اجراهایی که حرفی برای گفتن دارن، معمولاً نیازی به ساختن دشمن فرضی ندارن؛ مخاطب خودشون رو پیدا می‌کنن و از نقد منفی هم نمی‌ترسن.
اما ظاهراً وقتی اثری در جذب مخاطب موفق نیست و نقدهای منفی هم به سراغش میان، ساده‌ترین راه اینه که به‌جای بازنگری در کیفیت اثر، پای توطئه و گروه‌های سازمان‌یافته برای تخریب رو وسط بکشن.
نقد منفی لزوماً نشانه‌ی تخریب نیست؛ گاهی فقط صدای مخاطبیه که قانع نشده. شاید بهتر باشه پیش از متهم کردن دیگران به توطئه، کمی هم به این فکر کنیم که خود اثر چقدر برای دفاع از خودش حرف داره.