نمایش "خونین زار" با مونولوگی زیبا از عشق زن داستان به مردی خیالی آغاز و با صدا و علائمی که نشان از حضور زن در بیمارستانه ادامه پیدا میکنه و در نهایت با سیاهی و همان علائم ابتدایی به پایان میرسه...در این بین ما شاهد مقاطعی از زندگی زنی روسپی و مسیری که منجر به سرنوشت تیره و تار اون شده هستیم ... مسیری که متاسفانه بسیاری از زنان و د ختران این مرز و بوم بدلایلی که بخشی از اون در متن زیبای آقای حسینی بیان شده ، طی کردند...قضاوت اینکه در این مسیر چقدر ما مردان (با تهمت هرزگی ، تنوع طلبی و ...) و یا چقدر خود زنان بدلایل فقر مادی و فرهنگی ، مشکلات خانوادگی و معضلات اجتماعی و در نهایت سودای دستیابی به دنیای لاکژری (که این روزها میشه تاثیرش رو به شدت در فضای مجازی دید) مقصریم سخت و دشواره ... اما چیزی که این نمایش رو جدا از متن خوبش ، دیدنی و تاثیر گزار کرده نقش آفرینی زیبای خانم رئوفی است که با کمترین اکت و تنها با استفاده از میمیک صورت و تغییر تن صدا ( و چه صدای زیبایی دارند ایشون) تونستن اجرایی به یادموندی از خودشون بجا بذارن که مطمئنم تا مدتها از خاطرم پاک نخواهد شد.