یادداشت کهبد تاراج برای استاد عزت الله انتظامی

ما همه محکومیم...
رادیو سکته می اندازد و لکنت جاری میشود برای رفتن شما...
بچه سنگلج از سنگلج رفت!

حرفی نیست
جمعه نیم ساعت بعد از رفتن شما به آن دنیا برای تمرین روبروی تماشاخانه سنگلج هستم و خبر مرگ شما باور نکردنی تر میکند همه چیز را...
ما محکومیم ادامه دهیم جاده ای را که شما، دکتر ساعدی، عمو جعفر والی، علی نصیریان، داود خان رشیدی، محمد علی کشاورز، جمشید مشایخی و...کندید و ساختید و هموار کردید.
ما نمیتوانیم و حتی اجازه نداریم یک روز هم تئاتر را تعطیل و صحنه را خاموش کنیم
مجبوریم و محکومیم بی شما رخصت بگیریم و به صحنه برویم.

نمایش ما از اولین شب جمعه ای که شما نیستید روی صحنه میرود و با احترام به یاد شما که بچه خاک پاک سنگلج بودید آغاز می شود.
نمیدانم این درست است یا نه یا هر چیز دیگر!
ولی انقدر یاد گرفته ام که حتی عکس شما هم میتواند شب چراغ نمایش ما را رونق دهد و افتتاح کند.

ما در سنگلج اجرا میرویم همان جایی که  شما راوی امیر ارسلان بودید همان جا که بهترین بابای دنیا روی صحنه رفت ،همان جایی که افول اکبر رادی را بازی کردید و بازرس گوگول شدید.
اینجا خانه شماست و شما با حضورتان نمایش ما را افتتاح میکنید.
کاش قراری که داشتیم برای فیلمبرداری مستند تماشاخانه تهران به این شکل لغو نمیشد.
هرگز تا هیچ وقت این جمعه یادمان نمیرود.
حالا فقط شعر فروغ میچسبد به دل و زبانمان...

همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد.
باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم.

کهبد تاراج