حتماً، این نسخه رو محاوره‌ای‌تر و طبیعی‌تر کردم، طوری که حالت کامنت شخصی داشته باشه:

دیوید ممت نویسنده‌ایه که بیشتر به دیالوگ‌های ریتم‌تند و کشمکش‌های کلامی معروفه و ای
ن ویژگی‌ها توی اجرای «هنری جانسون» هم به‌خوبی دیده می‌شد. فضای پرتنش و متفاوتی داشت و به نظرم تنهایی و انزوای شخصیت اصلی، وسط این همه درگیری و تقابل، خیلی خوب به مخاطب منتقل شده بود. طراحی صحنه هم جذاب بود و به فضای کلی نمایش کمک می‌کرد.

با این حال، حس می‌کردم اگر ارتباط عاطفی اجرا با مخاطب توی بعضی لحظه‌ها کمی بیشتر می‌شد، می‌تونست تأثیر نهایی نمایش رو بیشتر کنه. در مجموع، تجربه متفاوت و قابل‌تأملی بود. به همه بازیگران و عوامل این اثر خسته‌نباشید می‌گم.