«رفتار با نان» نمایشی دربارهی عشقه؛ دربارهی خانواده، رویا و زیبایی؛ اما «خشنه»؛ خیلی خشن.
گاهی آدمها سالها کنار هم زندگی میکنن، اما هیچوقت بهصورت واقعی کنار هم نیستن. زیر یه سقف میخوابن، پشت یه میز غذا میخورن، از آینده حرف میزنن، برای هم رویا میبافن و حتی ممکنه هنوز همدیگهرو دوست داشته باشن؛ اما چیزی بینشون گم شده که هیچکدوم نمیدونن چطور باید پیداش کنن.
«رفتار با نان» دربارهی همین گمشدگیه؛ درباره آدمهایی که هرکدوم تو دنیای خودشون زندگی میکنن و اونقدر درگیر خواستهها، ترسها و زخمهاشون هستن که فراموش میکنن آدم دیگهای هم روبهروشون ایستاده.
رفتار با نان دربارهی رویاهایی هست که قراره نجاتمون بدن، اما گاهی بیشتر از هرچیز ما رو به گذشته یا آیندهی خیالی گره میزنن و غرقمون میکنن.
شاید بعد از تماشای رفتار با نان، وقتی دوباره پشت میز شام هستین، کمی بیشتر به آدمی که روبهروتون نشسته فکر کنین.
شاید لحظههایی از کودکیتون رو بهیاد بیارین که سالهاست فراموششون کردین.
و شاید هم «چیزی»رو تموم کنین؛ برای همیشه.
«علی حسینزاده»