار بوده باشد .
کار به این جا هم ختم نمی‌شود ، آقای مکری ، جهان بی خورشید و تاریک و محصور و بیماری همه گیر را دست‌مایه قرار داده ، یک موقعیت آخر‌الزمانی!
3. برآیند همه‌ی این ایده ها و التقاط ژانر ها و فضاها چیست ؟ بن بست !
فضای سوررئال فیلم ، چیزی بیش از فضاهای تو درتو ، غبارآلود و آکنده از دودهای رنگارنگ به ما نمی‌دهد. ایده ی چمدان جادویی پرورش نمی‌یابد و جز چند استفاده دراماتیک از آن در رابطه‌ی علی با سامان/نگار و در پایان بندی فیلم ، چیزی از آن نمی دانیم و نمی بینیم !
بخش مهمی از تأثیر گذاری ژانر وحشت به اجرای خوب و استاندارد و ارضای هیجان جویی مخاطب بازمی گردد. شنیدن صدای شیشه‌ای که قلپ قلپ مثل آب رودخانه ، از گلوی بریده‌شده مقتول پر می‌شود بیشتر شبیه یک شوخی‌ست ! از خون‌آشامی چه می‌بینیم ؟ چند شیشه‌ی دو لیتری و سه لیتری خالی که نگار سفارش می‌دهد علی برایش پر کند !
4. ابهام در جنیست نگار / سامان ایده‌خوبی ست که نویسنده از آن در جهت عمق بخشیدن به رابطه‌ی علی با نگار/سامان استفاده می‌کند ، اما در اجرا درنیامده است . نقاب کردن کلاه و دوبله‌صدا ، تعلیق درست نکرده ، تردید آفریده و مخاطب را از ایده دور می‌کند .
سامان از لشگر خون‌آشام ها سخن می‌گوید ، پشت یک در ، در چند فاصله ی چند صد متری از جایی که دارند صحنه‌قتل او را می‌سازند ، و در یک ون قراضه‌ی مجهز به جدیدترین امکانات ارتباطی و تصویری ! سامان به عنوان یک رهبر کاریزماتیک ، جای‌جای ورزشگاه و منزل پلیس و همسرش را رصد می‌کند و آن تصویر شبه زالوی میان رختخواب همسر پلیس! این ها قرار است به ما فضای وهم‌الود و غریب بدهد ؟ این تصاویر مغشوش ، فضا که نمی دهد هیچ، همان ارتباط نیم بند مخاطب با فضا را هم می‌گسلد !
5. گفتیم ژانر پلیسی - جنایی که موقعیت اصلی فیلم را قرار است خلق کند : بازسازی صحنه‌ی قتل . بازسازی زمانی معنادار است که یا نیروی قضایی/انتظامی در جهت تکمیل جزییات پرونده ، شخص متهم را به صحنه‌جنایت می‌آورد ، لزومی به حضور همه‌‌ی شاهدان و افراد موثر و خلق جز به جز فضا و موقعیت نیست ، قرار نیست به فرد متهم کمک کند یا در مجازاتش تخفیف بدهند ، یا در شکلی دیگر پلیس مظنونین و شاهدان و افراد موثر را در آن فضا گردهم می آورد تا با رصد کردن ریز واکنش ها و اظهارات آنان ، مظنون اصلی را تشخیص دهد . این جا با هیچ کدوم از این دوحالت طرف نیستیم . بیشتر شبیه یک نمایش صوری است که قرار بوده بستر روایت داستان شود .
حال سوال مهم این‌ست که سه پلیس ما در این نمایش چه نقشی دارند؟ فقط قرار است همه را در یک فرآیند بی معنا ، از این ورزشگاه به‌ آن رختکن ببرند و مثل صحنه‌خوان ، دیالوگ ها را به‌بازیگرهای نمایش یادآوری کنند و از قصه ی پای علیل و همسر مریض شان برای ما بگویند؟ ناگوار ترین صحنه آنجایی ست که قرار است پیدا کردن جنازه‌ی صادق را بازسازی کنند ، علی به پشت پرده می‌رود که سر پدرام را در بالین بگیرد که کثیف نشود ، در این همین اثنی او را خفه‌می کند و پلیس به پدرام که دست و پا می‌زند می‌گوید مسخره بازی درنیار فیلم که نیست ! خونی جاری نمی شود و پلیس ها هم اصلا نمی‌پرسند که آن پدرام به یک باره چه شد !
در حالت دوم هم اگر فرض کنیم ، شخصیت ها ول هستند ، هیچ نظارت و مراقبتی بر آن ها نیست که مثلا راهگشای ماجرای قتل باشد ! علی و نگار هر جا که می خواهند می روند ، شخصیت ها به یک باره غیب می‌شوند و کسی از نبودشان نمی‌پرسد ، با هم پنهانی پیام می‌دهند و پلیس ها .....
6. از فضای آخرالزمانی سخن به میان می‌آید ، نمودش کجاست ؟ یک متن چند خطی در آغاز فیلم ، یک چمدان جادویی برای سفر از این ور حصار به آن‌ورش و یک جواد آقا که دارد آب می خورد و از فاصله آن ها با مکان نامعلومی به نام تقاطع سوم سخن می‌گوید !
7.به نظرتان در یک جهان محصور که به تقاطع سوم هم نمی رسد ، یک جهان بی خورشید و آلوده به بیماری ، یک تیم بسکتبال حرفه‌ای با تمرینات منظم چه موضوعیتی دارد؟ دوستی گفته بود دلیل همراهی شخصیت ها با سامان و خون دادنشان، این‌است که سامان بهترین بازیکن تیم است - چنانچه عکسش روی مجله ورزشی توی دست پلیس است و دارای قدرت ماورایی هم هست - به همین جهت می خواهند او را در کنار خود حفظ کنند! خون دادن برای حقظ سامان برای مسابقات جهانی با تیم بلوک بالا و پایین ؟
8. فرم پلان سکانس دایره وار که فرم محبوب فیلمساز است ، طبعا می تواند یک سری داستان یا موقعیت خاص و دارای ویژگی خاص را روایت می‌کند ، یعنی هر محتوا و روایتی بر آن نمی نشیند : داستان های دارای پیچیدگی‌های روایی و چرخش های داستانی و دارای لایه‌های متعدد معنایی و ساختاری . طرح داستانی هجوم مثل یک لباس چهل تکه است ، یه تکه از ژاتر پلیسی ، یک تکه از آخرالزمانی ، کمی جنایت و خون ، چند شخصیت پیچیده و تعدادی عروسک برای پر کردن روایت . این می شود که به نظرم این لباس چند تکه بر تن فرم/ ساختار فیلم بزرگ است ، بی تناسب است ! همان ایراد وارده بر ماهی و گربه که این بار علی رغم زرق و برق بیشتر و اجرای قابل قبول تر همچنان به قوت خود باقی‌ست : اسکلتی که آجرهایش دیوار نمی سازد !