نمایش دوغ از اون دست کمدی های ایرانیه که با آشنایی زدایی و ایجاد تضاد در محتوا و اجرا، فضایی شاد و البته ملموسی رو برای مخاطب ایجاد میکنه.
بجز بخش هایی از اواسط نمایش که گاهی ریتم کند میشه باقی اجرا درست و لذت بخش بود. دو یا سه تلفن زدن پشت سرهم در فضایی که مخاطب از قبل میتونه حدس بزنه چه اتفاقی قراره بیافته هم بنظرم میتونه کم تر یا کوتاه تر بشه که طراوت باقی نمایش رو حفظ بکنه.
نمایش دوغ یک نمایش کاملا ایرانی با کمدی های درست و بجاست که در دل یک اتفاق داره نکته ای رو به ما هشدار میده.
اینکه تو دل زندگی اجتماعی یا موضوعات فردی ما چیو به چی میفروشیم و یا بهتره بگم به چی داریم توجه میکنیم و چیو از دست میدیم؟؟
در انتها تشکر میکنم از گروه خوب نمایش دوغ و ممنونم که تو این روزای سخت حالمو خوب کردید🙏🏻
با عرض سلام و خسته نباشید خدمت گروه نمایش کابوس های شازده اجباری
نمایش را دوست داشتم و با حال خوب از سالن خارج شدم که دلایلش را میتوانم به طراحی ها و گریم های اکسپرسیونیستی، استفاده درست از نور، بازی های اغراق شده و فیگوراتیو، میزانسن های خطی، حتی کوچک ترین اکت هایی که فکر شده و در راستای شخصیت بکار گرفته شده بود، نسبت دهم.
و البته محتوا که با حال روزگارمان بسیار نزدیک بود.
تنها چیزی که از نگاه من همخوانی زیادی نداشت استفاده مکرر از موسیقی غربی در نمایشی با طراحی و محتوای شرقی بود.
آرزوی موفقیت و درخشش بیشتر شما را دارم و از تئاتر دوستان دعوت میکنم به دیدن این نمایش بروند.
درود و خسته نباشید خدمت گروه نمایش متساویالساقین
این نمایش در بستر واقع گرایانه پیش میرود ولی میزانسن هایی قراردادی توسط کارگردان جهت تعویض دید مخاطب القا شده، گرچه این تفاوت با شیوه اجرایی همخوانی ندارد اما از منظر ایجاد جذابیت بصری و انتقال این مفهوم قابل پذیرش است.
با وجود دیالوگ محور بودن نمایش و در مواقعی ریتم بالای گفتگوها بازیگران خوب ظاهر شدند.
انتخاب نام نمایش را نیز هوشمندانه میپندارم.
به مخاطبان محترم تئاتر، دیدن این نمایش را توصیه میکنم.