از خونه برگشتی برام نمونده
این عادتِ همیشه دیر رسیدن
من و تو این یه گُله جا نگه دار
ببین که یوسف‌ام من و دریدن
برادرای خونی از تهِ چاه
صدام به گوششون رسید، محل ندادن
بابا پُر از خونِ چشای ماهِش
تُو حُکمِ تو عاشقا جا ندارن
مادرِ من که بُغضِ تو حسودِ
قبله‌ی آسمون گرفته بازم
بسه با گریه‌هات عذابَ‌م نده
من که جوونیم و دارم می‌بازم

علی رفیعی وردنجانی