اجرای «آتش‌سوزی‌ها» محترم است.
کلمات بار دارند؛ و «محترم» برای من دقیق‌ترین کلمه درباره‌ی این اجراست.
مهم‌ترین نکته‌ی نمایش، سادگی آن است؛ سادگی و یکدستی در بازی‌ها، در صحنه، در موسیقی، در نور و در تمام عناصر اجرایی. سادگیِ این اجرا بسیار هوشمندانه است؛ آن‌قدر هوشمندانه که خود تبدیل به یکی از اصلی‌ترین کیفیت‌های تماشایی نمایش می‌شود.

همه‌چیز سر جای خودش است، بی‌آنکه بخواهد بیش از آنچه لازم است خودنمایی کند. اجرا به متن سخت، سنگین و شاعرانه‌ی وجدی معود نمی‌بازد؛ مغلوب پیچیدگی زبان و جهان آن نمی‌شود. متن را می‌پذیرد، با آن همراه می‌شود و با زبانی ساده و دقیق، تلاش می‌کند آن را روایت کند.
و شاید همین‌جاست که اجرا به چیزی دشوار دست پیدا می‌کند: در سادگی محترم و درخشان بودن…