اجرایی متفاوت و قابل تأمل که از همان ابتدا با تکیه بر بدن و کیفیت حضور بازیگر، مخاطب را وارد جهان خاص خودش می‌کند. طراحی حرکت بازیگران برای من یکی از نقاط قابل توجه اجرا بود؛ حرکاتی که صرفاً جنبه زیبایی‌شناسانه نداشتند و در ساخت فضای ذهنی اثر نقش داشتند. استفاده از سکوت، مکث‌ها و میزانسن، در کنار ریتمی که گاه آگاهانه مخاطب را معطل می‌گذارد، به شکل‌گیری فضای خاص نمایش کمک کرده است. آنچه برای من جذاب بود، این است که اجرا به جای توضیح مستقیم، بخش مهمی از معنا را به رابطه تماشاگر با صحنه واگذار می‌کند. در لایه‌های زیرین اثر، می‌توان ردپای نگاه فلسفی و روان‌شناختی را دید؛ نگاهی که از طریق زبان تئاتر و نه صرفاً دیالوگ، خودش را نشان می‌دهد. تجربه‌ای که بعد از پایان هم ذهن را رها نمی‌کند.