بازیگران مشغول کارند !
با دیدن برخی نمایشها ونه همهء آنها گاهی به این فکر می افتم که فلان کاراکتر جای کاربیشتری داشت اما گرچه بازیگر آن نقش همهء تلاشش را کرد تا خودِخودِ شخصیت مدنظر کارگردان را ارائه نماید والبته از خلاقیت خود هم مایه بگذارد اما...
موقع تماشای ایفای نقش (او) و دیگران من در ذهنم سراغ بازیگران از دنیا وگاهی زنده اما از یاد رفته توانمندی می افتم که اجرا برایشان حرکات بدن صرف نبود میمیک عالی چهره هم بود ، حرکات عصبی و البته لحن ،نه فقط فن بیان...چون دوست دارم یک صدای خاص بشنوم حتی شده با ته لهجه ، اما چنین شخصیتی یک نوع فرهنگ وفلسفه خاص پشت اجرایش بود حتی نگرشی نو مثل کی ؟...مثل حسین پناهی ، داریوش مودبیان ، احمد آقالو ، سیروس ابراهیم زاده ، خسرو شکیبایی و بانوان هنرمندی چون :
جمیله شیخی ، فهیمه راستکار ، آزیتا لاچینی ، هما روستا ، بیتا فرهی ، ثریا قاسمی ، رویا نونهالی ، گلاب آدینه ، گلچهره سجادیه ، رویا نونهالی و....
برای این که شبی به یاد ماندنی از دیدن یک شاهکارنمایشی در ذهنمان داشته باشیم به همراه همهء عوامل به سرانجام رساندن یک تئاتر خاص ، به بازیگری فکر می کنم که پس از پایان نمایش ،بازی اش را در ذهنم امتداد داده ام و در دنیای ذهن او سیر می کنم تا این که کسی و دستی برشانه ام بخورد وبگوید:
- آقا ! نمایش تمام شده نمی خواهید سالن را ترک کنید ؟!