ما فریاد می‌زدیم: «چراغ! چراغ!» و ایشان درنمی‌یافتند.

سیاهی‌ چشمِشان

سپیدی‌ کدری بود اسفنج‌وار

شکافته

لایه‌بر لایه‌بر

شباهت برده از جسمیّتِ مغزشان.



گناهی‌شان نبود:

از جَنَمی دیگر بودند.


احمد شاملو