این نمایش روابط نافرجام، میل های سرکوب شده و واکنش های بی اثر را خیلی خوب نشان می دهد. فرآیندی که به تدریج، تصویری از تنهایی انسان گرفتار در چرخه ای بی پایان را نشان میدهد. بخوام از نکات منفی هم بگم میتونم به صدای پایین بازیگرا در بعضی مواقع اشاره کنم.
نمایش اتوبوس با پرهیز از شوخی های بیمزه، بازیِ روان و پرانرژی بازیگران و موسیقی زنده فضایی دلنشین ساخت.
ریتم نمایش هم متعادل بود و در مجموع یک اجرای موفق رقم خورد.
هنر همیشه زیبا نیست؛ گاهی خستهکننده است، گاهی حتی بیاثر. اما ارزشش همینجاست دقیقا مثل آینهای که بیرحمانه واقعیت را نشان میدهد، حتی وقتی دوست نداریم ببینیم.
فلسفهی هنر برای من یعنی همین مواجهه صادقانه؛ اینکه اثر هنری ما را وادار کند دوباره فکر کنیم، دوباره سوال کنیم، حتی اگر هیچ جوابی نداشته باشد.
هنر اگر چیزی را تغییر ندهد، دستکم میتواند ما را از خواب عادت بیرون بکشد و شاید همین کافی باشد.
درود به همه عوامل این نمایش
ناتنی، تاریخ جنون با معرفی دیرهنگام و پرشمار شخصیتا، مخاطب رو درگیر سردرگمی میکنه؛ اگر چه میشه بهعنوان یه تکنیک برای ایجاد حس آشوب یا غافلگیری ازش نام برد، اما در نبود انسجام روایی، بیشتر به ضعف در هدایت تماشاگر شباهت پیدا میکنه اما با این حال، بازی همه بازیگرا عالی و قابل تأمل بود و تونست با انرژی و دقت، بار اصلی نمایش رو به دوش بکشن
من،او،آن فضایی ساده اما پر حسوحال، خیلی خوب روابط پیچیده بین آدماها رو نشون میده. بازی ها یکدست و اجرا ریتم گیرایی داره. در کل نمایشی فکر شده و دوستداشتنی هستش که بعد از پایانش هم توی ذهن میمونه
یه نمایشیه که با یه جور شلوغی حسابشده پیش میره، از همون اول همه چی داره خراب میشه، ولی همین خرابکاریا خندهدار و جذابش میکنه. بازی ها پرانرژین و هماهنگی بینشون باعث میشه هر اتفاق غیرمنتظرهای طبیعی به نظر برسه. کار با اینکه پر از شوخی و موقعیتهای کمدیه، توی باطنش یه طعنه به خود تئاتر و وسواس بیپایان ما برای بینقص بودن داره.
راجب اجرا دیشب موردی که باعث ناراحتی اکثریت شده بود این بود که خارج از ظرفیت سالن بلیط فروخته شده بود یا فکر کنم از طرف عوامل یه عده ای رو دعوت کرده بودن که همین موضوع باعث شد از اول تا آخر اجرا منی که جام گوشه بود اذیت بشم و نتونم به درستی اجرا رو ببینم
با اینکه علاقه زیادی به دیدن نمایش کمدی ندارم ولی این نمایش رو یک دوستی پیشنهاد کرد و دیشب دیدیم و میتونم بگم که یه کمدی باحال با ریتم سریع بود که لذت بردیم از دیدن این نمایش.
تالار وحدت
تئاترشهر تهران
تماشاخانه ایرانشهر
مجموعه تئاتر لبخند
خانه نمایش مهرگان
عمارت هما
عمارت نوفل لوشاتو
تئاتر هامون
تالار مولوی
تماشاخانه سنگلج
تماشاخانه هیلاج
تالار هنر
خانه هنرمندان ایران
بلک باکس ایرانمال
خانه نمایش دا
تماشاخانه طهران
