روولور پوریا کاکاوند
نه وجد دارد نه هیجان زده مى کند . این اجرا شما را آرام آرام به کالبد ِ یکى از اشخاص بازى مى برد ؛ شخصى که در انتها و در پایان یک گفت و گوى طولانى جان مى سپارد. چکیده اینکه در پایان اثر جان مى سپارید .
کلمات این تئاتر حکم ویروس کشنده اى را دارد که آرام آرام از گوش شما به بافت و نسوج حیاتى شما رسیده و شما را از پاى در مى آورد. طاعون ِ کلامى نه میراث آرتو است نه تابع ِ تئاترهایى که پیش از این تجربه کرده ایم .
روولور ، روولور است یک آلت قتاله که مى کشد ؛ اولى در یک دم مى کشد و دومى در طول ِ زمان یک تئاتر. واژگانى که همچون ذرات ِ سمى عمل مى کنند. و چیزى که این ذرات سمى را پراکنده مى کند نبش ِ قبرِ یک رابطه ى قدیمى است . رابطه اى که از برادرى به برادر کشى مى رسد.
پوریا کاکاوند با جسارت از جنبه ى ویترینى کارگردانى چشم پوشى مى کند . به جاى اِعمال حرکت و تعیین حدود براى بازیگران به حواس ِ صحنه مى پردازد و نقش کارگردان را به عنوان یک عاملِ طراح نادیده مى گیرد و ضابط کیفیت لحظات دراماتیک اثر مى شود.
بازى ِ على باقرى در جایگاه روبروى تیر، تکان دهنده و ترسناک است. جایگاه ِ یک انسان پس از خیانت و تسلیم شده در برابر لحظه ى محتوم ِ مکافات ... دیدن ادامه ›› . همه ى التهاب ِ این مواجهه در نگاه و بدن ِ بى حرکت او در جریان است. .
بازیگران با جایگاهشان تعریف مى شوند . آنکه انگشت به ماشه دارد و انکه از روبرو چشم به لحظه ى شلیک .
فربد فرهنگ بازیگرى است به غایت مسلط و بُرنده. افسار نقش را با یک دست مى گیرد ، و با دستِ دیگر گلوى مخاطب را مى فشارد .

امیراحمد قزوینی