در ابتدا بگم نمایش متوسطی بود که یک جاهایی خلاقیت کارگردان رو دوست داشتم.
با یک سری فضاسازی های کمدی مسئله داشتم مثلا اون بازیگری که نقش پدر مقدس رو بازی کرد احساس میکنم در خیلی جاها اضافه کاری داشت در ساختن کمدی و به سمت هجو می رفت.
اما چیزی که واقعا شگفت زده ام کرد بازی بسیار بسیار عالی "الهام جدی"بود از این بازی ها که تا آخر عمرت فراموش نمیکنی و در ذهنت ماندگار میمونه. مثل ایمان صیاد برهانی و میر سعید در "زندگی در تئاتر" یا اسماعیل گرجی و مهدخت در "سیزیف" یا امیر نوروزی در "لانچر 5". اگر کار هم به قدرت این سه تا کار بود قطعا الهام جدی ستایش می شد و کسی نبود که این بازی اندازه و فوق العاده رو فراموش کنه.