آتش سوزی‌ها: یک One Man Show از ریما رامین فر که البته کافی بود.

دیشب به تماشای این نمایش نشستم و نظرم آتش‌سوزی‌ها با اتکا به یک متن قدرتمند در نهایت تجربه خوبی رو برای من رقم زد.

در ابتدا اجرا داشت کمی برایم کند پیش میرفت و صادقانه شاید در نیم ساعت یا حتی چهل و پنج دقیقه اول خسته شده بودم اما به نظرم این نمایش داشت زیر پوست این 45 دقیقه نم نمک پخت و پزی انجام میداد که در پایان نتیجه اش برداشت. (البته ای کاش با کیفیت متوازن‌تری از بازی‌ها برداشت میشد.)

به نظرم درامی که این اجرا خلق کرد برای من شخص من خیلی تاثیرگذار بود و البته شاید کمی بی ربط من رو یاد حسی انداخت که در پایان فیلم Oldboy داشتم و دوست داشتم واقعا ایستاده در پایان تشویق کنم.

این نمایشنامه یک نمونه آموزشی هست که در یک نمایشنامه خوب باید درام رو خلق کنی نه اینکه با بارش ... دیدن ادامه ›› بدبختی‌های مکرر و روی هم انباشته شده بگی بیا اینم درام. (بله این تیکه بود.)

مشکلاتی حتما در مورد اجرا وجود داشت از جمله ناترازی محسوسی که بین کیفیت بازیگران بود، و البته همونطور که پایین تر خواندم و موافقم، انتخاب بازیگران (مثلا انتخاب علیرضا جعفری به عنوان بازیگر مقابل ریما رامین فر) و البته موضوعی که وجود داشت این بود که در مورد عباس جمالی، ستاره پسیانی و فرنوش نیک اندیش بازی‌ای ندیدم که قبلا ندیده باشم و خیلی در مورد بازی‌های آن‌ها خلاقیت مشاهده نشد، اما امان از ریما رامین فر که واقعا بازیش رو دوست داشتم و یک تنه بخش زیادی از بار نمایش رو به دوش کشید و یجورایی برای من این نمایش یک One Man Show از ریما رامین فر بود که باقی هنرمندان هم در کنارش داشتند تلمذی می‌کردند.

اجرا برای من قطعا اجرای کاملی نبود اما اجرایی بود که حتما تماشایش را پیشنهاد می‌کنم.