" شعر ، کیمیا کاری شاعر است با واژه ها . این تعبیر آرتور رمبو (1891_1854) را در عمل همه شاعران بزرگ تاریخ دریافته بوده اند ، هر چند به گونه نظریه ، همگان بدان تصریحی نداشته اند . دیوان شمس ، خمسه نظامی ، شاهنامه فردوسی ، دیوان حافظ و غزل های سعدی و تمام شاهکار های ادبیات ما از کلماتی فراهم آمده اند که در دست و پای تمام فارسی زبانان و فارسی دانان جهان ریخته است یا از خلال متون و فرهنگ ها می توان به آن کلمات دست یافت . آن چه دست نایافتنی است آن کیمیا کاری و سحر و جادویی است که بتواند این توده انبوه واژه ها را به سر حد شعر برساند و با "مس وجود" این پدیده های عادی و همگانی ، کاری کند که " کیمیای شعر " بیابند و زر شوند..."
شفیعی کدکنی