پنجاه کارگردان کلیدی تآتر در قرن بیستم

1- آندره آنتوآن ( 1858-1943)

آنتوآن هنگام پایه گذاری اولین کمپانی خود به نام تآتر لیبر رویای یک تآتر کارگاهی را در سر می پروراند جایی که بتواند نمایشنامه ها را فارغ از دغدغه های مالی به صحنه ببرد.او به متن های جدیدی که در جاهای دیگر به دلیل موضوع یا فرم چالش برانگیزشان رد می شدند امکان اجرا می داد. نمایشنامه نویسان جزو اعضای کمپانی محسوب میشدند واین کمپانی سیاست هایش را در راستای خدمت به متن پیش میبرد آنتوآن در عین وفاداری به تمامیت متن نمایشنامه نویس ( در دوران رونق برداشت آزاد ) خود را موظف می دید که برای بازسازی دنیای ذهنی نویسنده بر روی صحنه آن را به دقت تفسیر کند دقیقا همین توجه وافربه مقتضیات متن نمایشنامه بود که باعث شد این قهرمان تآتر نویسنده - محور یکی از بنیان گذاران تآتر کارگردان محور هم باشد
روش آنتوآن در همان ابتدای کارش صورت گرفت و پابرجا ماند ابتدا نمایشنامه نویس اثر خود را برای تمام اعضای کمپانی می خواند سپس آنتوآن بازیگران ... دیدن ادامه ›› نمایش را انتخاب ومیزانسن اولیه را با استفاده از خود متن طراحی می کرد. این قسمت کار عبارت بود از در آوردن فضای نمایشنامه در قالب طرح های کلی و نماهای صحنه ای متعدد ,نشانه گذاری جای ورودها و خروج ها و تعیین موقعییت و تعیین مسیر جرکت بازیگران با استفاده از علامت های ضرب در و نقطه چین . آنتوآن موقع تعیین میزانسن دیالوگ ها را به ندرت دست کاری می کرد ولی دست نویس هایش نشان میدهد که او دستورهای صحنه ای نمایشنامه نویس را با جسارت کنار می گذاشته و نظر خود را جایگزین می کرده است . جالب آن که نه تنها هیچ گزارشی دال بر اعتراض نمایشنامه نویسان نسبت به این تغییرات وجود ندارد بلکه بسیاری از آنها در چاپ هاب بعدی دستور های صحنه او را وارد نمایشنامه هایشان می کردند
سبک بازیگری که در سالن های تاتر انتوان شکل گرفت بی شک متاثر از ادراک شهودی او بود وتعمدن سبکی غیر متکلف بود فن بیان رایج در کنسرواتوار را رد می کرد منتقدان جنبه ی واقعی , ساده و طبیعی بازیگری را توام با خصیصه هوشمندانه و عمیق آن تحسین می کردند. از نظر انتوان یک بازیگر خوب باید خود را از خودآگاه خود رها کند و تبدیل به کاراکتر شود و از سوی دیگر او باید طی تمرینات سخت هر حرکت و لحنی را آماده و کاملا نقش را کنترل کند
مکان متداول بازی در تآتر فرانسه آ« روزگار جلوی صحنه بود و دیالوگ ها رو به تماشاگران ایراد می شد. در تآتر آنتوآن ارتباط بین صحنه وتماشاگر تغییر کرد. وسط صحنه تبدیل به مرکز کنش شد چرا که بازیگران می خواستند برای همدیگر بازی کنند نه برای جایگاه تماشاگران .جایگاه تماشاگران تاریک شد
( از سال1888) بازیگران به حضور تماشاگران اعتنایی نداشتند. حداقل فایده این کار انتقال ازبازیگری نمایش گرانه به بازیگری وهم گرا بود .
سخن آخر اینکه ایده ی آنتوآن مبنی بر تآتر نمایشنامه نویسان ( که میبایست فارغ از دغدغه های مالی فعالیت کند ) مهمترین تاثر را در تآتر پس از وی جای گذاشت تمهیداتی که او برای حفظ چنین تاتری گرفت : ثبت نام فصلی برای تضمین مالی ,اجرا در محیط بسته برای فرار از سانسور ,تک اجرا ها یا اجرا در دوره های کوتاه , ترکیبی از بازیگرهای آماتور و چهره های مشهور وحرفه ای تاثیر زیادی بر اروپا گذاشت