آطه رحمتی

هنرساز نویسنده و بازیگر

«پس گفت که هر کس زنجیری بیاورد. زنجیر هر کس محکم‌تر، او جانشین حاکم کل و چشم خداوند روی زمین است. و قدرت پسر انسان را چشم بست. و او سستی زنجیرش را در پیچیدگی قدرت کلامش پنهان کرد. آن‌گاه پرده‌ها را برداشتند و آتش‌ها بر سر نیزه زبانه کشید. و چنین کنند با کسی که بی‌چشم در جنگل می‌دود.»
محاق/ آطه رحمتی

از هر حرف نام تو هزاران خار روییده که بالا می‌آید هر بار. از تارهای صوتی پاره‌پاره‌ام. از گوشه‌های مویرگ‌های رگم. نام تو می‌جوشد در گلویم. از ذهنی که تو را مانند نخستین باری که چشم باز کردم و نور تابید روی پوستم، مانند نخستین گشودن انگشت‌ها، نخستین لمس پستان با لبم و ریختن شیر گرم در گلویم برای نخستین بار، فراموش کرده‌ست.

https://www.instagram.com/aterahmati?utm_source=qr
عزیزان برای آگاهی از زمان آغاز دوره‌های جدید به این صفحه رجوع کنید.

امروز یاد وقتی افتادم که توی کوچه به دنبال تکه‌های معنای وجودت می‌گشتم. و حقیقت از دستم شبیه ریشه‌های سرو آویزان شده بود. آدمیزاد چه چیزهایی را باید در این تکه گوشت کوفتی ورز بدهد تا خون شود و راه بیفتد.

فقدان ف را تبریک و تسلیت میگم

امروز روی صندلی عقب ماشین به یاد دست‌های آبی تو افتادم. چه مفهوم شکننده‌ی لطیفی. پودر شد مفهوم تو در نی‌نی مشکی چشمم. همان‌جایی که برایش نام می‌نهادی که مجزا باشد از پلک‌هایم. همان‌جایی که می‌بوسیدی که مجزا باشد از تنم. آخ ای چهره به خاک پیوسته. آه ای تمام فعل‌های از دست رفته. مهیب بود. مهیب. تنم تکه‌تکه از تو عبور می‌کند. آه ای پاره‌پاره‌های تنم. تمامی لحظه‌ها به خاکستر تو اندوده شدند. دست کرده‌م توی قفسه‌ی سینه‌م. کجا گیر کرده‌ای؟ خون نشسته زیر ناخنم. خون نشسته. تمام روز از تو می‌دوم. آه ای نشسته‌ در تمام روز. آی ای نفس گنجیده در تمام شب. تکه‌تکه‌های عمرم. از ریختن اشک‌ها نمی‌ترسم. از نگاه راننده آتش نمی‌گیرم. ای غمت نشسته به انتهای استخوانم. ناتوانم. زانوی لرزیده زده‌ام بر خاک‌. نام تو را در دهان می‌چرخانم. خون نشسته به دندان‌هایم. آه ای غم ذکر تکلم‌های خاموشی‌م. منادا نوشتنت، نوعی از خطاب‌ست. خطاب نوعی از حضور. از مناداهای بی‌خطاب نمی‌ترسم. شبیه به خداوند تو را با نام‌های متعال صدا می‌زنم. بارها. مکرر. مکرر. آخ ای قداست بی‌رنگم. کفش از پا کنده‌م. کتاب مقدس، بی‌سواد خوانده‌م. دریا دو نیم کرده‌م. عصا اژدها کرده‌م. مرده زنده کرده‌م. کشتی ساخته‌م. بر تپه شدم، دست به گریبان برده‌م و خورشید بیرون کشیدم. تجلی کن بر تپه. تکیه کرده‌م به اسم اعظمت. تجلی کن بر تپه. کفش از پا کنده‌م.

هوا که سرد می‌شد، کلمه می‌گذاشتیم روی دست. الو که می‌گرفت، بالا که می‌گرفت، چهره‌ت می‌نشست پشت دود. و من برای بار هزارم می‌گفتم نگاه کنید، تمامی سروها به شکل عجیبی شبیه هم هستند. و تو یک «معنا» می‌گذاشتی روی پیشانی‌م. تا گر بگیرد تنم و به لرزه بیفتم.

یک بار به من گفتی که ستاره‌ها سال‌ها پیش مرده‌اند، شبیه تو. که دویدنت از تاریکی تنها دنباله می‌گذارد در شب. که می‌پری از لحظه‌ای به لحظه‌ی دیگر بی‌آن‌که پا بگذاری بر هیچ‌کدام. ترس دستش را در پوسته‌ی خالی‌ام کرده و می‌چرخاند. شبیه عروسکی که فراموش کرده‌اند چشم‌هایش را بدوزند. آخ. کجایی؟ کجایی تا دستت را روی پلک‌بسته‌ام بکشم. کجایی؟ مرا ببخش که مرده‌‌م.

شبی که شکسته‌های تیز استخوان‌ها در هم فرو می‌رفت، به تو ساییده شدم. گوشه‌های تنم صاف شد. کم نه. شکل گرفت. شکل پذیرفت.

کلمه‌هایی که از پیشانی‌ام به انگشت‌ها و به این‌جا منتهی شدند و حالا دیگر تکرارشان عجیب نیست. دگردیسی. هر چند که انتقال همه‌ی معنا به کلمات، کار حضرت فیل است و من فیل نیستم.

سلام و وقت بخیر
من مصطفی اسلامی‌فر، خبرنگار انصاف نیوز هستم.
ما علاقه‌مندیم یک مصاحبه اختصاصی تصویری با کارگردان یا تهیه‌کننده یا سایر عوامل اثر نمایشی شما[کشتارگاه] داشته باشیم و در کنار آن، گزارشی ویدیویی از تمرین گروه و یا اجرا و روند پروژه تهیه کنیم. این مصاحبه و گزارش در سایت و کلیه شبکه‌های اجتماعی انصاف نیوز منتشر خواهد شد و کاربرد رسانه‌ای و تبلیغاتی خواهد داشت.

در صورت تمایل به همکاری، لطفاً برای هماهنگی با شماره 09010943132 در ارتباط باشید.
ارادتمند
مصطفی اسلامی‌فر | انصاف نیوز